“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

آیین نامه ی رسالت

هر رسالت و مسئولیتی برای به انجام رسیدنش، آئین نامه و قواعد و ضوابطی تعریف شده می طلبد تا در راستای آن، حرکت صورت گرفته و ازمسیر و هدف اصلی عدول نکند، و هر مسئولی بنابر ظرفیت خود، خود را در معرض این آئین نامه قرار داده و با تطبیق عمل بر اساس آن،هم به ظرفیت خودش پی می برد و هم به نسبت درجهُ ایفای نقش و مسئولیت، امتیازات خود را بالا برده و مقام و مسئولیت خود را ارتقاء می بخشد.
مسئولیت بدون آیین نامه و قوانین، شاید زیاد سخت نباشد، چرا که انسان با تشخیص خود و در نظر گرفتن سلایق و روحیات خود تا آنجایی که بر خلاف اصل مسئولیت نباشد، می تواند در حوزه ی مسئولیت خود نقش ایفا کند، اما سختی و ظرافت و حتی زیبائی و حلاوت کار در آنجاست که مسئول آنچه را که به او محول شده و آنچه به عنوان آئین نامه و قواعد و اصول مسئولیت بیان گشته، بدان عمل نماید و از سختی آن نگریزد، هر چند که در این مسیر، ظاهراً به تعلقات و دلبستگی هایش آسیبی برسد و یا آنها را از دست بدهد. برای مثال: اگر انسان در مسیر بندگی کاملاً مختار باشد و فقط اصول و ضوابط کلی را در نظر داشته باشد، بندگی کردن به سهولت و با روش های مختلف اتفاق خواهد افتاد، اما چیزی که حساسیت بندگی را نشان می دهد، بندگی کردن طبق خواسته و قانون خداوند متعال است. شیطان ملعون زمانیکه خداوند به او فرمود تا بر حضرت آدم سجده کند، در معرض این قانون بندگی قرار گرفت، قبل از این دستور، آزادانه عبادت خدا می کرد، اما با صدور این فرمان از سوی خدا و عدول از طرف شیطان، تمامی بندگیش بر باد فناء رفت و از دایره ی بندگی خارج شد و از درگاه الهی رانده گشت.
یکی از آیاتی که به موضوع قانون و اطاعت از اوامر اشاره کرده است آیه ۱۱۲ سوره مبارکه هود می باشد:

 

« فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَکَ وَ لا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیر»

 

در این آیه خداوند به پیامبر می فرماید که چنانچه قبلاً امر شده بود استقامت کن و نیز آن کسی که با تو به خدا برگردد، به عبارتی در این آیه خداوند فرمان می دهد تا پیامبر(ص) کما فی السابق رحمت للعالمین بودن خود را حفظ کرده و همانطور عمل نماید که در اوایل بعثت عمل می نمود. این قانون ممکن است قانون های دیگری را که در ضمن مسئولیت خطیر پیامبر به مردم بیان شده تحت الشعاع قرار دهد، اما چون از طرف همان قانون گذار احدیت رسیده است، پیامبر خدا مطاع است و امین و بنده ی برگزیده ی خدا در اطاعتش.
بنابه فرمایش خود پیامبر خدا(ص)، این آیه ایشان را پیر نمود، چراکه در قبال اطاعت از این آیه می بایست هزینه های بسیاری می داد، لقب “اُذُن” گرفتن، تحمل نفاق، عدم افشای منافقان، باز شدن راه برای حاکمیت منافقان، قربانی شدن پاره تنش زهرای اطهر(س)، طناب انداخته شدن به گردن نفس و جانش علی(ع) و ۲۵ سال سکوتش که گویا استخوان در گلو و خار در چشم بود، برگشت مردم به اعقابشان و نادیده انگاشتن زحمات و سفارش اکید پیامبر «لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی»، همه و همه از پیامدهای اطاعت از این آیه است، که در عین اینکه ظاهراً تلخ و دردناک است اما حلاوت بندگی و ایفای مسئولیت به تمام و کمال را در خود دارد.
و این آیه برای علی(ع) هم جوری دیگر تفسیر شد، آن هم عمل به وصیت پیامبر(ص) بود که فرموده بود: 

«یا علی! تا ۴۰ نفر یار و اعوان وجود نداشت، نباید قیام کنی»، و عمل به این دستور پیامبر، علی(ع) را دست بسته نگه داشت تا در مقابل چشمانش فاطمه اش را بین در و دیوار بگذارند و آن جنایت و جسارت را نسبت به ریحانه و امانت پیامبر روا دارند و علی(ع) هم بنابه سفارش پیامبر(ص) نتواند هیچ عکس العملی از خود نشان دهد و فقط سکوت نماید.
لذا در مسئولیت و ایفای آن به نحو اکملش باید مقاومت داشت…
در عین داشتن قدرت از قدرت استفاده نکرد…
در عین داشتن علم به قضیه ای، بر طبق آن علم تصمیم نگرفت…
حلیم بود و در عین دیدن نادیده انگاشت…
در عین شنیدن نشنیده فرض کرد…
وهر چه در دستور کار بود آن را عمل نمود و لاغیر.
و این چنین است که گفته می شود گوهر مرکزی عمل به وظیفه نمودن در مسئولیت و کار گروهی، مخالفت با “خود” _هرچند حق باشد_ و عمل به اولویت و ترجیحات و فرمان برمتقضای شرایط از طرف کارگزار و قانون گزار، بزرگترین عامل موفقیت می باشد.

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ
How many favours of your Lord will you then deny? --

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 46
  • بازدید دیروز: 164
  • بازدید هفته: 1,385
  • بازدید ماه: 7,817
  • کل بازدید ها: 787,023
  • کل نوشته‌ها: 907