اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

ابولفضل(ع) تنها مصداق ولایتمداری…

در بیت وحی و ولایت قدم به جهان گزارد و سی و چهار سال عمر پر از فضلش را در محضر سه امام معصوم (ع) سپری کرد،از یک سو زورق ­نشین دریای معارف و با فراست و با دقت و تیزبین در اخذ حقایق ولایت بود و چنین روحش تقویت و پرورده گشت و از سوی دیگر نیز با کار کشاورزی و ورزش رزمی شمشیر زنی و تیراندازی جسمش را ورزیده ساخته بود.

و همین ابوالفضل (ع) با جسم و روح آماده و پرورش یافته، معلم و پاسخگوی مشتاقان درس های دینی بود و زمانی را هم به کمک تهیدستان می شتافت.

فضل در دریای زندگی ابوالفضل (ع) موج می زند، خاصه زمانیکه همراز و همراه مولایش امام حسن(ع) در دوران بی وفایی امت بود، باب الحوائج شیعیان از آن دوران گشت و مطیع بی چون و چرای برادر در زمان ظلم به ساحت مقدسش او را «عبد مطیع» ساخت و امام صادق(ع) در آغاز زیارت­نامه ی ایشان چنین  می ­فرماید:

«سلام بر تو ای بنده ی نیکوکار و فرمانبر خدا و پیامبر خدا و مطیع امیرالمؤمنین(ع) و حسن(ع) و حسین(ع)»

ادبش زبانزد خاص و عام بود، و در نهایت فروتنی محضر مولایش بر دو زانوی ادب می نشست

«کانَ کَالعَبدِ الذلیل بَینَ یدَیِ الوَلیِّ الجلیل»

و نکته ای که بیشتر از همه باید مورد توجه و مداقه منتظران باشد «ظهر الوِلایَه» و «حامِی الوِلایَه» بودن ایشان است که از ویژگی بارز ولایتمداری آن بزرگوار به شمار می آید، که اگر کمی روی این القاب تأمل گردد، روشن می شود که درسایه ی اولویت قرار دادن امر مهم ولایت در زندگیشان به این القاب معروف گشته است. یعنی اولی و برتر قراردادن ولایت در انتخابها، رفت و شدها و سخنها و سکوتها، برخوردها و موضعها و خلاصه در هر برنامه از زندگی.

که با این خصوصیات عمل به آیه «النبی اولی بالمومنین من انفسهم» و تلاش و هزینه کردن در تحقق آرمانهای ولایت در سراسر زندگی ابوالفضل(ع)، کاملاً مشهود است و نام و آوازه اش فقط و فقط از همین مسیر می باشد.

دو چشم نگران و دل پر از آشوب و محبت امام با ابوالفضل(ع) چنان کرده بود که پیرامونش را از دریچه ی چشم مولایش می نگریست و این چنین بدون اینکه آقایش لب تر کند و خواسته ای داشته باشد، در بر آورده کردن حوائج و خواسته ی ولیّ و سرپرستش می شتافت و آن به آن در خدمت امام زمانش بود.

و فلسفه ی این روزهای مقدس و گرامیداشت این ایام در این است که درس ها و آموزه های ولایی از روش و منش و گویش آن بزرگواران گرفته شده و در مسیر فراهم نمودن شرایط ظهور حضرت مهدی(ع) که امید و آرزوی آن ذوات نورانی هست، به کار گرفته شود و عباس گونه هر لحظه در خدمت ولایت و نظام ولایی لایق و حائز شرایط استخدام شد.

index

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ
Will be in the scorching wind and boiling water,

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 22
  • بازدید دیروز: 101
  • بازدید هفته: 1,317
  • بازدید ماه: 5,662
  • کل بازدید ها: 842,922
  • کل نوشته‌ها: 931