امر بمعروف از سر عقده ای بودن یا خیرخواهی...

یکی از دلایلی که برخی اوقات امر بمعروف و نهی از منکرها اثرگزار نبوده و نتیجه بخش نمیشود، این است که امر و نهی از سر عُقده صورت میگیرد، نه از سر خیرخواهی و دلسوزی؛ بعبارتی بدلیل اینکه:
۱_ امر کننده و نهی کننده خود صرفا به ترس از جهنم خود را مکلف به انجام معروف و ترک منکر میکند.
۲_ و به زیبائیها و زشتیهای معروف و منکر دانشی ندارد
۳_ و یا اینکه خود جرأت ترک معروف و انجام منکر را ندارد، لذا در مواجه با فرد متجاوز از منکر و معروف و مشاهده جولان دادن او و جلب توجه هایی که نسبت به فرد خاطی بوقوع می پیوندد، درصدد اینکار برآمده و در مقام آمر و ناهی بر می آید.
لذا وقتی از سوی چنین افرادی این فرضیه اجرا میشود، اثراتی بغیر از سوء تفاهم و جری شدن افراد نسبت به منکر و کم شدن اهمیت معروف، نتیجه ای نخواهد داشت.
فرد آمر و ناهی لازمست ابتدا خود از فلسفه معروف و منکر بودن امری، علم و دانش کافی داشته و مزیت و خیر و برکت معروف و به عوارض سوء منکر، واقف بوده، سپس به مسأله مورد نظر امر و از مورد منکری نهی کند، تا هم درصد تاثیرگزاریش بیشتر شود و هم از اتفاقات ناشی از بی توجهی به این واجب مهم یعنی “امر بمعروف و نهی از منکر”، جلوگیری بعمل آید.