“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

به یاد آریم سبزی زمین را به هنگام سپرده شدنش به آدمی…

آدم ابوالبشر از نخستین لحظه ی خلقت با طبیعت عجین بوده و هستی او بگونه ای است که جزء جدا نشدنی این طبیعت است. انسان در مقاطع مختلف گاهی در حصار طبیعت اسیر می شود و گاه از آن خوف دارد و گاه هم با غلبه بر آن در آغوشش می آرامد.
در تلقی دین درباره طبیعت و رابطه ی آن با انسان، آنچه اهمیت دارد اینکه می بایست این رابطه در حوزه اراده آگاهانه و اختیار انسان بوده واز آن حیث كه تحت سلطه آدمی قرارمیگیرد، مورد توجه قراریابد. امروزه به حقیقت روشن گشته که انسان بنیاد همه چیز می باشد لذا باید به طبیعت نگرشی ابزاری داشته و از حیث استیلاء و بهره برداری از آن نظرنماید؛ نه اینکه خود را دستخوش تحولات طبیعت کرده و به آن تسلیم شود. علیرغم تأثیر طبیعت حتی بر فرهنگ و فیزیک انسان، انسان با غلبه بر آن ، دو نوع بهره برداری مهم از آن میتواند داشته باشد:
‏1. بهره گیرى درحیات مادّى ‏«اللَّهُ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْأَنْهارَ» «خداوند آن كسى است كه آسمانها و زمين را آفريد و از آسمان، آبى نازل كرد، و از آن ميوه‏ها را براى روزى شما پديد آورد و كشتى را به خدمت شما گماشت تا به امر خدا در دريا به حركت در آيد، و جويها را به خدمت شما گماشت ».
‏2. بهره گیرى در حیات معنوى: جهان طبیعت آیه ای از آیات حق و زبان گویای علم و قدرت و تدبیر الهی است. خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: «إنَّ فی خَلْقِ السَّمواتِ والارض وَاخْتلافِ الَّیل والنَّهار لَآیاتٍ لِاولِی الألْباب » «به حق در آفرینش آسمان ها و زمین و رفت و آمد شب و روز، آیات و نشانه هائی است برای صاحبان خردها» بنابراین داشتن رابطه فکرى با جهان طبیعت آن هم تفکّرى متذکّرانه «… إنَّ فى ذلِکَ لاَیَةً لِقَوْم یَذَّکَّرُونَ» و تقویت اعتقاد توحیدی و توجه به معاد، بهره گیری معنوی انسان را دوچندان می کند. نعمتهاى مختلف و گوناگونى انسان را احاطه کرده که اگر فطرت او بیدار باشد و متذکر، شکر و حمد خدا نصیبش خواهد شد «وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ» «از فضل خدا روزى طلب کنید؛ شاید که شکر حق را به جا آورید» و سپس به قیام در بهره گیری هایی در راستای رشد و تکامل و رهایی از اسارت طبیعت برخاسته و آنرا مسخر خود خواهد کرد.
متاسفانه امروزه در اثر استفاده ازعلوم جدید در طبیعت، اعتقادات مذهبی با وضع حیرت آوری از بین می رود و نسل انسانی با اخذ این علوم به جای این كه در مراتب دینی و ایمانی پیشرفت كند، از روی غفلت، خوی جاهلیت را در پیش گرفته و از این طبیعت معصوم برای انحطاط و زدن شاهرگ حیاتی بشر که همانا معنویت است، استفاده می كند و اسارت دائمی خویش را رقم میزند. طبیعت، عبادتگاه خدای سبحان است و هر موجودى مترنّم به تسبیح خداى متعال مشغول است: «…وَإنْ مِنْ شَىء إلاّ یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلکِنْ لاتَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ»«هیچ موجودى نیست جز این که به تسبیح و ستایش خدا مشغول است، ولى شما تسبیح آنها را نمى فهمید»، پس انسان نیز باید با شیوه اى عالمانه و مدبّرانه از این محیط و اسباب طبیعى در رشد معنوى خویش بهره کامل را ببرد .
‏ روز سیزده فروردین که روز طبیعت نامگذاری شده به رسم دیرینه و سنت ایرانی، مردم ایران زمین به آغوش طبیعت رفته و اینروز را در کنار طبیعت زنده و سرسبز سپری می نمایند که به هم زدن حریمها و حدودهای خدا، و بی اعتنایی و سبک شمردن واجبات ، محلّ گناه و لهو و لعب قرار دادن طبیعت است که حرکتى در جهت خلاف فلسفه وجودی طبیعت می باشد. که اگر خداوند متعال زمین را از گناهان ما آگاه ساخته بود، زمین، ما را تحمّل نمى کرد، چنانچه در دعاى بعد از زیارت حضرت رضا(ع)مى خوانیم«…سَیِّدى لَوْ عَلِمَتِ الاَْرضُ بِذُنُوبى لَسـاخَتْ بى أو الْجِبـالُ لَهَدَّتْنى أَو الْسَّمواتُ َلأخْتَطَفَتْنى أوِ الْبِحـارُ َلأَغْرَقَتْنى…»« …آقاى من! اگر زمین به گناهانم آگاه بود، مرا فرو مى برد، یا کوهها، سخت مرا در هم مى شکستند، یا آسمانها مرا مى ربودند، یا دریاها مرا غرق مى ساختند…».
در اینروز بهاری، نشستن پای درس طبیعت و تقلید ممدوح از آن انسان را متذکر نعمتهای خدا و شاکر آنها و عالم به حقیقت مالک بودن خدا می کند تا نگاه استقلالی به طبیعت نداشته و در طبیعت خدا و امانت الهی مرتکب خلاف و معصیت نگردد و فقط و فقط در راه سعادت و کمال با طبیعت همراه گردد.
این روز بر اهل تفکر و تعقل و پندآموزی مبارکباد

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

أَسْبَابَ السَّمَاوَاتِ فَأَطَّلِعَ إِلَىٰ إِلَٰهِ مُوسَىٰ وَإِنِّي لَأَظُنُّهُ كَاذِبًا ۚ وَكَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَصُدَّ عَنِ السَّبِيلِ ۚ وَمَا كَيْدُ فِرْعَوْنَ إِلَّا فِي تَبَابٍ
Of reaching the tracts of heaven and look at the god of Moses, though I think that he is a liar." Thus were the evil deeds of Pharaoh made to look attractive to him, and he was hindered from the path. So the stratagem of Pharaoh was bound to perish.

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 58
  • بازدید دیروز: 164
  • بازدید هفته: 1,397
  • بازدید ماه: 7,829
  • کل بازدید ها: 787,035
  • کل نوشته‌ها: 907