“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

تعادل در فرهنگ رضوی(2)

خنده و شادی و سُرور در صحنه های زندگی هر فرد، غم ها و شادی هایی مشاهده می شود که هر کدام در جای خود از ملزومات زندگی انسان است، که هر ازگاهی با هر یک از آنها درگیر شده و سرو کار پیدا می کند، اما انسان بصورت ذاتی متمایل به شاد بودن است که با صراحت میتوان چنین گفت که ازنیازهای مهم و اساسی انسان، خنده و شادی و سرور می باشد و این حق انسان است که در جامعه شاد باشد و از زندگی خود لذت مشروع ببرد. پس شادی را یک امر ضروری میتوان پنداشت که مستقیماً بر روح وروان و حتی جسم انسان تاثیر می گزارد. ارسطو می گوید: شادی، بهترین چیزهاست و آن قدر اهمیت دارد که سایر چیزها برای کسب آن هستند. هيچ مسلك و هيچ آئينی مخالف شادی و نشاط نيست؛ و قطعاً اسلام هم که دینی فطری و تأمین کننده صلاح دنیا و آخرت انسان است، مخالف شادی نبوده، بلکه حامی و پشتیبان آن نیز می باشد. درفرهنگ رضوی برای شادی و سرور جایگاه خاصی در نظرگرفته شده است که نشانگر تعادل دراین فرهنگ غنی می باشد. امام رضا(ع) میفرماید:

«کوشش کنید اوقات روز شما چهار ساعت باشد: ساعتی برای عبادت و مناجات با خدا، ساعتی برای تأمین معاش، ساعتی برای معاشرت با برادران مورد اعتماد و کسانی که شما را به عیب هایتان آگاه سازند و در باطن به شما خلوص دارند، و ساعتی را هم به تفریحات و لذایذ اختصاص دهید و با این بخش از زندگی، قادر خواهید بود آن سه بخش دیگر را به خوبی انجام دهید».

یکی از مصادیق شادی، مزاح و شوخ طبعی است که اغلب اتفاقات ناگوار زندگی را می توان با این روحیه به اموری خوشایند و قابل تحمل تبدیل کرد. پیامبر گرامی اسلام شوخ طبعی را از ویژگی های افراد مومن دانسته اند.خود پیامبر با دوستان خود، به قصد آنکه شادمانشان کنند شوخی می کردند تا با اینکار خستگی ها و فشارهای زندگی را برای آنها کمتر نمایند. اما متاسفانه بعضی تصور می کنند نمی توان دین و شادی را باهم جمع نمود و ناگزیر باید یکی را انتخاب کرد. در حالیکه مؤمن باید در کنار دینداریش، اهل سرور و شادی بوده و هرگز تبسم از چهره اش کنار نرود. امام رضا(ع) در بیان این عمل می فرماید:

«لیْسَ شیءٍ منَ الاعْمال عندالله عزّوجلّ بعْدَالفَرائِضِ افضلُ من اِدْخالِ السّرور عَلَی الْمُومِن»

«بعد از انجام واجبات، کاری بهتر از ایجادخوشحالی برای مومن، نزد خداوند بزرگ نیست».

روایت است که شخصی از حضرت امام رضا(ع) پرسید:جانم به قربانت. وقتی در جمعی می نشینی، ممکن است سخنی به میان آید و مزاح کنند و همه بخندند، آیا ایرادی ندارد؟ امام فرمود: مانعی ندارد…بعد از این سخن، امام رضا فرمود: یک نفر اعرابی از صحرا می آمد و برای رسول خدا هدیه می آورد و هنوز از جایش برنخواسته بود می گفت، ای رسول خدا پول هدیه را لطفا بپردازید. پیامبر از سخن او می خندید. هر زمان که رسول خدا غمناک بود از او یاد می کرد و می گفت:آن مرد اعرابی چه شد؟ کاش می آمد و ما را می خنداند» . در سیره دیگر پیشوایان دینی هم این خصوصیت به روشنی یافت می شود؛ امیر مؤمنان علی (ع) خود به این صفت ملبس بودند. شهید مطهری در این باره میگوید: «علی (ع) همیشه با مردم با بشاشت و با چهره بشاش رو برو می شد؛ علی (ع) با مردم مزاح می کرد مادام که به حد باطل نرسد؛ همچنان که پیغمبر مزاح می کرد. یگانه عیبی که برای خلافت، به علی (ع) گرفتند این بود که گفتند: عیب علی (ع) این است که خنده روست و مزاح می کند؛ مردی باید خلیفه شود که عبوس باشد و مردم از او بترسند». روزی امام صادق (ع) به یکی از یارانش فرمود:

«شوخی شما اصحاب با یکدیگر چه مقدار است؟ گفت: کم است. حضرت فرمود: این گونه نباشید، به درستی که شوخ طبعی از حُسن خلق است. شما بدین وسیله برادرتان را شاد می کنید؛ همان گونه که رسول خدا(ص) اهل شوخی و مزاح بودند تا سرور و شادی را در قلب اصحاب ایجاد کنند».

امام كاظم (ع) نیز در این باره می فرماید:

«مَنْ سَرَّ مُؤْمِناً فَبِاللهِ بَدَأ وَبِالنَّبِیِّ ثَنّی وَبِنا ثَلَّثَ»«هرکس مؤمنی را شاد کند، ابتدا خدا را شاد کرده، و دوم پیامبر (صلی الله علیه و آله) را، و سوم ما را».

در آخر این نکته نیز قابل ذکر است که در کنار این مباحث ، تحقیق و تفحص از کسانی که با ندبه و عزاداري و مناسبتهای مذهبی حزن آلود نشاط و شادی پیدا می کنند خالی از لطف نیست. چراکه این اعتقاد نیز وجود دارد که حضور در مجالس عزاداري، انسان را سبکبال و با نشاط کرده و باعث آرامش و استحكام بيشتر روابط ميان افراد مي‌شود.   چند کلام پیامکی نغز از بزرگان برای شادی  عالمی را شاد کرد آن کس که یک دل شاد کرد عمر به خشنودی دل ها گذاربه نشاط چندان سرگرم نشو که از اعمال واجب غافل شوی خاطره ی شادمانی های دیروز ما تلخ ترین غمی است که امروز داریم نشاطی که به ندامت بیانجامد عذاب است  بادیگران بخند ،نه بر دیگران

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ ۗ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ
We had Sent them with miracles and Books; and We have sent to you this Reminder so that you may explain distinctly to men what was sent down to them: They may haply reflect.

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 40
  • بازدید دیروز: 164
  • بازدید هفته: 1,379
  • بازدید ماه: 7,811
  • کل بازدید ها: 787,017
  • کل نوشته‌ها: 907