خاطره ای از لیله ی نیمه شعبان

لحظه به لحظه که نیمه ی ماه معظم شعبان نزدیک تر می شد، روزی که اوج شادی همراه با اوج نگرانی به سراغ منتظران آن حضرتش آمده اشک و تبسم به آنها هدیه می کرد.
لبخند و شادی از درک دیگر بار روزی که آخرین ذخیره الهی پا به جهان گذاشته و قلب نازنین اجداد طاهرینش در این روز شاد گشته و اشک و نگرانی از بضاعت اندک، مَسّ ضُّر و غفلت!
نگرانی از عدم سنخیت با مولود نیمه شعبان؛
نگرانی از حال و هوای تکراری در شب نیمه شعبان ؛
نگرانی از انتظار بی تلاش و بی تعهد؛
نگرانی از عادت به غیبت؛
نگرانی از دور دانستن ظهور؛
نگرانی از غرق شدن به جای نجات غریق بودن (خواندن این دعا در زمان غیبت سفارش شده است :یا اللهُ یا رَحْمنُ یا رَحِیمُ یا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَی دِینِکَ )؛
نگرانی از وقف امام برای خود و طلب فرج از روی خود خواهی و برای راحت طلبی؛
نگراتی از نقص انتظار (طلب فرج در عین رضایت از وضع موجود، یا نا رضایتی از وضع موجود و عدم طلب وضعیت مطلوب)؛
نگرانی از حدیث… هیهات هیهات , لایَکون فَرجَنا حَتّی تَغرَبلوا ثُمَّ تَغرَبلو ثُمَّ تَغرَبلو…
هیهات ! هیهات ! فرج ما محقق نخواهد شد تا اینکه شما امتحان شوید , امتحان شوید , باز هم امتحان شوید …
. ولی آنگاه که دریافتم ماه شعبان ماه استغفار و فرصت توبه است و می توان در این ماه و در مقدس ترین شب آن یعنی شب نیمه شعبان با استغفار، در نهایت نگرانی امیدوار بود و با توسّل به وجود نازنین حجۀ بن الحسن (ارواحنا له الفداء)تلاش و حرکت را سرعت بخشید. پس هر چه زود تر دست به کار شدم و همراه با فرزندان فرزندان حضرت یعقوب خطاب به پدر مهربان خود چنبن زمزمه نمودم یا اَبانا اَستَغفِر لَنا ذُنوبَنا اِنّا کُنّا خاطِئین
عجب صفایی داشت؛ عجب شب خاطره انگیزی شد شبی که در آن با دل و جان معنی این حدیث پیامبر (صلی الله علیه و آله) را درک کردم که: دائِکم الذُّنوب و دَوائکُم الاِستِغفار ( درد شما گناهان و دوای شما استغفار است)
در مورد شادی و مفهوم شادی در آینده سخن خواهیم گفت، اما ذکر چند وصف از اوصاف افراد شاد در اینجا خالی از لطف نمی باشد :
o قدر دانی از خوبی های دیگران
o دیگران را به خوبی یاد کردن
o چهره گشاده داشتن
o خود آرایی و آراستن ظاهر و باطن
o وقت شناس بودن
o مسئولیت پذیری
o انتقاد پذیری
o رضایت از داشته ها
o حسرت نخوردن به نداشته ها
o عفو و گذشت

1 سوره یوسف آیه ی 97