ظهور با «طَوْع» یا «کُرْه»

در اوضاع آخرالزمان علی الخصوص سال ها و ماه های اخیر، با توجه به تغییرات اجتماعی و اقتصادی و ارتباطی در جامعه، با عنایت به روایات، این عقیده از درون منبعث و این باور در ذهن‌ها متبادر می‌شود که تا ظهور فرصتی باقی نیست، و عن قریباً این اتفاق مهم جهانی رخ خواهد داد و این در حالیست که حتی در برخی اقشار ایمانی ها، از جهت وضعیت روحی و ایمانی، آمادگی لازم وجود ندارد‌ که اگر ظهور با این شرایط اتفاق ییفتد، برخلاف فرازهای آخر دعای سلامتی حضرت مهدی(ع)_«حتّی تُسکِنَهُ ارضکَ طَوْعاً»_ بجای ظهور توأم با «طَوْع»، یعنی رغبت و شوق و اطاعت، ظهور با «کُرهْ»، یعنی کراهت و اجبار، اتفاق خواهد افتاد و اینگونه اتفاق، آن هم بعد از دشواری های غیبت را دیدن و شنیدن و‌ چشیدن و تحمل کردن، برازنده ی منتظران و قبل از آن حقّ امام زمان(ع) نیست و لازمست با تلاش ها و فعالیت ها، چنین حالتی، به حالت ظهور همراه با «طوع و رغبت حضرت حج‍ّت (ع)» تبدیل شود، تا هم مشتاقانه ظهور را بخواهیم و هم حضرت اشتیاقی برای ظهور و قیام داشته باشند، چرا که اگر این اشتیاق ها نباشد، بنابه روایات، یک روز به پایان دنیا هم مانده باشد، ظهور محقق خواهد شد‌‌.

 
برای رسیدن به این چنین ظهوری (همراه با رغبت و اطاعت منتظران و اهل ایمان و رغبت خود حضرت) یکی از راه هایی که به نظر می آید مؤثر واقع گردد، اینکه، به کم قانع شدن را در وجود خود از بین برده، و مطالبهٔ وفور و بروز همه نعمت های ارضی و سمائی را که خدا برایمان آفریده و فقط حضرت می تواند در دولت کریمه بدان مواهب کثیر برساند را در خود ایجاد کرده و‌ برای اطاعت و فرمانبری بی چون و چرا، همراه با طلب و دعا از خدا، جهت تغییرات روحی و فرمانبر شدن خودمان، تمرین نماییم؛ بعبارتی ضمن اینکه خود برای متنعم شدن از مواهب الهی تلاش نماییم و برای اطاعت مطلق، خود را تمرین و عادت می دهیم، در کنار آن، یاری و مساعدت را نیز از خدای منان طلب نماییم، تا تلاش و اشتیاق و اطاعت خود را به بلوغ رسانده و خدا نیز امام را که نعمت بزرگ برای ما تعیین و‌ معرفی فرموده، به ظهور رسانده و به وسیله ی ایشان ما را از دوران سخت و آزمون بزرگ غیبت برهاند و بدین ترتیب دوران طلایی ظهور و بهشت زمینی را تحت لوا و در سایه ی کرامت‌ها و عنایت های آخرین وارث غدیر، حضرت ولیعصر(عج) تجربه کنیم.