اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

فرهنگ نومه تنها راه نجات بخش در آخرالزمان(۳)

در مطلب قبلی گفته شد که برای نجات یافتن از فتنه‌های تاریک و بدحال کننده و کور کننده ی آخرالزمان، فرهنگ نومه تنها راه می‌باشد، که هر کس به پیاده کردن چنین فرهنگی موفق شود، هم خود را نجات می دهد و هم برای دیگران «مصباح الهدی» می گردد و طبق روایت خداوند باب های رحمتش را برای او خواهد گشود.

و نیز گفته شد که برای دستیابی به چنین خصلتی، برخی ویژگی ها را باید در خود ایجاد کرد و برخی خصلت‌ها را از بین برد که از جمله ی اینها «اهل مساییح» نشدن است

« … لیسوا بالمساییح … »

واژه ی مساییح جمع مسیاح به معنای کسی است که رفت و آمد زیادی میان مردم دارد و هدفش ایجاد مفسده و سخن چینی و نمّامی و قتاتی می باشد، همچنین در معنی این ویژگی آمده:

هر لباسی که خط خطی باشد به آن مسیاح گفته می شود،  و استفاده از این تعبیر حاکی از این است که فرد مسیاح، رنگ به رنگ بوده و اشتباهات زیادی دارد.

«مسیاح» گناهی است که از زبان جاری می شود، و در اثر آن دوبه‌هم‌زنی و تخریب ارتباطات به وجود می‌آید و حتی به متلاشی شدن خانواده‌ها هم منجر می‌گردد.

از مصادیق این کار و سخن نکوهیده، گفتن سخنی نابجا اما با توجیه نیت خیر است، به عبارتی دیگر طرح سوال و جواب های بیجا و شرّ آفرین.

سوالاتی که جواب هایش سوال کننده و جواب دهنده را به گناهان لسانی مبتلا می‌کند، چرا که سوال کننده صرفاً برای سخن گرداندن می پرسد، نه به خاطر «اصلاح ذات البین».

حتی زمانیکه دعای قوم موسی(ع) برای رفع عذاب، مستجاب نمی‌شد از خداوند متعال خطاب به موسی گفته شد که در میانتان فرد نمامی هست که به خاطر او دعایتان مستجاب نمی‌شود، زمانیکه حضرت موسی از خدا خواست تا او را معرفی نماید، خداوند باریتعالی خطاب به موسی گفت که اصلاً چنین نخواهد کرد.

سخن چینی از جمله کارهای حرام می‌باشد و تعبیری که حضرات برای چنین فردی به کار بردند، سگان جهنم است.

پول فرد سخن چین حرام و حتی برای جهاد هم اجازه نداشته و از غنایم جنگ هم برای فرد نمٓام چیزی نمی رسد.

و این خصلت منفی به قدری امر نکوهیده‌ای است که اگر نابجا به کسی نسبت نمّامی داده شود باید او مورد تعزیر قرار گیرد.

در قرآن هم در نوع برخورد با فرد نمام، چنین فرموده است:

«فَلَا تُطِعِ … هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِیمٍ»

(۸ الی ۱۱/ قلم)

«فرمان مبر از …. آنکه بسیار عیب جوست، و برای سخن چینی در رفت و آمد است».

آری فرد نمّام فاقد هرگونه صلاحیت برای اطاعت است و قاتل می باشد، بطوریکه در روایت می خوانیم:

 

«سخن چین در اثر نمامی، هم خود و هم شنونده و هم آنکه مورد نمامی‌اش را می کند را، می‌کشد».

و نیز قرآن فرد نمام را بی اصل و نسب معرفی می نماید:

«عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِکَ زَنِیمٍ»

(۱۳/ قلم)

« (نمام)کینه توز و بی اصل و نسب است».

و یا در روایتی فرد نمّام چنین مورد نکوهش قرار گرفته است:

 روزی فردی محضر امام سجاد (ع) رسید و گفت: یابن‌رسول‌لله در دوستی و فدایی بودنم به شما هیچ شکی نیست، در راه دیدم یکی از شیعیانتان از شما بدگویی می کرد، حضرت فرمود: سکوت کن که تو دو‌گناه را مرتکب شدی:

اولاً: حق برادرت را ضایع کردی چون این حرف امانت بود و او فقط به تو زده بود.

دوماً: حق مرا ادا نکردی، چون من دوست نداشتم این مطلب را بشنوم، اما تو به گوشم رساندی.

لذا توصیه‌های بسیار مؤکّدی شده است که از این خصلت خود را حفظ کرده و به جای آن در کار حسنهٍ و‌ بسیار ممدوح «اصلاح ذات البین» قدم برداریم، اصلاح ذات‌البین به قدری سفارش شده‌است که برای تحقق این کار حتی به دروغ هم می توان متوسل شد تا میانه ی دو نفر را اصلاح و قلب هایشان را به هم نزدیک کرد؛ اینکار نه تنها از یک سال نماز و زکات افضل می باشد، بلکه رمز «ظهور» هم در همین مقوله است و با موضوع «اجتماع قلوب» هم رابطه ی تنگاتنگی  دارد.

ادامه دارد…

برگرفته از سخنرانی دعای ندبه_ هیئت مشتاقان ظهور_ ۱۱ اسفند ۹۷

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلَٰكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
Whosoever denies having once believed -- unless he is forced to do so while his heart enjoys the peace of faith -- and opens his mind to disbelief will suffer the wrath of God. Their punishment will be great,

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 120
  • بازدید دیروز: 147
  • بازدید هفته: 1,036
  • بازدید ماه: 3,989
  • کل بازدید ها: 837,115
  • کل نوشته‌ها: 930