فرهنگ نومه تنها راه نجات بخش در آخرالزمان(۴)

آخرالزمان زمانی بحرانی و فتنه ی آخرالزمان طبق روایات، کورکننده و بدحال کننده و ظلمانی و سیاه است، که تنها راه نجات از قول روایات نومه بودن می‌باشد.

در مطالب قبلی به دو ویژگی اشاره شد که اگر کسی می‌خواهد وارد فرهنگ نومه شود، باید این ویژگی‌ها را نداشته و از این خصلت‌ها حذر کند: 

۱_ متوقع نباشد

«… إِنْ شَهِدَ لَمْ یعْرَفْ وَ إِنْ غَابَ لَمْ یفْتَقَدْ …»

۲_ سخن چین و‌نمّام نباشد

«… لَیسُوا بِالْمَسَاییحِ…»

و سومین ویژگی که مؤمن نومه باید مراقب باشد تا به آن گرفتار نشود، حضرت علی(ع) در ادامه ی روایت به آن اشاره فرموده است:

«وَ ذَلِک زَمَانٌ لَا ینْجُو فِیهِ إِلَّا کلُّ مُؤْمِنٍ نُوَمَهٍ … وَ لَا الْمَذَاییعِ الْبُذُرِ…»

کلمه «مذاییع» جمع مذیاع و «مذیاع» کسی است که افشای سرّ کرده و به عبارت عامّ، دهن لقی می‌کند، اما اهل نومه سر‍ّ نگهدار بوده و امانتدار هستند. 

در روایتی از امام باقر(ع) آمده که:

«هرکس کتمان ندارد، از ما نیست و هر کس افشای سرّ کند، گویا امر ما را تکذیب کرده است».

نکته ی مهم در این ویژگی این است که سرّ و کتمان کردن فقط در امور منفی و نقاط ضعف کسی نیست، بلکه نقاط قوت هم گاهاً لازم است که کتمان شده و فاش نشود.

این امر به قدری مهم و افشای سرّ، چنین خطرناک است که در صورت بروز این ویژگی و عدم کتمان، واقعه‌ای مثل شکست مسلم و برپایی جریان عاشورا اتفاق می‌افتد؛ و یا امروزه افشای سر سودجویانه شده و تعدادی مذیاع صفت، با عِرض و آبروی مردم، بازی می کنند و این صفت بسیار مذموم محل کسب و کار برایشان شده است.

همچنین از مصادیق افشای سرّ، گفتن مطلبی به کسی است که ظرفیت آن مطلب را ندارد و یا اگر به او گفته شود، قبول نکند، مثلاً اگر کسی در دفاع از مقام امامت هم باشد و‌سخنی را بگوید، اما شنونده دارای ظرفیت آن مطلب نباشد، این هم نوعی افشای سرّ است که منتج به وهن و کم شدن قداست حضرات معصومین(ع) می شود.

اما، «راز» چیست که در صورت افشای آن چنین تبعاتی داشته و انسان را از فرهنگ نومه دور میکند؟

به آنچه که مخفی می شود و کاری که پنهانی ما بین دو نفر انجام می‌گیرد، «راز» است و باید امانتداری و در حفظش دقت نمود.

باید دقت کرد که دو عامل ایجاد این ویژگی را بسیار راحت می کند: 

۱_ پرحرفی

۲_ تجسس

 لذا کسی که می خواهد اهل نومه باشد، باید از پر حرفی و تجسس دوری نماید، و به جای پرحرفی اندک گویی و سکوت، و به جای «تجسس» به «تحسّس» روی آورد، چنانچه حضرت یعقوب(ع) به فرزندانش توصیه فرمود که در شهر، یوسف را تحسس کنید.

  کلمه «بُذُر» جمع بذر  به معنای «اسراف» در اصطلاح، و در این روایت به معنای سخن لغو می باشد و او کسی است که در سفاهت ها و کارهای ناپسند خود، زیاده روی می کند و به گفتن سخنان لغو، زبان می‌گشاید.

خداوند متعال در قرآن یکی از خصوصیات مؤمنان را چنین معرفی می‌فرماید:

«عَن اللّغو مُعرِضُون» (مومنون/ ۳)

«مؤمنان از لغو‌ اعراض می کنند»

 لغو‌حرفی است که:

۱_ عقل و فطرت و روح، آن را نمی‌پسندد.

۲_ حرفی که پشتوانه ی فکری و عقلی ندارد. 

۳_  حرفی که خارج از دایره ی مسئولیت انسان باشد.

۴_ لغو‌ یعنی حرفی که نه به دنیا و نه به آخرت سودی نمی رساند.

خداوند متعال در سوره ی فرقان در مورد برخورد مؤمنان با «لغو» چنین بیان فرموده است:

«…. وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرَامًا»   

«و چون بر ناپسندى بگذرند به شتاب از آن دورى مى‌جویند»

(۷۲/ فرقان)

«مرور کریمانه» یعنی حرفی را که حُسنی ندارد، به شکل تعریضی گفته و به صراحت گفته نشود، مانند طرح مسائل جنسی توسط قرآن که هیچ تاثیر سوئی نمی‌گذارد و این مرور از نوع کریمانه است.

«بی اعتنایی» هم از مصادیق مرور کریمانه از «لغو‌» است.

حضرت بعد از بیان ویژگی های فرد «نومه»، به اثرات این خصلت‌ها و صفت‌ها اشاره می فرماید، که هرکس فرهنگ نومه را دارا باشد، خداوند منان چهار ویژگی خاص را به او عطا خواهد کرد:

۱_ چراغ و نشانه‌های هدایت شدن برای شبروان «مِصباحُ الهُدی»

۲_ مورد وثوق و اعتماد مردم شدن «اعلام السری»

۳_ گشوده شدن باب های رحمت خاص خدا در فتنه‌های آخرالزمان «یفْتَحُ اللَّهُ لَهُمْ أَبْوَابَ رَحْمَتِهِ»

۴_ دفع عذاب های نقمات در آخرالزمان «یکشِفُ عَنْهُمْ ضَرَّاءَ نِقْمَتِهِ».

و آخر این موضوع، اینکه سه راه برای مقدمه سازی این فرهنگ مؤثر است: 

«مزامله»، «آیینه بودن» و «بازیگر بودن و فعالیت همه در نقش‌ها» در آخرالزّمان. 

 جهت نجات خود و برادران‌ دینی دراین اوضاع، اینها نسخه‌هایی است که در پیاده کردن «فرهنگ نومه» کمک بسزایی دارد، تا بدین ترتیب از این دوران مخوف به سلامتی عبور کرده و به دوران ظهور وصل گردیم، چرا که زمانی هست که امام در دسترس نیست و گرفتاری های رنگارنگ آخرالزمان، دامن همه را فراگرفته است، و اگر چنین فرهنگی نباشد در چنگ گرگان آخرالزمان گرفتار شده که هم خود و هم دیگران را به مشکل خواهد انداخت.

برگرفته از سخنرانی دعای ندبه_ هیئت مشتاقان ظهور _ ۱۸ اسفند ۹۷