فرهنگ نومه تنها راه نجات در آخرالزمان(۱)

عصرحاضر در بدترین شرایط از جهت حیات و زندگی است و انسان این اشرف مخلوقات در هیاهوی جهان فتنه‌انگیز  و پیچیده به انواع بیماری و بلا و اعتیاد و ظلم و فساد و تردید در اعتقادات، با سوسوی فطرت پاکش در عین آلودگی به این فضا، در پی رهایی و نجات از گیر و دار این زمانه پر از حرمان و ظلمان است. 

آری زمان، زمان غیبت و دوران، دوران مجازات سخت، آزمونی عظیم و دردی جانکاه برای بشریت است. بطوریکه با کمترین غفلت و بی‌توجهی، انسانها از مدار خود طغیان و در دایره ی سوء، سرگردان می شوند.

اما خدای مهربان از سر رحمت واسعه‌اش، هیچگاه بندگانش را به حال خود رها نکرده و هوای آنها را به نحو احسن دارد؛

امام مهدی(ع) می فرمایند:

« إنَّ الأرضَ لا تَخلُوا مِن حُجَّهٍ إمّا ظاهِراً و إمّا مَغمُورا»

«زمین از حجّتی آشکار یا نهان خالی نیست»

هادیانی که خدا از سر بنده نوازی برای بشریت و حراست از ایمان و اعتقاد آنها، امامانی تعیین و معرفی فرموده، که حتی برای این اوضاع وخیم هم نسخه‌هایی امنیت آفرین و نجات ‌بخش پیچیده‌اند، تا کرامت و خلیفه الهی و عزت انسان در زمین حفظ شده و خود را از این مهلکه‌ها، برهاند.

چنانچه اشاره شد زمان حاضر پر از فتنه و آشوب است؛ برای فتنه چند معنی منظور شده است:

۱_ امتحان، امتحانی سخت که سوالات مشابه دارد.

۲_ اختلاط حق و باطل

۳_ به معنی بلوا و آشوب

مولای متقیان حضرت علی(ع) در این باره می‌فرمایند:

«انّ‏ من ورائکم فتناً مُظلِمَه عمیاءَ مُنکسِفَه لاینجوا منها الا النُوَمَهُ» 

« همانا از پشت سرتان فتنه‌ای می آید که در آن کور شدن و بدحالی وجود دارد، نجات نمی‌یابد از آن مگر فرد گمنام».

در این کلام برای فتنه، سه ویژگی خطرناک‌ برشمرده است:

۱_ تاریکی شدید

۲_ کورشدن

۳_ بد حالی

که حضرت با بیان این سه ویژگی، درصدد بیان بدترین حالت زمان برای انسان است تا در حد ممکن تدبیرات و رفتارهای لازم برای گذر این مقطع و شرایط زمانی اتخاذ شود.

چنانچه در روایت آمده، تنها فرد نجات یابنده از این وضعیت «مومن نومه» می باشد.

«نومه» از جهت لغوی به معنای گمنامی و ناشناس بودن است. لذا در زمانیکه طبق روایات آخرالزمان:

 _همه به ربا می‌افتند 

_ غصه ی مردم گناه نکردن می‌شود

_ اعتقادات سست شده و ایمان ها آبکی 

_ برکت و صداقت و حیا از مردم برداشته شده

_ خروج از دین خیلی راحت اتفاق می افتد

_ ظلم و فساد اوج می گیرد

_ به نام تبلیغ دین، تبلیغ افراد می شود

_ برادر با برادر با آب دهان استقبال می‌کند

_ احکام دینی تغییر می‌یابد

_ بچه‌ها به منبر می‌نشینند

_ و …

طبق فرمایش علی(ع) فقط «مومن نومه» هست که از این وضعیت نا به سروسامان و فتنه‌هایی رنگارنگ، می تواند نجات یابد و در عصری که ارزش های جاهلی در لباس دین حیات مجدد یافته، و در اثر غفلت از امکان عظیمی چون «امامت و ولایت»، محروم مانده، با این روش می تواند از این خطرات‌ نجات یابد.

 حضرت در ادامه ی کلام خود، به ماهیت این افراد نمونه اشاره می‌فرماید: 

« … ان شهدا لم یعرف، و ان غاب لم یفتقد، اولئک مصابیح الهدی، و اعلام السری، لیسوا بالمساییح، و لا المذاییع البذر، اولئک یفتح الله لهم ابواب رحمته، و یکشف عنهم ضراء نقمته».

( خطبه ۱۰۳/ نهج‌البلاغه)

« … در میان مردم است ولی او را نشناسند، و در میان جمعیت که نباشد کسی سراغ او را نگیرد، آنها چراغ های هدایت و نشانه های رستگاری اند، نه فتنه انگیزند و اهل فساد، و نه سخن چین اند، نه عیب جویی و آبروریزی می کنند و نه بیهوده گویند. خدا درهای رحمت خود را به روی آنان گشوده و از گزند خشم خود نگاهشان داشته است». 

ادامه دارد ….

برگرفته از سخنرانی در دعای ندبه

هیئت مشتاقان ظهور