قحطی توجه

مسئولیت، مفهومی است که افراد جامعه همواره در زندگی فردی و اجتماعی خود با آن سروکار دارند و به لحاظ گستره ی وسیع ارتباطات افراد، مسئولیت های مختلفی در حوزه‌های مختلف ایجاد می شود. در حقیقت به محض اینکه از انسان و رفتارش سخن گفته می‌شود مفهوم مسئولیت نیز برجسته می‌گردد.


حوزه‌های مسئولیت انسان می‌تواند در رابطه با خالق در رابطه با خانواده، جامعه و … تعریف گردد که نسبت به هر کدام وظیفه ی خاصی لحاظ می شود.

 

مسئولیت هر چه باشد و مربوط به هر حوزه ای باشد، توجه و دقت خاص خود را می طلبد، و به دلیل اهمیتش، رشد و کمال انسان نیز در گرو ایفای مسئولیتش می‌باشد، چرا که اهتمام به برخورد مسئولانه نسبت به پدیده‌های پیرامونی، رشد اخلاقی و انسانی را در بر خواهد داشت که این خود، بر تسکین روانی افراد جامعه هم، فوق العاده تأثیرگذار خواهد بود.
باید توجه داشت که بی‌توجهی به مسئولیت، فرد را دچار خودخواهی کرده و موجبات سستی پیوند خویش با دیگر عناصر خواهد شد.
از جمله سطوح این امر مهم در حوزه ی مذهب و دین، مسئولیت و ایفای آن در برنامه‌های فرهنگی و هیئات می باشد، که به جهت جایگاه ویژه و تقدس کار، لازم می‌آید که اهتمام ویژه‌ای هم از طرف مسئولین به عمل آید.

کوتاهی‌ها و بی توجهی های عمیق، در این حوزه ضربه ای غیر قابل جبران به پیکر دین وارد کرده و از کارکردهای اصلی اش کاسته و به تدریج ماهیتش را از دست می دهد. از جمله بی توجهی های شایع در این عرصه ها:
× عدم توجه به تخصص در مسئولیت ها
× عدم توجه به نظم و نظافت
× عدم توجه به اجرای دقیق و‌ منضبط برنامه ها
× عدم توجه به زمان
× عدم توجه به مخاطب
× عدم توجه به اولویت دادن به موضوعات قابل ارائه‌
× عدم‌توجه به داشتن نظافت و نزاهت کادر اجرایی
× عدم توجه به چیدمان های امکاناتی و‌ بنر و بیلبوردهای پیام رسانی به مخاطبین
× عدم توجه به خلق و خلاقیت در برنامه های مختلف
و موارد ریز دیگری که بی توجهی های مسئولین مربوطه، حداقل دو پیامد مهم و مخرب با خود به همراه دارد:
عدم استقبال مردم علی الخصوص جوانان
و بدآموزی هیئتی ها و مذهبی ها و نهادینه شدن برخی خصوصیات منفی و معروف شدن قشر هیئتی ها به چند ویژگی منفی.
که امیدست در این زمینه ها، بیش از پیش دقت و توجه مبذول گردد، چرا که انتظار می‌رود آمادگی مردم برای ظهور توسط این گروه ها انجام گیرد.