اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

قرآن و دعوت ۴ بُعدی

قرآن کریم در راستای عنایت های ویژه اش برای بشریت در تمام ابعاد حیات دنیوی و اخروی او حوزه ی وسیع و گسترده ای دارد که در رجوع به این کتاب ارزشمند و مقدس قابل لمس بوده و با فهم آیاتش این گستره ی عظیم موهبت خداوند به بشریت مشهود است. هر انسان نسبت به نوع نگرش خود و باور و ظرفیت خود از آیه های این کتاب بهره مند می شود و آنان که از این سرچشمه ی رحمت الهی خود را محروم کرده اند و به آیه های آن ایمان نمی آورند، در خسارتی جبران ناپذیرند.

از ثمرات و نتایج قرآن برای مراجعه کنندگانش دعوت ۴ بُعدی آن و ثمرات بی شمار آن است که در این مجال به ذکر چند مورد از دعوت های آن اکتفا می گردد.
دعوت به اموری چند از جمله اهداف و اساس هر کتاب قانونی است که تحریر می شود. قرآن نیز در متن خود دعوت هایی برای علاقمندان و پیروانش دارد که شرط  ورود به این مراحل “فهم” آیات می باشد که منظور از آن، فهمیدن منظور و مقصود متکلم از آیات می باشد، و بعد از فهم آیه است که بایست به دعوتهای ۴ گانه ی قرآن لبیک گفت.

این دعوت ها عبارتند از:

 ♦ تفکر:                                 «… کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُون»

از نظر راغب «تفکّر» کوشش و جولان نیروی فکر به اقتضاى عقل و خرد است. این نیرو ویژه‌ی انسان است و در حیوان نیست. تفکّر یا اندیشه تنها در چیزى است که ممکن باشد صورتى از آن در خاطر و قلب انسان حاصل شود. «تفکّر» از دیدگاه قرآن هم فعلی است برای رهایی از تقلید کورکورانه و جلوگیری از تصمیمات عجولانه، که بیشتر مشکلات بشر در جوامع انسانی از همین بی فکری سرچشمه می گیرد. قرآن با آوردن جریانات مختلف و مثال های متعدد انسان را دعوت به فکر می فرماید:

«… وَ تِلْکَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ».

  ♦ تعقل:                                     «… وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْکِتابَ أَفَلا تَعْقِلُونَ»

«عقل» به نیرویی می گویند که آماده‌ی پذیرش علم است و «عاقل» یعنی کسی که نفس خود را حبس کند و نگذارد که هواها به او سرایت نماید. از آنجا که نیروی عقل انسان را از کارهای ناهنجار باز می دارد، به آن عقل گفته می شود. خدای متعال در قرآن، عقل را به نیرویى تعریف کرده که انسان در دینش از آن بهره ‏مند شود، و به وسیله ی آن راه را به سوى حقایق معارف و اعمال صالح پیدا نموده و در پیش گیرد. تعقل از نظر قرآن پیش از فعل و پس از درک و فهم صحیح آیات و برای عملی نمودن آیات الهی در متن زندگی استعمال دارد. چراکه تعقل و سنجش اعمال بدون عمل ارزشی ندارد.

♦ تدبر:                                       «کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ»

«تدبّر» در اصل از ماده «دبر» به معناى پشت سر و عاقبت چیزى است. بنابراین، تدبّر یعنى بررسى نتایج و عواقب کار مى‏ باشد اما با تفکر انسان به بررسی و علل و خصوصیات یک موضوع می پردازد. طبق آیات زیر، تدبر از عوامل ایمان به قرآن و تدبر نکردن از علل بی ایمانی به قرآن کریم ذکر شده است:

«أفلم یدبروا القول أم جاءهم ما لم یأت آبائهم الأولین» یا «أفلا یتدبرون القرآن أم علی قلوب أقفالها».

حضرت رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) درخطبه ی غدیر فرمودند:

«…معاشر الناس تدبروا القرآن…»

و نیز در خطبه ی فدکیه ،حضرت فاطمه(س) می فرمایند:

«…معاشر الناس افلا تتدبرون القرآن…».

♦ تذکر:                  «وَ لَقَدْ ضَرَبْنا لِلنَّاسِ فِی هذَا الْقُرْآنِ مِنْ کُلِّ مَثَلٍ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّروُن»

«تذکر» به معنای تجدید و به خاطر آوردن می باشد و در اصطلاح دینی آنچه که بین انسان و معصیت حائل گردد، ذکر است و تذکر به حالت انتباه قلبی و درونی اطلاق می شود برای به خاطر آوردن آنچه مورد نسیان قرار گرفته که وفا به عهد،صبر و شکر و عصمت از گناه از نتایج تذکر می باشد. خداوند متعال در قرآن به گونه های متفاوت بهشت و جهنم و نعمت های مادی و امور باطل و اعمال صالح، و عذاب و پاداش را برای انسان متذکر می شود، تا با متذکر شدن راه مستقیم را درپیش گیرند و از گمراهی ضلالت در امان مانند.

بی شک قرآن با تمامی عظمت و مهربانیش مشتاق رمز گشایی و ارائه ی هدایت و رساندن پیامِ کلام خداوند برای آنانی است که در راه فهم آیاتش با قرآن انس گرفته و با شور و علاقه ،تفکر، تعقل، تدبر و تذکر در آیه آیه ی این مصحف شریف و عمل به آن نهایت تلاش خود را می نمایند.

قرآن به زبان قلب است و از جنس عشق، قرآن پیام خدای رب الارباب به بندگان و متربیان عاشقی است که دل به کلام او می دهند و دلدادگی خود را در استماع و فهم معانی و دریافت پیام های عاشقانه به منصه ظهور می رسانند، حال کدامین عاشق است که در عمل به پیام معشوق سهل انگاری کند که اگر چنین است محروم و عاجز از درک زبان و الفبای زیبای قرآنیم…

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

وَسَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دَائِبَيْنِ ۖ وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ
And subjugated the sun and moon for you so that they perform their tasks diligently; and subdued the night and day for your service.

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 39
  • بازدید دیروز: 102
  • بازدید هفته: 909
  • بازدید ماه: 3,491
  • کل بازدید ها: 837,904
  • کل نوشته‌ها: 930