“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

قیام علیه عبادت بی ولایت

دیدگاه ها و برداشت های ناصحیح و در کل عدم اطاعت محض از امام معصوم، حتی عبادت ها را از حیّز انتفاع ساقط می کند.
علت عمده ی قیام حضرت اباعبدالله، قیام علیه عبادت بی ولایت بود، همان عبادت بی‌محتوا، عبادتی که در آن جهاد، اطاعت و از خودگذشتگی نبود، و صرفاً نفسانی و سلیقه ای.

و این مشکل تا امروز ادامه داشته و در زمان حال نیز، برخی مسلمان ها برنامه ی عبادی و معنوی خود را به صورت روتین و تکراری انتخاب کرده و تحت هیچ شرایطی نه تنها حاضر به تغییر روند نیستند، بلکه دیگران را هم تشویق کرده و کارشان را تبلیغ می کنند.
و در دوران امام حسین (ع) چنین اتفاقاتی در حوزه ی عبودیت و ولایت به وقوع می پیوست و دین حضرت رسول (ص) با این روش به تحریف و التقاط کشیده می شد که اباعبدالله(ع) در چنین روزهایی خانه ی کعبه، عرفات و عبادت در آن مکان شریف را ترک کرد و علیه عبادت بی ولایت قیام خویش را آغاز نمود.
نباید فراموش کرد که اولین کسی که این عبادت نفسانی را ایجاد کرد، ابلیس ملعون بود.
ابلیس زمانی که از سوی خداوند امر به سجده بر حضرت آدم شد، نخواست نحوه ی عبادتش تغییر کند؛ اما خداوند متعال به ابلیس فرمود:

« إِنَّمَا أُرِیدُ أَنْ أُعْبَدَ مِنْ حَیْثُ أُرِیدُ لَا مِنْ حَیْثُ تُرِید»

« می خواهم اطاعت بشوم آن طوری که من می‌خواهم نه آن طوری که تو می‌خواهی»

  (تفسیر قمی/۱/۴۲)

نکته ی بسیار مهم اینکه، در عبادات اگر ولایت کنار گذاشته شود، شاید ظاهراً کار حَسَنی انجام یابد، اما اگر وجوبش مورد تأیید ولایت نباشد، آن عبادت، پشیزی ارزش و اعتبار نخواهد داشت.
عادت به عبادات و روحیات و عملکردها و عکس العمل های بدون اولویت و دلبخواهی، قطعاً انسان را از اطاعت و عبادت حقیقی بازخواهد داشت، مثلاً: ممکن است است فردی سازشکار و نرمخو باشد، اما در لحظه ای امر امام بر «فریاد زدن علیه ظلم و ستم» باشد؛ آنگاهست که عبادت های بی ولایت و بی اولویت، مانع از اطاعت شده و حتی ممکن است ولیّ خدا هم از طرف این فرد، توصیه به آرامش و سکوت شود.
لذا عبادتی که در آن نظر و داوری امام معصوم(ع) نباشد، قرب و منزلتی به انسان در پی نداشته و بسیار خطرناک می باشد، و نتیجه ی چنین عبادتی غربت امام و بالاتر از غربت، به شهادت رساندن امام معصوم را در پی خواهد داشت.
ابلیس هم می‌خواست عبادت کند، گفت: خدایا! من به‌ جای سجده بر آدم عبادتی خواهم کرد که تا به‌ حال احدی چنین عبادتی نکرده است «انْ أَعْفَیْتَنِی مِنَ السُّجُودِ لِآدَمَ ع لَأَعْبُدُکَ عِبَادَهً مَا عَبَدَکَ أَحَدٌ قَطُّ مِثْلَهَا»

(تفسیر قمی/۱/۴۲) 

خدا هم فرمود:

«اگر سجده نکنی، هیچ‌ کدام از عبادت‌هایت را نمی‌پذیرم».

و این اصل در تمامی عبادت ها حاکم است حتی حجّ تمتّع، که امام محمد باقر (ع) فرمود:

«تَمَامُ الْحَجِّ لِقَاءُ الْإِمَام‏» 

(کافی/۴/۵۴۹)

و چه واقعه ی تأسف باری که مردمی با حضور امام معصوم حاضر شدند حجّ بی امام را انتخاب کنند!

امروز اگر بخواهیم حاکمیت امام را در عبادات، اصل دانسته و دچار آفت عبادت های خودخواسته نشویم، بایست در افزایش اطاعت پذیری و ایجاد انسیّت با معصوم (ع) و شناخت اوامر و نواهی ایشان، مجدّانه تلاش و کوشش، نمائیم.
حال این باور در وجود مسلمانان باید شکل گیرد که عبادت ژنتیکی و عبادت برخواسته از روحیات انسان که از روی عادت هم انجام داده و برایش هیچ زحمتی ندارد، دور شدن از مسیر نجاتبخش ولایت را برای این عابد نما هموار می سازد.
یوم‌الترویه و روز عرفه همنوا شدن با حضرت ابا عبدالله(ع) می باشد، چرا که این دو روز اولین جلوۀ غربت حسین(ع) است؛ تا اگر آن روز معنای کلام ایشان فهم نشد و آن بزرگوار غریبانه سفر پرماجرا و پرخطر را آغاز کرد، و در نهایت جهت حفظ سفارش پیامبر (ص) در غدیر که فرمودند:

«إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا، کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی؛ أَهْلَ بَیْتِی وَ إِنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّى یَرِدَا عَلَیَّ الحوض»،

و نیز رسوایی عابدنماهایی که با نام دین، خود و عوام را از دین دور ساخته و مقام و جایگاه ولایت را زیر پانهادند، جان خویش و عزیزانش را فدا نمود، امروز، با این نواهای عرفه ی حسینی، از غربت زمان کاست و برای حضور جهانی آماده ساخت.

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
O you who believe, follow the path shown to you by God, and seek the way of proximity to Him, and struggle in His way: you may have success.

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 2
  • بازدید دیروز: 93
  • بازدید هفته: 1,018
  • بازدید ماه: 8,825
  • کل بازدید ها: 794,638
  • کل نوشته‌ها: 909