ندبه ای برای ظهور منتقم (۲)

بحث انتقام و طلب خونخواهی مظلومان تاریخ اسلام و جهان علی الخصوص انتقام به خونخواهی حضرت زهرا(س) و حضرت اباعبدالله(ع)، در دعاهای بسیار معروف با عبارت های مختلفی چون «طلب ثارک»،«این الطالب بدم المقتول»، و یا «این قاصم شوکه المعتدین» و …. دیده می شود و شیعیان، همراهی با آن امام منصور برای گرفتن انتقام خون از دشمنان دین و قرآن را آرزوی بزرگ خود می‌دانند. چرا که موضوع برائت و انتقام و امام مهدی(ع) یادآور یک حکایت دردناک ناتمام است؛ حکایتی که آغازگر آن سقیفه نشینان، اما پایان‌بخش آن مستضعفان و در رأس آنها حضرت بقیه‌الله الاعظم(ع) است.
موضوع مظلومیت اولیای الهی، موضوعی نیست که با سخنان و شبهات روشن فکرمآبانه ی افرادی دین فروش و کم عمق، از خشم و‌ کینه ی شیعیان کاسته و کم‌کم به بوته ی فراموشی سپرده شود، خشم مقدس منتظران تا قیام مهدی (عج) چون آتش زیر خاکستر است که ظهور آن را شعله‌ور ساخته و دشمنان را در خود خواهد سوزاند، لذا امروز دشمنان هر قدر با داستان های ساختگی، در پی توجیه جنایته ای آن خون‌آشامان تاریخ برآیند، نمی‌توانند ذره‌ای از حرارت این خشم را بکاهند.
در مطلب شماره (۱) همین موضوع، در مورد برائت و روحیه ی انتقام داشتن، مطالبی بیان شد،‌ و چنین طرح گردید که انتقام همراه با عقوبت، و عداوت و عدالت باید باشد و عقوبت در انتقام، همراه با استحقار است و همه ی اینها جهت التیام قلب، جبران ضرر، و اصلاح، صورت می گیرد.
اما در فرهنگ مهدوی چه کسانی مستحق عقوبت و چنین انتقامی هستند، باید گفت: سه گروه از ظالمین در دایره ی انتقام حضرت حجت(عج) و منتظرانش، اسیر شده و به شدت تمام قصاص خواهند شد، این سه گروه عبارتند از:
✓ تبدیل کنندگان
✓ تکذیب کنندگان
✓ عصیان کنندگان آیات الهی هستند و مصداق اصلی این سه گروه، اهل سقیفه هستند که ولایت علی (ع) را «تکذیب»، و با تبدیل “ولایت” علی(ع) به “دوستی” ولایت را «تبدیل»، و با آتش زدن خانه ی زهرا در مقابل ولایت «عصیان» کردند، و این سه گروه مصداق صریح ظالمین می‌باشند.
ریشه ی بسیاری از نابسامانی‌های اخلاقی و تبعیض نژادی و طبقاتی و اجتماعی به این ظالمان تاریخ علی الخصوص دو ملعون اول باز می گردد، بطوریکه حضرت علی (ع) چنین آنها را شرح می‌دهد:

ملعون دوم تند حرف میزد و معذرت هایش زیاد بود و در اثر حاکمیت فکر این خلیفه، مردم به سه ویژگی مبتلا شدند:
۱_ تلوّن مزاج
۲_ اشتباه و نادرست آرامی
۳_ ناسپاسی در برابر نعمتهای الهی
که فقط مورد سوم (ناسپاسی) برای خسران و عاقبت به‌ شری انسان، کافیست، چرا که اگر انسان شکر نعمت را بجا نیاورد و حق آن را ادا نکند، سنت خدا براین تعلق می گیرد که آن نعمت را از دستش بستاند، و وجود امام معصوم که بزرگترین نعمت می‌باشد امروز به خاطر ویژگی «ناسپاسی» که مردم را تاکنون به خود مبتلا کرده، خداوند نعمت ظهور حضرت مهدی(ع) را گرفته و آنها را به مجازاتی سخت و آزمونی عظیم و دردی جانکاه، گرفتار نموده است‌.
که امید است با تلاش های منتظران و منتقمان، این دوران عن قریب به سر آید.

امام جعفرصادق(ع) می‌فرماید: اگر در آخر الزمان مرکبی آماده کنید که آن مرکب دشمنان ما را به خشم آورد، به نتایج و اثرات بزرگی دست خواهید یافت:
۱_ فراوانی روزی
۲_ برآورده شدن آرزوها
۳_ شرح صدر
۴_ رفع نیازها
و این بشارت بیشتر شبیه به ظهور و دوران حکومت عدل جهانی حضرت مهدی(ع) می باشد، لذا به میزان کاهش روحیه ی انتقام و نفرت و برائت، محبت به امام و بی‌قراری از دوری آن امام غریب هم کم رنگ تر شده و شرایط ظهور به مراحل بسیار سختی خواهد رسید که جز عده ی قلیلی، از آن شرایط سالم بیرون نخواهند آمد؛ و برعکس هر چقدر روحیه ی تنفر و کینه و عداوت با دشمنان و ویژگی های منفور آنها در منتظران و‌ زدایش و تزکیه ی روح و جسم و عمل بیشتر باشد، آمادگی برای ظهور نیز بیشتر خواهد شد.

برگرفته از سخنرانی مناسبتی ۱۷ ربیع جلسات سحاب اندیشه