نقش دعاها در ایجاد امید

دعاهای مأثوره اثرات بسیار مهمی در عقاید، اخلاق، رفتار، نگرش و گویش انسان ایجاد می کنند، و راهی بسیار آسان برای ارتباط با خداوند متعال و اولیای الهی می‌باشند.


از اثرات دیگر دعاها، ایجاد امید در دعا کننده می‌باشد، بطوریکه دعا کننده با خواندن فرازهای دعاها، و مضمون عالی آنها، حس امیدی در دلش ایجاد شده و از انتقال یأس و ناامیدی گذشته که شاید با خطاهای زیادی سپری شده بود، جلوگیری می‌کند.

 
از گرفتاری های بزرگ‌ علی الخصوص در قشر مؤمنین، یأس و نامیدی و ترس از هبط اعمال و عدم بخشش خداست، که این حالت یا از عدم معرفت صحیح به خدا و یا از القائات شیطانی سرچشمه می گیرد؛ و این در حالی است که رحمت خدا بر غضبش سبقت گرفته و خود را به رحمیّت و غفار الذّنوب و عفوّ و ستّار بودن معرفی فرموده است.

برای امیدواری به رحمت و بخشش خدا فرازی از دعای شریف افتتاح، ذکر می شود :

«… فَکَمْ یا اِلهى مِنْ کُرْبَهٍ قَدْ فَرَّجْتَها وَ هُمُومٍ قَدْ کَشَفْتَها وَ عَثْرَهٍ قَدْ اَقَلْتَها وَ رَحْمَهٍ قَدْ نَشَرْتَها وَ حَلْقَهِ بَلاَّءٍ قَدْ فَکَکْتَها…»

«… معبود من چه بسیار گرفتارى که برطرف کردى و چه بسیار اندوه که زدودى و لغزشها که چشم پوشیدى و مهر و رحمت که گستردى و زنجیر بلا که از هم باز کردی …».

این فرازها، نشان دهنده ی رحمت و لطف بیکران خداوند به بندگان است، و چه بسا از بیشتر این رحمت‌ها و‌ دستگیری ها و‌ بخشش ها و رفع همّ و غم‌ها انسان بی خبر باشد و متوجه این الطاف خدا نگردد، که با این عبارت های دعایی، دعاکننده متذکر شده و شعله ی امید و آتش عشق و محبت به معبود در دلش فروزان می شود و او را از یأس و ناامیدی می رهاند، اگر هم گناهان بیشماری را مرتکب شده باشد.