“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

پروژهء ظهور (۳)

ضرورت هنر تطبیق خود با اجتماع و کار جمعی

در مطلب شماره ۲ اشاره شد که برای پروژهء ظهور، گروهی لازم است که هم در خود و هم در دیگران تغییرات ضروری را ایجاد کرده و برای ظهور آمادگی لازم را فراهم آورند.
در این پروژه یکی از مهمترین آمادگی های لازم و تغییرات ضروری، توان و هنر تطبیق خود در کارهای جمعی و اجتماعات کوچک و بزرگ است.
در حقیقت عاملی که در به تأخیر انداختن، بیشترین سهم را دارد، ضعف و ناتوانی در زیست جمعی و شرکت در کارهای جمعی است، با قبول این مورد، راحت می توان گفت آنهایی که اهل نماز نبوده و از فسق و فجور هم گریزی ندارند، بیشترین عامل تأخیر ظهور نیستند، بلکه چه بسیار اهل نمازی که به علت ضعف در کارهای اجتماعی و هنر تطبیق خود با جمع، از ارتباط و شرکت در کار جمعی فرار می کنند که عامل افتراق اعضاء در جمع های مذهبی می شود، و این در حقیقت معضلی است که امروز بیشتر در میان داعیان ظهور پدید آمده و به جای اجتماع قلوب، چه بسا به افتراق منجر می شود، و در اینجاست که ضرورت هنر تطبیق با اجتماع روشن می گردد، و در حالت عکس این قضیه، به جای فراهم شدن شرایط ظهور و نزدیک شدن به ظهور، فاصله زیاد شده و تأخیر کماکان ادامه خواهد یافت.
دلیل بر ضرورت هنر ارتباطی و رابطهء نزدیک دوستان حضرت که شرطی برای ظهور است، آیهء ۲۰۰ سوره آل عمران می باشد که خداوند متعال در این آیه به صورت شفاف چنین بیان فرموده است:

«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا»

که در این آیه نخست به صبر فردی، سپس سفارش به دائمی بودن عنصر صبر در وجود مومنان و به تعبیری سفارش بر صابر بودن و در نهایت به مرابطه و هم افزایی دعوت می کند.
چرا که تا انسان تنهاست، عیب و ایرادهایش شاید بر خودش هم پنهان بماند اما به محض ورود به عرصهء کار گروهی و زندگی اجتماعی و جمعی، مکنوناتش آشکار شده و تفاوت ها و اختلاف ها مابین افراد سر باز می کند و در آن موقعیت است که اگر هنر ارتباطی صحیح وجود داشته باشد از افتراق قلب ها ممانعت ایجاد خواهد شد.
پس اگر مدعیان خدمت و منتظران در این ارتباطات اصلاح شوند و در کارهای جمعی، ارتباط مؤثر داشته باشند و از طرف دیگر منیت ها را حذف کنند و ایثار و از خودگذشتگی را در سرلوحهء کارها قرار دهند، گنهکاران و خطاکاران هم از هیمنهٔ آنها اصلاح شده و از اجتماع چنین افرادی، ظهور، قطع یقین محقق خواهد شد.
با عنایت به مطالب فوق، می توان نتیجه گرفت که صرفاً با:

ارتباط فردی با خدا
تقوای فردی
و مناجات و نماز فردی

اگر اغراق کنیم پنجاه درصد، امتیاز انتظار را منتظر حقیقی کسب می کند، پنجاه درصد بقیه مربوط به رفتار و کردار و موضع فرد منتظر در خارج زندگی فردی او باید به دست آورده شود.
فقط و فقط توجه و اهمیت به زندگی فردی و شخصی و خوب بودن در آن حوزه، در حقیقت گرفتاری در دین تحریف شده یا همان سکولار می باشد.
عدم ورود به کار جمعی و عدم شفاف شدن موضع و دیدگاه ها در میان جمع، خود نوعی عافیت طلبی منفی است که چنین حالتی دور از ساحت یک منتظر فهیم است.
از طرف دیگر سقف ورود و تنفس در کار گروهی تا بدانجاست که انسان در آن عرصه به قدری تقویت شود که به خاطر هم گروهیش تنبیه شود و یا ضرر ببیند و برعکس از نفعش، هم گروهیش منتفع شود، ائتلاف و مرابطه و بی تفاوت نبودن به حال همدیگر در حقیقت عمل به این روایت از امام جعفرصادق(ع) می باشد که فرمودند: «مانند گاوانی که در یک چراگاه مشغول چرا هستند و کاری به هم ندارند، نباشید، آنها در کنار همدیگر می‌چرند ولی با هم ارتباط برقرار نمی‌کنند».

الإمامُ الصّادقُ علیه السلام :

«إِنَّ ائْتِلَافَ قُلُوبِ الْأَبْرَارِ إِذَا الْتَقَوْا وَ إِنْ لَمْ یُظْهِرُوا التَّوَدُّدَ بِأَلْسِنَتِهِمْ، کَسُرْعَهِ اخْتِلَاطِ قَطْرِ السَّمَاءِ عَلَى مِیَاهِ الْأَنْهَارِ، وَ إِنَّ بُعْدَ ائْتِلَافِ قُلُوبِ الْفُجَّارِ إِذَا الْتَقَوْا وَ إِنْ أَظْهَرُوا التَّوَدُّدَ بِأَلْسِنَتِهِمْ، کَبُعْدِ الْبَهَائِمِ مِنَ التَّعَاطُفِ، وَ إِنْ طَالَ اعْتِلَافُها عَلَى مِذْوَدٍ وَاحِد»

(امالی طوسی/۴۱۱)

امام صادق علیه السلام :

نیکوکاران، وقتى با هم رو به رو مى شوند، اگر چه دوستى خود را به زبان نیاورند ، دلهایشان ، با همان سرعتى که قطرات باران در آبهاى رودخانه ها به هم مى پیوندند ، به یکدیگر مى پیوندد و بدکاران، وقتى با هم رو به رو مى شوند اگر چه به زبان اظهار دوستى کنند ، دلهایشان از یکدیگر دور است ، همچون دورى دلهاى بهایم از یکدیگر، هر چند مدّتهاى طولانى بر سر یک آخور با هم علوفه خورند .

که فعلا این فرهنگ بسیار کمرنگ و کم طرفدار به نظر می رسد. در حالیکه” ایثار” از خصوصیات امت اخرالزمان است که به آن ستوده شده اند:

قالَ موسى(ع): «یا رَبِّ أرِنی دَرَجاتِ مُحَمَّدٍ و اُمَّتِهِ. قالَ: یا موسى، إنَّکَ لَن تُطیقَ ذلِکَ، و لکِن اُریکَ مَنزِلَهً مِن مَنازِلِهِ جَلیلَهً عَظیمَهً فَضَّلتُهُ بِها عَلَیکَ و عَلى جَمیعِ خَلقی. قالَ: فَکَشَفَ لَهُ عَن مَلَکوتِ السَّماءِ فَنَظَرَ إلى مَنزِلَهٍ کادَت تَتلَفُ نَفسُهُ مِن أنوارِها و قُربِها مِنَ اللّه ِ عز و جل، قالَ: یا رَبِّ، بِما ذا بَلَّغتَهُ إلى هذِهِ الکَرامَهِ؟! قالَ: بِخُلُقٍ اِختَصَصتُهُ بِهِ مِن بَینِهِم و هُوَ الإِیثارُ»/(مجموعۀ ورام/۱/۱۷۳).
«حضرت موسی(ع) از خدا خواست که مقام امت آخر را به من نشان بده، خداوند فرمود: نمی‌شود، مقام آنها خیلی بالاست و شما نمی‌توانید. حضرت موسی(ع) عرضه داشت به قدری که می‌توانم نشانم بده. خدا به قدری که توانست به او نشان داد و موسی(ع) غش کرد و بعد از به هوش آمدن پرسید: چرا امت آخر این‌قدر مقام‌شان بالاست؟ حضرت فرمود: به‌خاطر یک خصلت، و آن «ایثار» است».

بیشتر افراد حاضرند در جایی که خود دوست دارند ایثار و انفاق کنند اما اگر به صورت یک تکلیف گروهی محول شود، حاضر به عمل نیستند و صرفاً مدعی عدالت دوستی و طرفداری از عدالت و ظهور می باشند.
پس ورود به کار جمعی و تطبیق روحیه با جمع و به تبع آن رشد جمعی، در پروژهء ظهور عامل بسیار مهم و موثری می باشد.

image_pdfimage_print

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

وَمَا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ
None of the signs of their Lord ever comes to them but they turn away from it.

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 32
  • بازدید دیروز: 258
  • بازدید هفته: 1,664
  • بازدید ماه: 6,869
  • کل بازدید ها: 818,061
  • کل نوشته‌ها: 927