کارگاه فاطمه شناسی از منظر القاب(۳)

لقب: حفیف

«حفیف» از القاب حضرت زهرا(س) به معنای اوج هیجان و بصری کردن حالات درونی می‌باشد.

در معنای «حفیف» فرهنگ لغات به موارد زیر اشاره کرده‌اند:

حفیف: آواز جنبش

حفیف: آواز درخت وقتی باد به آن می خورد

حفیف: آواز شاخه‌های درخت در وقت وزش باد

حفیف: آواز شعله ی آتش

حفیف: آواز رفتار اسب در وقت دویدن

حفیف: آواز پرهای پرنده در وقت پریدن و اوج گرفتن

توجه به این نکته مهم است که در تمامی معانی فوق، عبارت «آواز» مشترک هست. «آواز» از جنس صوت است و صوت خود یک ارتباط غیر کلامی اما کاملاً حسی و بصری با مخاطب می باشد‌‌.

آواز تنظیم کننده ی خیال است و خیال دنیای امری است و کار در خیال والاتر از خلق و قدرت جسم است؛ انسان در خیال کار خدایی می کند. 

آواز قلب را به هیجان آورده و از یک منظر می توان گفت حضرت با لقب «حفیف» اسوه و الگوی ارتباط غیر کلامی می باشد.

ایشان نه تنها در سخن و سکوت و تقریرش الگوست بلکه در جنبش و آواز و زبان بدنی هم الگو و اسوه می‌باشد و با تمامی حرکات و سکنات نشست و برخاستش، درس و پیامی به همه ی فرزندان خود تا روز قیامت دارد.

✓ نوع برخوردش با پیامیر(ص) و ملقب شدنش به ام‌ابیها 

✓ عطر و رایحه‌اش

✓ نعم العون شدن برای همسرش 

✓ بازی و تفریح با فرزندانش

✓ انتخاب لباس برای حضور در مجلس عروسی (که زنان یهودی را شگفت زده کرده و موجب مسلمان شدن بیشتر آنها شد)

✓ انفاق لباس عروسیش

✓ ایثار طعام و قوُت روزانه‌اش

✓ نوع پوششش در مقابل نابینا

✓ ناله و گریه‌هایش در فراق نبی(ص)

✓ رفت و آمدهایش در حمایت از ولیّ(ع)

✓ شانه زدن موهای زینبش در بستر بیماری

و ….

در کنار خطبه های آتشین و کلام گوهربارش، همه و همه او را انسانی والا کرده بود که هنوز و هنوز بزرگان کلام و رفتارشناسی و اساتید اخلاق و علما در کرسی‌ها و سمینارها و مجالس در تحلیل رفتارهای ایشان، اقرار به قاصر بودن زبان و بیان می نمایند.

ادامه دارد…