“من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم” این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم. دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟ “اگر دین جدم پیامبر(ص) جز با كشته شدن من استوار نمیشود، پس ای شمشیرها مرا دریابید” نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست! الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!
هان! اي مردمان! علي را برتر بدانيد، که او برترين انسان از زن و مرد بعد از من است…. هرکه با او بستيزد و بر ولايتش گردن ننهد نفرين و خشم من بر او باد. (خطبه ي غديريه)
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: از جمله تواضع و فروتنى، سلام کردن بر هر کسى است که بر او مىگذرى، و نشستن در پایین مجلس است.
امام حسين عليه السلام : مَن أَحجَمَ عَنِ الرَّىِ وَعَيِيَت بِهِ الحِيَلُ كانَ الرِّفقَ مِفتاحُهُ؛ هر كس فكرش به جايى نرسد و راه تدبير بر او بسته شود، كليدش مداراست. بحارالأنوار، ج75، ص128
امام صادق علیه السلام: اَفضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست. الکافی،ج2،ص55
قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقی الهادی (علیه السلام) :لا تَطْلُبِ الصَّفا مِمَّنْ کَدِرْتَ عَلَیْهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سُوءَ ظَنِّکَ إلَیْهِ، فَإنَّما قَلْبُ غَیْرِکَ کَقَلْبِکَ لَهُ. از کسى که نسبت به او کدورت و کینه دارى، صمیّمیت و محبّت مجوى. همچنین از کسى که نسبت به او بدگمان هستى، نصیحت و موعظه طلب نکن، چون که دیدگاه و افکار دیگران نسبت به تو همانند قلب خودت نسبت به آن ها مى باشد.بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۳۶۹، ح ۴، أعلام الدّین: ص ۳۱۲، س ۱۴٫
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری(ع) می فرمایند: خشم و غضب، کلید هر گونه شرّ و بدى است.
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.» «ما در رعايت حال شما كوتاهى نمی كنيم و ياد شما را ازخاطر نبرده ايم ، كه اگر جز اين بود گرفتارى ها به شما روى مى آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مى كردند . از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد».
امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469
امام جواد(ع): بدان که از ديد خداوند پنهان نيستي پس بنگر که چگونه هستي!
امام صادق علیه السلام: فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛ یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است.
پيامبر صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

گروه مذبذبین در زمان امام حسن(ع)

باید باور کرد که عملکرد امامان (ع) در ارتباط با جریانات اتفاق افتاده بر اساس رغبت و کشش و علاقه و انگیزه خود مردم می باشد و هیچکدام از آن بزرگواران بر اساس تهدید و زر و زور و قدرت سلطنتی مردم را وادار به کار و یا نهی از کاری نمی کنند، چراکه این از شیوه های پادشاهان جور از جمله معاویه بوده که با ارعاب و قدرت ظالمانه مردم را وادار به پذیرش خواسته های خود می کردند و بدان افتخار هم می نمودند. در جریان صلح امام حسن(ع) نیز که حتی گروهی از شیعیان ایشان زبان به اعتراض این اقدام امام باز نمودند، آن امام مظلوم با خود مردم مشورت کرده ودر آخر چنین فرمودند:
«فإن اردتم الموت رددناه علیه و حاکمناه الی الله عز و جل بظبی السیوف و ان اردتم الحیاه قبلناه و اخذنا لکم الرضی» (بحار الانور ج44/ص21/ به نقل از حیات فکری و سیاسی امامان شیعه(ع))

«اگر آماده برای نبردید صلح او را رد کرده با تکیه بر شمشیرمان کا او را به خدا وامی گزاریم اما اگر ماندن را دوست دارید صلح او را بپذیریم و برای شما تامین بگیریم».

در این وقت مردم از هر سوی مسجد به فریاد در آمده و با ندای«البقیه البقیه» صلح را امضاء کردند.
یا در جای دیگر فرمودند:« أری اکثرکم قد نکل عن الحرب و فشل فی القتال و لست اری احملکم علی ما تکرهون»

«من دیدم بیشترین شما از جنگ رویگردان شده و در جنگ سست اند و من چنان نیستم تا شما را بر آنچه ناخوش دارید اجبار کنم».

اما علتهای دیگری نیز در این جریان وجود دارد که یکی از اندوهناکترین دلیل بر این صلح وجود گروهی بنام “مذبذب” در اطراف امام حسن(ع) بود. این را از لابلای گفتار امام حسن(ع) می توان استنباط نمود. آن حضرت در جواب معترضان در موقعیتهای مختلف پاسخهایی می فرمودند که بیشتر دال بر این معنا می باشد. در جایی فرمودند: «والله لو قاتلت معاویه لأخذوا بعنقی حتی یدفعونی إلیه سلماً» «بخدا سوگند اگر با معاویه درگیر شوم ، اینان گردن مرا گرفته و به صورت اسیر به او تحویل می دهند» و در جای دیگر با این عبارت از آنها یاد می کند:«ورأیت اهل العراق لایثق بهم احدا ابدا إلا غُلب….» « اهل عراق مردمانی هستند که احدی به آنها اعتماد نکرد مگر آنکه مغلوب شد، زیرا هیچکدام با دیگری در فکر و خواسته ها موافقت ندارند، آنان نه در خیر و نه در شرّ هیچ قصد جدی ندارند( با چنین مردمی امکان برپایی جنگی با اهل شام که اتحادی کامل داشته و هدف و نیت مشخصی داشتند وجود نداشت، مردمی پراکنده، مذبذب و فاقد اراده)».
در معنای صفت مذبذب چنین آمده: متردد و معلّق و آویزان و دودل که به وصف قرآن نه بسوی مومنان یکدله می روند و نه به جانب کافران یک جهت می گردند

«مُذَبذَبینَ بین ذلِک لا إلی هؤلاءِ وَ لا إلی هؤلاءِ…» (مبارکه نساء/143)

و امروز این درسی برای امام دوستان است که باید موضع خود را در مصاف حق و باطل و در موقعیتهای مختلف مشخص کرد، زیرا به شکل محیط درآمدن و تحت تاثیر محیط قرار گرفتن و چون مایعی شُل و بی اراده بشکل ظرفی که در آن ریخته می شود در آمدن، پیامدی جز دوری از حق و عدم یاری رساندن به امام حق و میدان دادن به دشمن در عرصه فعالیتهای ضد دینی و باطلشان و از همه مهمتر در ردیف منافقان قرار گرفتن ندارد. حق چیزی است که هیچگاه شکل عوض نکرده و همیشه ثبات و ماهیت خود را حفظ می کند؛ لذا پیروان حق نیز باید برای تقویت اراده و ثبات عقیده در جانبداری و حمایت از حق، حتی با چشم پوشی از منافع خود و قبول مضرات ظاهری و حتی به قیمت پرداخت هزینه مالی و جانی گزاف، هرگونه تلاش علمی و عملی در این زمینه بنمایند تا در مواقع حساس بتوانند با روحیه عالی و آماده و هم نوا و همصدا به مقابله با باطل بپردازند و دفاع همه جانبه از کلام و جبهه حق بنمایند.

image_pdfimage_print

یک دیدگاه برای گروه مذبذبین در زمان امام حسن(ع) قابل نمایش است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

یک آیه تصادفی

بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هَٰذَا وَلَهُمْ أَعْمَالٌ مِنْ دُونِ ذَٰلِكَ هُمْ لَهَا عَامِلُونَ
Yet their hearts are oblivious of this; and besides, they are busy with other things,

Alternative content

بایگانی

آمــار

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 106
  • بازدید دیروز: 215
  • بازدید هفته: 1,437
  • بازدید ماه: 6,115
  • کل بازدید ها: 748,822
  • کل نوشته‌ها: 903