سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

أَینَ مُحیی مَعالِمِ الدّینِ وَ اَهلِه…

image_pdfimage_print

سلام بر صبحدم روز نیمه شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری که طلوع امن و امان را به نظاره نشست؛
سلام بر مولود نیمه شعبان حضرت حجت بن الحسن (عج)که تجدید شده دین محمدی و احیا گر نشانه های اسلام واقعی است .
سلام بر فرزند عزیز نرگس خاتون که با قدومش در جهان هستی مهدویت و قا ئمیت را جان تازه بخشید و اصلاحات را در تمام زمینه های زندگی نوید داد؛
سلام بر آن عزیز و غریب و فرید و طرید که سالیان درازی است که به سر نوشت اسلام و مسلمانان اندیشیده و از حال و هوای دین داران به وجد و شعف، یا به ماتم و غم و اندوه می افتد؛
اینک در سال روز ولادت چنین امام همامی گرد هم آمده و به امید ظهور آن حضرت و تشکبل دولت مهدوی به شور و نشاط پرداخته و با هم دعای فرج را مترنم میشویم و با خانه تکانی فکر و اندیشه ،دل و قلب ، ظاهر و باطن خود، ظهور را نزدیک می نماییم .
حضرت مهدی موعود(عج) انقلاب جهانی خود را آغاز خواهد نمود و در خطبه خود با صدای پر صلابت ، رسا و لحن داودی اش می فرمایند : ای مردم شما را به یاد خدا می اندازم و لحظه ای که در پیشگاه او می ایستید (قیامت)، خدایی که محبت را تمام کرده و انبیا را فرستاده ، کتاب نازل نموده و به شما امر کرده که مشرک نشوید و بر طاعت خدا و رسولش مواظبت کنید و هر چه قرآن زنده کرده زنده کنید و هر چه بمیرانده ، بمیرانید .
حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) ضمن حدیث مفصلی می فرمایند: هنگامی که قائم ما ظهور کند و سخن گوی ما به سخن آید تعلیم قرآن و دستورات دین و احکام را از نوع به شما بیاموزد به همان شکلی بر حضرت محمد (ص) نازل شده است .
اصلاحات در تمام زمینه ها در دوران ظهور و حکومت حضرت مهدی آنچنان عظیم و گسترده است که وقتی مردم با آن رو به رو می شوند با تعبیر او «دین جدیدی آورده است» یاد می کنند در حالی که اینطور نیست و امام دین جدیدی را به جهان عرضه نمی کند، بلکه چون مردم از اسلام واقعی منحرف شده اند، حضرت دوباره به آن دین دعوت می کند، چنان چه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به آن دعوت کرد .
آری در دوران قبل از ظهور، دین و دین داری سرنوشت عجیبی پیدا می کند و دین تضعیف و یا معکوس گشته و به بی راهه می رود و یا قدرت دین کم و یا ضایع شده و از قدرت دین سوء استفاده می گردد .
انواع دین داری ظاهر و طرفدارانی را پیدا می کنند، به طوری که گروهی دین را فقط منحصر به چند عمل عبادی خشک دانسته و حجم عمل را ملاک ایمان و دین داری خود می دانند و بر میراثی و موروثی بودن دین تاکید کرده و دین را بیشتر عاطفی و شوری می دانند.
دین از این دیدگاه جزئی ، هویتی ، قشری ، سنتی و عادتی است .
گروه دیگر دین و دینداری را فقط در مقام فکر و اندیشه و مقام سوأل تعریف کرده و به احساس و عاطفه هیچ گونه سهمی قائل نمی شوند و غیرت و تعصب را ضد دین و ضد معنویت میدانند.
و گناه را تسلیم به خرافات و تسلیم غیر نقادانه به باور تعریف میکنند و بر پلورالیسم دینی تأکید میکنند.
و به اصطلاح صراط های مستقیم را به عوض صراط مستقیم تبلیغ و ترویج میکنند.
و گروه سومی دین را کسری دانسته و درصدی از کل اوقات شبانه روز را به او اختصاص میدهند و بالاخره گروه دیگر فقط کشفیات باطنی خود را بدون توجه به معارف دینی حجت دانسته و به آن تاکید مینمایند، اینجاست که پیچیدگی دوران غیبت خود را بیش از پیش نمایان می کند، چرا که گروهی بر تعداد زیارات خود بالیده و گروهی بر عدم زیارت معصوم تاکید کرده و زیارت مشاهد مقدسه را نفی میکند و گروه دیگر با آلات طربناک و غنا و موسیقی خود را به خدا نزدیکتر میکند و گروهی دیگر بیخیال از وضعیت اجتماع کنج خلوت را راه سعادت می دانند و هر صدای مطلوب را حرام میداند و گروهی ادب را در هر بی ادبی تعریف کرده و گروه دیگر ادب را فقط در نفی و نهی و پرهیز قلمداد میکند ، یکی تقوا را فقط تقوای گریز و دیگری تقوا را فقط تقوای ستیز میداند، یکی حقایق و واقعیات را در مسلخ مصلحت نابود میکند و دیگری مصلحت را امر شیطانی میداندو هزاران امر دیگر .
حال در این آشفته بازار عقاید و اخلاقیات و اعمال است که دین واقعی و اصیل و دین محمدی که حضرت مهدی ( عج ) احیا گر آن می باشد خود را نمایان می کند، دینی که ابراهیمی بوده و مذهب و مسلکی که در آن عاطفه ، عقل ، کمیت و کیفیت عمل ، ظاهر و باطن، خلوت و جلوت ،خود و اجتماع، به نحو اکمل و احسن تعریف شده و همه چیز در جای خود قرار گرفته و عدالت و مساوات در آن حاکمیت یافته است و منادیان این دین همان منتظران واقعی حضرت حجت و انصار واعوان آن حضرت می باشند و اینان کسانی اند که معرفت منطقی تر ، عواطف خالص تر و اعمال صالحتر دارند.