سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

احیای دین به شیوه ای دیگر

image_pdfimage_print

اصولاً تبلیغ اسلام به عنوان دین حقّ، مسئله ای است که در هیچ دوره ای از ادوار، امکان جلوگیری از انتشار آن وجود نداشته و در زمان امامت هیچ یک از امامان (ع) نیز این کار مسکوت و رها نشده است. منتها در هر دوره از امامت ائمه اطهار(ع) به شکلی خاص انجام یافته که یا احیاگر این امر بودند یا گسترش دهنده ی آن ، و در زمان بعضی امامان تقریباً به سهولت و در زمان برخی امامان درشرایط کاملاً حسّاس و به صعوبت، که دوران امامت امام محمدباقر(ع) جزو دوره هایی بود که انجام این رسالت با مشکل به وقوع پیوست. امام محمدباقر(ع) همانند جدّ بزرگوارش حضرت ابا عبدالله نقش کلیدی در احیای اسلام داشتند و هم چنان که خون ابا عبدالله دین را از نابودی و التقاط نجات داد، امام محمدباقر(ع) نیز به این حدّ اما به روشی دیگر از اضمحلال دین جلوگیری به عمل آورد.

بعد از شهادت امام حسین (ع) تنها امام سجاد(ع) سکاندار کشتی دین نبودند بلکه فرزند چهارساله ی ایشان امام محمدباقر(ع) نیز در این عرصه شروع به تلاش نمودند بطوریکه امام سجاد(ع) پاسخ دادن به بسیاری از مسائل علمی دینی را به فرزندشان ارجاع می دادند، آن هم در عرصه ای که حجاج بن یوسف ثقفی ها بودند و واقعه حره ها اتفاق می افتاد، شرایط کاملاً سختی که به خاطر قال رسول الله گفتن، گردن می زدند و زبانها می بریدند.

احیای کلام و احادیث حضرت رسول (ص) و رواج قال رسول الله گفتن ها، مرهون تلاش های امام باقر(ع) بود. در شرایطی که نه کسی اعتقاد به امامت داشت و نه علم غیب را باور داشتند و خود این احیاء که در زمان حیات پربرکت ایشان اتفاق افتاد، ویژگی بارزی در امامت آن بزرگوار شد.

حضرت در این راه از جابر بن عبدالله انصاری آخرین صحابه ی حضرت پیامبر(ص)که در مدینه مورد احترام بودکمک گرفتند.جابر به عنوان آخرین کسی که پیامبر را دیده بود و جایگاه خاصی در میان مردم داشت، علناً اظهار محبت به امام باقر(ع) می کرد و به ایشان عشق می ورزید، حضرت نیز از این موقعیت جابر استفاده کرده و توسط ایشان احادیث را به مردم می رساند.

نکته ی اساسی که از طرح این مسئله باید امروز مورد توجه قرار گیرد، تلاش های علمی و عملی برای زنده نگهداشتن مبانی عقیدتی دین اسلام است که در دنیای کنونی بسیار کمرنگ گشته و فعالیت در خور شایسته انجام نمی یابد. علی الخصوص که مقایسه ی شرایط زمانی امام محمد باقر(ع) با شرایط و وضعیت کنونی که امنیت کامل در نشر احادیث اولیای الهی وجود دارد، این وظیفه را دو چندان کرده و رسالت را بر دوش نیروهای مذهبی سنگین تر می کند.و متاسفانه دقت در این مقایسه و نتیجه گیری منصفانه، چیزی جز کم کاری یا بیکاری را نشان نمی دهد.

در عصری که جهان را در یک دستگاه کوچک الکترونیکی جای داده اند و به سهولت در دسترس همگان قرار گرفته است، کارهایی حتی جهانی می توان انجام داد.وظیفه تمامی دینداران و درد دین دارها فعالیت و مبارزه در جنگ نرمی است که دشمنان دین اسلام زیرکانه و با هوشیاری تمام در این حوزه به راه انداخته و فعالیت مستمر و جدّی دارند.

فرصتهای گوناگون مذهبی و فرا مذهبی در طول سال بهترین عرصه ی فعالیت در این زمینه است، اما چندان کاری از پیش برده نمی شود، در حالی که امام محمدباقر(ع) از فرصت های مختلفی چون: فرصت حجّ، از فرصت جمع های مذهبی، از فرصت تفریح و… استفاده کرده و کارهای تبلیغی و علمی انجام می دادند.

فهم دین وفهماندن و تبلیغ آن به دیگران در این شرایط کار چندان مشکلی نیست، زیرا نه خفقان زمان امام محمدباقر(ع) وجود دارد و نه از کمبود امکانات خبری است. فقط حس مسئولیت و ورود به جرگه ی رسالت و تصمیم و اراده ی جدی در ادای این تکلیف خطیر ، لازمه ی این امرحیاتی می باشد.

و آخر مطلب کلامی از فرمایشات امام محمدباقر(ع)، که از ایشان روایت است که فرمودند: سه دعا از بالاترین دعاهاست:

۱- «الّلهم فَقِّهْنی فِی الدّین» «خدایا مرا در دین فقیه گردان». (به عبارتی دین را به من بفهمان ).
۲_«و حَبِّبْنی الی المُسلمین» «محبوب کن بین مسلمانان»
۳_ «وَاجْعَلْنی لِسانَ صِدْقٍ فِی الآخَرین» «و قرار بده برای من در میان دیگران زبان راستگو»، (تا از قول من این حقایق را بازگوید)

۱۳۹۰۰۸۱۶۰۴۹۱