سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

امام و کعبه…(شب چهارم)

image_pdfimage_print

کربلا کعبه جان است خدا میداند قبله هر دو جهان است خدا میداند
در طواف حرم قدس ابا عبدالله مرغ دل اشک فشان است خدا میداند
روز محشر چو نکو بنگری از داغ حسین روی هر سینه نشان هست خدا میداند
سلام بر داغداران حسین، سلام بر عزاداران حسین و سلام بر پیروان حسین
در رابطه با آخرین فرمایش حضرت اباعبدالله که فرمودند:

«قولوا لاولیائنا یَهتَمُونَ فی اقامه مصائبنا»؛

در این مبحث از زاویه دیگری به این فرمایش حضرت پرداخت خواهد شد تا اهمیت “همّت بر اقامه مصیبت ” بیشترو شفافتر گردد.
علاوه بر ضروریاتی که قبلا بحث شد، ضرورت دیگر، مثال کعبه بودن امام می باشد که در کلام حضرت پیامبر(ص) و حضرات معصومین(ع) آمده است، از جمله روایات:
حضرت پیامبر(ص) فرمودند:

« مثلُ الإمامِ مثلُ الکعبه تُؤْتی وَلا تَأْتی»،


در جای دیگر فرمودند:

«مَثَلُ عَلِیٍّ فِیکُم ـ فِی هذِهِ الأُمَّهِ ـ کَمَثَلِ الْکَعْبَهِ الْمَسْتُورَهِ، النَّظَرُ اِلَیها عِبادَهٌ وَالْحَجُّ اِلَیها فَرِیضَهٌ»

« مثل علی در میان شما مانند کعبه مستوره است که نگاه به آن عبادت است و قصد و آهنگ بسوی او واجب».
رسول خدا (ص) فرمودند : «ألإمام ُ کالکعبه یُزار و لا یَزور»«امام مثل کعبه است مردم دور او را باید بگیرند و زیارتش کنند، او زیارت نمی کند».
امام کاظم علیه السلام از پدر بزرگوارش نقل می کند که رسول خدا (ص) هنگام وصیت خطاب به علی (ع)فرمود:

«فَاِنَّما مَثَلُکَ فِی الأُمَّهِ مَثَلُ الکَعْبَهِ نَصَبَهااللّه ُ عَلَما وَاِنَّما تُؤْتِی مِنْ کُلِّ فَجٍّ عَمِیق وَنَأی سَحِیقٍ وَلا تَأتی وَاِنَّما اَنْتَ عَلَمُ الْهُدی وَنُورُالدِّینِ وَهُوَ نُورُاللّه»

«فقط مَثَل تو در میان امت، مَثل کعبه است که خداوند به عنوان عَلَم و پرچم، آن را نصب کرد و معین نمود و از هر درّه عمیق و ناحیه دور دستی به سوی او می شتابند و او به سوی آنها نمی رود؛ و تو (ای علی !) پرچم هدایتی و نور و روشنایی دینی و آن نور خدا است».
اما کعبه چیست که امام به آن تشبیه شده است؟ پیشینه ساخت و ساز کعبه به حضرت آدم و حوا برمیگردد که اولین بناکنندگان آن می باشند و بقیه پیامبران الوالعزم در ترمیم و ساخت آن نقش داشتند. کعبه به عنوان دلالت حسی دین و نماد و شعار اسلام و کل مجموعه اسلام و اخلاق و احکام است و حج به مانند تابلوی اسلام است که حاوی تمامی نکات دین اسلام می باشد و محوریت حج کعبه است که تمام مناسک حج بر گرد آن انجام می یابد. اگر حج تمرین یک زندگی توحیدی است و این زندگی بر مدار و محور خانه خدا انجام می گیرد، تشبیه امام به خانه خدا از این زاویه بسیار حائز اهمیت است. امام در هر زمان محور و مدار این زندگی توحیدی است و اینکه رسول خدا(ص) چنین جایگاهی را برای آن حضرت ترسیم می کند، برای جلوگیری از انحراف و گمراهی و شرک زدایی مردم است.
حال اگر مردم بسراغ این کعبه نروند اتفاقی برای کعبه نخواهد افتاد بلکه این مردم است که زیان می بینند. و در مباحث فقهی نیز این مسئله وجود دارد که اگر در دور کعبه هیچکس نباشد خدا بلا خواهد فرستاد و باید حاکم شرع در اینگونه موارد از بیت المال مسلمین افرادی را برای طواف بفرستند تا بلا دفع گردد. در طول تاریخ هم آنانکه بسراغ امام نرفتند گرفتار حاکمان جوری شدند که نتوانستند از آن نجات یابندو سرانجامشان به گمراهی کشیده شد. آری چنانچه حجّ با منا و مشعر و مناسک اما بدون طواف کعبه هیچ است به همانگونه هر عمل عبادی بدون امام هیچ است و ارزشی ندارد.
سه عنوان در این موضوع به ترتیب ضرورت کعبه و ادب ورود به محضر کعبه و بی توجهی به کعبه در این مجال ارائه خواهد شد.
ضرورت و اهمیت کعبه
در این خصوص روایاتی وجود دارد که سخن از اهمیت و ویژگیهایی است تا منزلت امام بیشتر روشن شود.
کعبه نمادی از برکت الهی است و برکت بمعنای نعمتی است که زوال ندارد و رزق است
کعبه حرم امن پروردگار متعال است
کعبه مقدس است و محترم.
کعبه مغناطیس دلهای اهل ایمان است چنانچه امام حسین(ع) حر و جون و زهیر ها برد…
کعبه مرکز تجمع و اقتدار اسلام و ایمان است. بعیارتی نفوذ زیاد دارد و توانمند و با قدرت است.
کعبه محل اجتماع برای عبودیت است
کعبه رمز وحدت و استقلال است
کعبه مرکز اعلام برائت از مستکبران است
کعبه محل گفتگو و رشد فرهنگی است
و امام نیز به همینگونه می باشد و با امام بودن و بسوی او رفتن این اثرات را برای انسان خواهد داشت.
اثرات بی توجهی به کعبه
بی توجهی به کعبه تیرگی و ظلمت آور است
بی توجهی به کعبه قساوت قلب می آورد
بی توجهی به کعبه نا امنی و بی امنیتی می آورد
بی توجهی به کعبه نقصان نعمت می آورد (امام اتمام نعمت و اکمال دین است طبق خطبه غدیر و نص قرآن)
بی توجهی به کعبه سختی معیشت می آورد “معیشت ضنک”، آنانکه دنبال آرامش اقتصادی هستند اگر خالصانه بسراغ امام روند حتما بهره مند خواهند شد
آداب حضور در کعبه
لبیک، اولین ادب رسیدن به محضر امام است، لبیک آن هم با پای برهنه، یعنی اعلام آمادگی برای خدمت و طاعت ، بعبارتی یعنی ای امام زمان من آماده خدمت و طاعت هستم، و خدمت یعنی وقف شبانه روزی خود برای امام جهت خدمت گزاری
رفع تعلقات و ذبح آنها در این زمینه بدون تفاخر و خود نمایی

در آخر نکته قابل توجه اینکه کعبه و حجّ از نشانه های عظمت پروردگار متعال می باشد،امام علی (ع) در یکی از سخنرانی های خود، یکی از حکمت های تشریع حج را نشان دادن عظمت الهی و تواضع بندگان در پیشگاه خداوند و اذعان و اعتراف به عزّت و بزرگی او می شمارد. «جَعَلَهُ (حَجّ بَیتِهِ الْحَرام) سُبْحانَهُ عَلامَه تَواضُعِهِم لِعَظَمَتِهِ وَاِذْعانِهِم لِعِزَّتِه» و با این تعبیر امام نیز که بسان کعبه می باشد نشان عظمت الهی است و اعتراف به عزت و بزرگی خدا.
آری آنانکه به سوی این کعبه ی حقیقی می آیند و آن وجود مقدس را طواف می کنند، از نور و برکت او بهره می گیرند و اگر جامعه و مردمی به سبب دوری از امام زمان و عدم اطاعت دچار بحران امنیت و معیشت و شیوع مفاسد شوند راهی بغیر از رجوع به امام و جبران مافات ندارند و این روزها ، اقامه مصیبت هم نوعی طواف به دور امام شهید است و هم جبران مافات با دعای امام عصر و بخشش گناهان در این مجالس شریف و مقدس،که از طرف امام سفارش شده است و شاید بتوان گفت:
درک این حقیقت یعنی بصیرت

 

مطالب بیشتر