سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

امید چیست؟

image_pdfimage_print

امید و آرزو و توقع و چشمداشت، موضوع بسیار مهمی است که فلسفه تاریخ و ادیان از آنها سرچشمه گرفته و در حقیقت، حسرت و امید خصلت اصلی ادیان است. و وعده و نجات و رستگاری و جاودانگی یعنی “امید”، پیام اصلی ادیان الهی است؛ و امید از آنچنان ارزش و حرمتی برخوردار است که نداشتن آن، مثلاً: ناامیدی از رحمت و بخشش پروردگار، در ردیف گناهان کبیره قرار گرفته است.
اما امیدوار، به کسی اطلاق می شود که برای بدست آوردن یا رسیدن به چیزی است و هیچکس بدون داشتن امید، اقدام به هیچ عملی نمی کند، چراکه با امیدواری احساس وظیفه شکل گرفته و این احساس وظیفه، به عمل معطوف می شود. فلذا بدون امید به قبولی،‌نمی توان امتحان داد و بدون امید به پذیرش طرف مقابل، نمی توان با او وارد مذاکره، گفتگو، و تبادل افکار شد، و یا بدون امید رسیدن به مقصد، نمی توان بار سفر بست و بدون امید به رحمت خداوندی، نمی توان فرایض و واجبات الهی را عمل نمود.
با این وصف باید گفت که “امید” امری غیرفعال نیست، بلکه امری فعال است که برای ایجاد و رسیدن به آن محتاج انگیزه، شناخت،، حرکت، هدف گزاری و تلاش هستیم، یعنی ما نباید فکر کنیم که امید، یک واقعیت بیرونی است، بلکه “امید”، اندیشه درونی است که اگر درست به فکر و ذهن انسان وارد شود، دگرگونی شگرفی در جهت حرکت انسان ایجاد می کند.

آری “امید”، جزء بزرگی از نیروی حیات است که باعث افزایش شهامت در انسان می شود. “امید” انگیزه ایجاد می کند و در واقع بدون امید، انگیزه هیچ جایگاهی برای بروز ندارد.انگیزه حرکت ایجاد می کند و حرکت به صورت خودبازخوردی، موجب افزایش امید می شود و این سیکل مثبت، با چرخش مداوم خود، سرعت میگیرد و اینجاست که “امید” هم عامل شروع کننده، هم عامل تداوم دهنده و هم عامل سرعت دهنده حرکت انسان بشمار میرود.