سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

بازارگردی و خریدهای دم عیدی

image_pdfimage_print

تقریبا از نیمه بهمن به بعد بوی نوروز، از بازار بسوی خانه ها می رسد و تب خرید افراد خانه را گرفته و بی پول یا پولدار به سمت بازارها روانه می شوند. این رسم، دیرپایی است که در جوامع مختلف وجود داشته و بیشترافراد این امر را بر خود واجب قلمداد می کنند.
خرید و نو نوائی رسمی است که از عوامل نشاط فردی و اجتماعی محسوب می شود ولی آنجا که تبدیل به پدیده شومی بنام اسراف و چشم و هم چشمی می شود نه تنها نشاط آور نشده بلکه محنت زا و رنج افزا گشته و چه گریه ها که به بار نیاورده و چه خنده هایی را که از لبها محو نمی کند. و نیز قرار دادن برخی از لوازم منزل در لیست تعویض، پدیده شوم دیگری است که نشاط این رسم را از بین میبرد.
با هزاران تأسف عامل دیگر از بین برنده این نشاط ــ که معمولا اقشار متوسط به بالا مبتلا می شوند ــ، بیماری بازارگردی و اشتیاق به خریدهای لوکس و منحصر به فرد است که فرد مبتلا با از دست دادن سرمایه عمر خود هم، باز ممکن است از خرید خود رضایت نداشته و آنرا در خور شأن خود نداند و بزودی از آن دلسرد شده و به فکر تعویض یا خرید دیگر شود؛ و این در حالی است که بسیاری از خانواده ها محتاج این لوازم و حتی از آن ارزان قیمت تر هستند و واقع گرایانه بگوئیم که برای تامین نیازهای اولیه شان عاجزند اما…
به گفته پزشکان بیشتر مبتلایان به این بیماری از خانواده هایی هستند که سلامت روان نداشته و سابقه خودشیفتگی و اضطراب اجتماعی در آنها وجود دارد، که دست به خریدهای این چنینی زده و در ردیف اسرافکاران قرار می گیرند.
ناگفته نماند که رسانه ها نیز در این بیماری نقش بسزائی دارند، آنها با تبلیغات افراطی باعث گردیده اند دید مردم به رسمها و سنتها تغییر کرده و فقط نامی از آنها باقی بماند.
در گذشته نونوائی صرفا خرید و تعویض وسایل نبود بلکه با خانه تکانی و تغییراتی در دکوراسیون منزل این نونوائی و نشاط حاصل از آن بوجود می آمد. گرایش به مادیات و دوری از یاد خدا انسان را به وادی غفلت انداخته و شادی و نشاط حقیقی را از انسان میگیرد و او را به دلخوشیهای زودگذر و مقطعی دلبسته می کند. بازار گردی از آنجا که متناسب با مکر و حیله های شیطانی است با انسان که روح خدایی دارد تناسب زیادی نداشته و بیماری روحی در انسان بوجود می آورد؛ درحدیثی از پیامبر(ص) آمده است که:

«اَلسّوُقُ دارُ سَهوٍ وَ غَفلَهٍ فَمَن سَبَّحَ فیها تَسبیحَهً کَتَبَ اللهُ تَعالی بِها اَلفَ اَلفَ حَسَنَهً» (کنزالعمال ج۴ ص۱۲۶)

«بازار محل سهو و غفلت است پس هر کس در آنجا تسبیح کند، خدا برای این شخص هزار هزار حسنه می‌نویسد».

لازم به ذکر است که منظور از تسبیح فقط ذکر لسانی نیست بلکه خود را در اختیار خدا قرار دادن است تا خدا او را از شر شیطان و نفس در امان دارد و او را از فریفته شدن به زرق و برقهای مادیات غیر ضروری حفاظت نماید، چراکه تمامی بیماریهای روحی و روانی دور شدن انسان از یاد خداست یادی که او را از خطا و اشتباهات و گناهان بازدارد.
چه خوبست که با یک تدبیر حساب شده همگی مخصوصا اقشار مرفّه، اقشار نیازمند را در شادی و نشاط دم عیدی و نوروزی خود سهیم نمائیم و به برادری با شیطان تن ندهیم که اسرافکاران براداران شیاطین هستند:

«إِنَّ الْمُبَذِّرینَ کانُوا إِخْوانَ الشَّیاطینِ وَ کانَ الشَّیْطانُ لِرَبِّهِ کَفُور».