سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

با حضور امام بی امام ماندن ؟؟!!

image_pdfimage_print

“طمع” جزء صفات رذیله ای است که انسان را از درجات والای ایمان به سطح بسیارپایین تنزل داده و حتی ممکن است به کفر بکشاند و وجود حق را نیز منکر گردد. حضرت امیر المومنین علی (علیه السلام) می فرماید:«هر کس می خواهد آزاد زندگی کند نباید طمع را در قلبش جای دهد» ، و نیز می فرمایند:«طمعکار ، گرفتار خوارى است». در تعریف طمع چنین آمده است که:طمع دوست داشتن چیزی است بطور شدید همراه با چشم داشت به مال دیگران یا بهره مند شدن از چیزی در مسیر رسیدن به خواسته خویش و به عبارت دیگر طمع علاقه شدید انسان به چیزی است که در اختیار ندارد. شاید با این تعاریف رذل بودن این صفت چندان روشن نشود اما چه کسی فکر می کند که این صفت که در روایات زیادی اثرات سوء آن هشدار داده شده است، روزی انسان را با وجود و حضور امام از آن دور کرده و حتی آنرا منکر شود؟! دلیل بر این گفتار جریان تاریخی دوران امامت امام رضا(ع) است که بصورت بسیارخلاصه بدان اشاره میگردد:

با وجود اختلافاتی که در زمان شهادت امام جعفرصادق(ع) مبنی بر جانشینی آن حضرت بوجود آمده بود صحابه امام در این امر دقت بیشتری مبذول می کردند تا آن مشکلات دوباره تکرار نشود، لذا در این مورد سوالات بسیاری از امام موسی کاظم(ع) می نمودند و جوابهای ایشان را در بین مردم نشر می دادند، ولی در این برهه نیز بدلایل مختلف از جمله گرفتار شدن چند تن از اصحاب به صفت “طمع” امام رضا(ع) در میان برخی شیعیان غریب و ناشناخته ماند. آنچه از کتب تاریخی بدست می آید اینکه به دلیل زندانی بودن امام کاظم (ع) و عدم دسترسی مردم به آن بزرگوار جهت پرداخت وجوهات شرعی، این وجوهات در نزد عده ای از وکلای امام جمع گشته بود که بعد از شهادت آن امام مظلوم، این افراد به دلیل طمع به اموال و ودایع که حتی گفته شده است در زمان حبس امام کاظم(ع)آنرا صرف خواسته های خود نموده بودند؛ موضوع شهادت ایشان را انکار کرده و به تبع آن جانشینی امام رضا(ع) را نیز منکر شدند که هم خود از باب امام رانده شدند و هم باعث گمراهی و دور شدن عده ای از امام رضا(ع) شدند و بدین ترتیب امام معصوم حیّ و حاضر را به فضای غربت کشاندند و خود در گنداب هوسهای خود غوطه ور گشتند. و چه گناهی بالاتر از این که انسان بخاطر خواسته های نفسانیش موجبات غریبی کسی را فراهم آورد که نعمتها و روزیها بخاطر او به بشر از جانب خدا میرسد:

« بِیُمْنِهِ رُزِقَ الْوَری و بِوُجودِهِ ثَبَتَتِ الاَرْضِ وَ السَّماء».