سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

تازگی قرآن در کلام امام هادی(ع)

image_pdfimage_print

عَنْ یَعْقُوبِ بْنِ السِّکیتْ، قالَ: سَاءلْتُ أ بَاالْحَسَنِ الْهادى(ع):

ما بالُ الْقُرْآنِ لا یَزْدادُ عَلَى النَّشْرِ وَالدَّرْسِ إلاّ غَضاضَه قالَ(ع):«إنَّ اللّهَ تَعالى لَمْ یَجْعَلْهُ لِزَمانٍ دُونَ زَمانٍ، وَلالِلنّاسٍ دُونَ ناسٍ، فَهُوَ فى کُلِّ زَمانٍ جَدیدٌ وَ عِنْدَ کُلِّ قَوْمٍ غضُّ إلى یَوْمِ الْقِیامَهِ». یکى از اصحاب حضرت امام هادی به نام ابن سِکیّت گوید: از امام هادى (ع) سؤال کردم: چرا قرآن با مرور زمان و زیاد خواندن و تکرار، کهنه و مندرس نمى شود؛ بلکه همیشه حالتى تازه و جدید درآن وجود دارد؟

امام (ع) فرمود:

«چون که خداوند متعال قرآن را براى زمان خاصّى و یا طایفه اى مخصوص قرار نداده است؛ بلکه براى تمام دوران ها وبرای تمامى اقشار تا روز قیامت حالت جدید و تازه اى دارد(و قابل عمل و اجراء مى باشد) ».

با توجه به این کلام گهربار امام هادی(ع) قرآن کتاب گویایی است که گذشت زمان هیچ تاثیری بر تازه و محدث بودن آن نمی گذارد. تازگی و تذکرات قرآن طبق فرمایش خداوند در قرآن «وَمَا یَأْتِیهِم مِّن ذِکْرٍ مِّنَ الرَّحْمَنِ مُحْدَثٍ إِلَّا کَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِینَ» «و هیچ تذکر تازه ای از [خدای] رحمان برای آنان نمی آید، مگر این که از آن روی گردان می شوند».  (مبارکه شعرا/ ۵)

نشات یافته از رحمت خداوند بر بندگان است رحمت گسترده ای که اعراض از آن مساوی رویگرداندن ازمنافع و رحمت خداست. پیام تازه بودن قرآن و محدث بودن آن یعنی کنارنهادن دلبستگیها به سنتها و تعصبات قومی و خانوادگی و افکار آنان و عمل به پیامهای روح بخش و متعالی خداوند در قرآن.
آیات قرآن سراسر نور و روشنایی است و هر زمان که بدان نگریسته می شود گویا با انسان حرف می زند و سخن می گوید. و این انسان باید چنان انسی با این نعمت بزرگ داشته باشد که بتواند حرفهای آنرا فهم و درسهای خود را از آن بگیرد ودر برخورد با قرآن، اثرات حیات بخشی آنرا حس نماید.
عظمت قرآن اقتضا می کند که انسان به قصد تاثیرپذیری در پیشگاه کتاب خدا حاضر شود و سعی نماید با آن رابطه عاشقانه ای ایجاد نماید. به عبارت دیگر انسان باید در حین تلاوت قرآن خود را در حالتی ببیند که گویا خدا با او صحبت می کند. که با این وصف تلاوت قرآن به تدریج عشقی در وجود انسان ایجاد می کند که این عشق در سراسر زندگی انسان شادابی و خرمی و بالندگی و احساس مسئولیت و احساس عزّت می بخشدو از افسردگی و بدحالی و بی انگیزگی نجات می دهد. و در این صورت است که ناخواسته به طرف قرآن خواهد رفت و قرآن اکسیری خواهد بود که انسان را تغییر خواهد داد و هرچقدر اینگونه با قرآن مانوس شود تازگی و نو بودن در هر تلاوت را حس نموده و قرآن نگفته ها را برایش بازگو خواهد نمود چون قرآن “زنده” است و “نو” و “گویا“.