سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

تبدیل زندگی به بندگی

image_pdfimage_print

سپاس خداوندی را سزاست که جهان را آفرید برای انسان و انسان را خلق کرد تا با هدایتش او را به هدف نهایی آفرینش که عبودیت و بندگی است نایل کند و این تنهاترین راه سعادت است.
و درود و سلام بر مربیان و آموزگاران بشر، حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) که رسالتشان نجات بشر با آوای نرم حقیقت است.
هدفدار بودن زندگی حقیقتی است که همه ی افرادی که دغدغه ی رهایی از پوچی و غفلت دارند، آنرا باور و به آن ایمان دارند، اینگونه افراد همیشه در پی ایجاد شاکله ی مطلوب در خود بوده و تلاش در پایداری درونی این شاکله دارند.
موارد متعددی در این زمینه از بزرگان و پیشوایان دین بدست ما رسیده است که به چند مورد از آنها اشاره می شود:
۱) دقت و توجه به عوامل تکلیف نما: به عبارت دیگر توجه به اموری که تکلیف انسان را شفاف و روشن بیان می کند. از جمله این امور می توان به موارد زیر اشاره کرد :
 شناخت و توجه به عناوین خود؛ توضیح اینکه من به تعداد عناوین خود وظیفه داشته که دقت در آنها و شناخت “عنوان خود” مرا در انجام رسالت و بهره مندی خود و دیگران از آن یاری می کند. برای مثال ؛ من به عنوان فرزند، به عنوان همسر، به عنوان متعلم، به عنوان معلم ، به عنوان همسایه، به عنوان هم جلسه ای، به عنوان منتظر… چه نقش ها و وظایفی می توانم ایفا کنم؟ .
 شناخت زمان: توجه به زمانها نیز عامل موفقیت در این مسیر است، زمان نماز، زمان استراحت، زمان کار و زمان تفریح و …
 شناخت مکان: مکان جلسه، محیط دانشگاه، محیط خانه، محیط بیرون از خانه و …
 شناخت نیاز: نیاز من چیست؟ و چگونه و از چه راهی باید این نیاز برطرف شود؟ نیاز دیگران نسبت به من چیست؟ نیاز کلی و اساسی جامعه چیست؟ من چه نقشی در برطرف کردن این نیاز دارم؟
۲) برنامه ریزی دقیق، یعنی تقلیل زمان انجام کار و بدست آوردن زمان هدر نرفته ( فرصت سازی و جلوگیری از فرصت سوزی)
۳) استفاده از امکانات (رایانه، تلفن همراه، محیط های آموزشی و تفریحی و …)
۴) استفاده از الگوهای مناسب و فریفته نشدن به الگوهای ضد دینی
۵) توکل : عنصر توکل مهمترین عامل موفقیت در این راستاست . توکل از ماده وکالت به معنای انتخاب وکیل است و وکیل خوب کسی است که حداقل ۴ صفت را دارا باشد: آگاهی کافی، امانت داری، قدرت ، دلسوزی
۶) توکل در معارف اسلامی به معنای وابسته به خدا بودن و عدم نگاه مستقل به خود و کار خود و هیچگاه به معنای سکون و دست روی دست گذاشتن نبوده و هیچ منافاتی با تلاش و کوشش ندارد، لذا در عین داشتن نهایت تلاش و سعی باید به خدا توکل نمود و نتیجه را از او خواست.
با توجه به موارد فوق می توان چنین گفت که انسان در رسیدن به هدف خلقت بر حسب شناختها و به اندازه ی دقت و توجه و توکلش کسب موفقیت کرده وهم در همین شناختهاست که لغزشگاهها معین می شوند و انسان می تواند این چنین طوق بندگی را با رغبت و شوق تمام به گردن آویخته و خود را از قید و بند و اسارتها رها ساخته و عبودیت را در خود تقویت نماید و زندگی را در نهایت به بندگی خداوند متعال مبدل سازد.
انسان نباید فراموش کند که بنده است و عبد و عبودیت به معنای بردگی نیست بلکه نهایت حریّت و با کرامت زیستن است.