سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

جلوه ی دینداری در رویارویی با دنیا

image_pdfimage_print

قطعاً در دنیایی که آمیخته به هزاران طعمه و تله و دام و فریب است، دینداری و نگهداری ایمان بسیار سخت می باشد.

 

 

index

 

انسان مؤمن در این برهه بیش از سایر زمان ها نیاز به تقویت و تثبیت ایمان خود دارد، تا به هر بادی نلرزد و به هر طوفانی نشکند. در میان دینداران کسانی هستند که برای حفظ ایمان و دینداری خویش، از روش تقوای پرهیز به جای تقوای ستیز استفاده می کنند، به عبارتی به جای اینکه دینداری خود را در درگیری با دنیا و ستیز و مبارزه و تعامل با جذبه های آن حفظ کنند، خود را با کناره گیری از مسائل دنیوی و فاصله گرفتن از آنچه مقتضای زندگی دنیوی است، از حوادث و خطرات احتمالی به ایمان مصون می دارند.

 
این سبک از دینداری بیشتر به عافیت طلبی شباهت دارد تا بندگی ، چرا که اهمیت حفظ و مصونیت ایمان از گزندها و آسیب های ایمانی، بیشتر در مواجه شدن با مسائل و رویدادهای خطرناک است، و گرنه حفظ ایمان در شرایط کاملاً عادی و بی خطر، چندان حسنی ندارد.

 
مثال های مختلفی می توان برای این نوع دینداری زد، مثلاً اگر در دین، سفارش به غیبت نکردن شده است، مدل عافیت طلبان بدین گونه است که از گفتگو و معاشرت با مردم پرهیز کرده تا به گناه غیبت نیفتند، در حالی که ارزش در این است که انسان مؤمن در عین داشتن ارتباطات و گفتگو به سمت غیبت کشیده نشود. یا اگر در اسلام دستور به صداقت شده است چون هنر”هر راست نشاید” را در دینداری ندارد، لذا با اینکه در اصل سخن که صدق است حرفی نیست اما آن حرف صدق را در جایی که نباید بزند به خاطر فضیلت صدق زده و گاهی منجر به، در معرض خطر قرار گرفتن آبروی افراد می شود و در صورت اعتراض، دلیل کارش را عمل به صداقت بیان می دارد. یا مهربانی برخی مؤمنین و بخشش برخی دیگر گاهی به جایی می رسد که اصل تبرّی و برائت در اعمال و رفتار آنها را زیر سؤال برده و یا در مواردی از بین می برد که در واقع چنین افرادی از هنر دینداری سر رشته ای نداشته و موضع خاصی در برابر دین به خاطر حفظ موقعیت از خود نشان نمی دهند و در دینداری حاضر به هزینه دادن و به زحمت افتادن نیستند.

 

 
دینداری عاشقانه و نهایت حریت در بندگی را ، با رویارویی با امور دنیا و در نوع برخورد انسان با آن مسائل می توان محک زده و ارزش گزاری نمود. با دقت در رفتار عافیت طلبان می توان به این نکته دست یافت که کم حرف زدن آنها یا صرف صادقانه صحبت کردن و دور شدن و فاصله گرفتن آنها از دنیا و نعمت های آن ، از سر عشق و ایمان مطلق آنها به خدا نیست، بلکه از سر بی هنری در دینداری و عدم هوشمندی در ارتباط آنها با دنیاست. بی شک در دشواری ها، استقامت و پایداری انسان مشخص می شود نه در فضای مساعد و خالی از موانع و مسائل پیچیده.

 

مضمون روایتی از امام جعفر صادق(ع) است که تجارت را برای اینکه عقلت ضایع نشود، حفظ کن.

 
و خداوند متعال نیز در مقابل هزینه دادن و به زحمت افتادن بنده است که راه های هدایت و سبل سلامت را برایش گشوده و به آن سمت هدایتش می نماید و بنده نیز در اثر این عنایات خداوند متعال ، مزه و حلاوت ایمان را چشیده و دیگر لذت های دیگر در کامش تلخ و بی مزه می گردد، لذا می تواند در عین سختی نگهداشتن ایمان، به آسانی با موانع و پیچیدگی های مسائل دنیا روبرو گشته و با ستیز و تعامل مناسب و مطلوب با آنها، دینداری خود را با خودِ دنیا حفظ نماید نه با تعطیل کردن و کناره گیری از آن .

 

خداوند متعال در قرآن می فرماید:

وَابْتَغِ فِیمَا آتَاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَهَ وَلَا تَنسَ نَصِیبَکَ مِنَ الدُّنْیَا وَأَحْسِن کَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْکَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِی الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْمُفْسِدِینَ (سوره ی مبارکه قصص/آیه ۷۷)

«و درآنچه خداوند بر تو بخشیده است سراى آخرت را بجوى و [درعین حال‏] بهره ‏ات را از دنیا هم فراموش مکن ، و از آنجا که خداوند برتونیکى کرده است ، نیکى کن ،در این سرزمین فتنه و فساد مجوى که خداوند تبهکاران را دوست ندارد».