سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

جهاد ابوذر برای قرار دادن یک “واو” در جای خود!

image_pdfimage_print

ابوذر صحابه ی بزرگ پیامبر دردوران تبعید خود به شام، به مبارزه با دشمنان دین توحیدی ادامه میداد و بی و قفه فریاد اعتراض بر عملکرد ظالمانه ی حاکمان جوروغاصبان خلافت سر می داد.
او روزی در حالی که شمشیر بر دوش گرفته بود و راه می رفت ، می گفت شمشیر را بر زمین نمی گذارم تا «واو» را در جای خود قرار دهید مردم پرسیدند چه اتفاقی افتاده است ابوذر گفت : معاویه حرف «واو» را از «والذین یکنزون» آیه ۳۴ سوره ی توبه، برداشته است خداوند در این آیه می فرماید:« یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ کَثِیرًا مِّنَ الْأَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَیَأْکُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَیَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللَّـهِ ۗ وَالَّذِینَ یَکْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّهَ وَلَا یُنفِقُونَهَا فِی سَبِیلِ اللَّـهِ فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِیمٍ» «ای کسانی که ایمان آورده اید متوجه باشید که بسیاری از احبار و رهبان اموال مردم را به باطل می خرند و از راه خدا جلو گیری میکنند و کسانی که نقره و طلا گنج می کنند و آن را در راه خدا انفاق نمی کنند به عذاب دردناکی بشارتشان ده».
ابوذر این یارصدیق و هوشیار حضرت پیامبر اکرم با مبارزه خود ماهیت شوم دستگاه معاویه را افشا نمود و اعلام کرد که معاویه با برداشتن یک حرف «واو» قرآن را تحریف لفظی و معنوی کرده بطوریکه با این اقدام وقیحانه معاویه،معنی آیه ی مذکور این گونه می شود که:عده ای از خاخام های یهودی و کشیشان مسیحی طلا و جواهر جمع کرده آنها را انفاق نمی کنند و از این رو آنان را به عذاب درد آوری بشارتشان داده و این تحریف خطر ناک به این معنی است که اگر مسلمانان طلا و نقره را انباشته نمایند کار اشتباهی نمی کنند و به خشم و عذاب الهی گرفتار نمی شوند در حالی که معنای صحیح آیه ی ۳۴ توبه بدون تحریف این گونه می شود که: دو دسته جهنمی هستند دسته ی اول احبار یهودی وراهبان مسیحی و دسته دوم مسلمانان و غیر مسلمانانی که ثروت کلان به دست آورده و طلا و نقره را جمع آوری کرده و از انفاق آن خود داری می کنند .
با توجه به این ماجرا می توان گفت که مسلمانان و پاسداران حریم قرآن و عترت بایستی در نهایت ذکاوت و هوشیاری و تیز بینی باشند و آنچنان در مبارزه با دشمنان دین آگاه گردند که حتی به یک حرف نیز توجه کرده و آن را تحلیل نمایند و ابوذر از این گونه افراد بود که برای دفاع از ولایت و عدالت و قسط و مساوات، لحظه ای شمشیر را بر زمین نگذاشت و آنچنان عرصه را بر دشمن تنگ کرد که عاقبت یکه و تنها در سرزمین ربذه در نهایت غربت و مظلومیت از دنیا رفت ولی نام و سرزمینش ربذه را جاودانی کرد.