سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

خصوصی ترین ملاقات . . .

image_pdfimage_print

سراسر گیتی، دنیای سپاس و تشکر است و در یک معادله عقلانی، تشکر از مُنعم ضرورت دارد و بهترین تشکر برای بهترین‌ها تثبیت شده است و زیباترین قالب تشکر، حالتی است که تشکر کننده و تشکر شونده در حالت مورد پسند هم، ارتباط برقرار نمایند؛ ارتباطی بی دلیل و بی نظیر که مختص وجودی بی‌بدیل و بی نظیر است.
آری آن حالت همان سجده‌های مخلوق است در برابر وجود باریتعالی که همه کائنات تسبیح او گویند و آسمانیان و زمینیان بر او سجده: « النّجمُ و الشَّجَرُ یَسْجُدان » سجده همان حالتی است که خالق بر مخلوقش می‌پسندد آن هم فقط برخودش نه بر مخلوقات دیگر.
سجده مسافرتی روحانی است که بُعد مسافت را شکسته و در اسرع زمان، انسان را به ملاقات خصوصی با پروردگار می‌رساند «اَقْربُ ما یکونُ العبدُ الیَ اللهِ وَ هُوَ ساجِد » «نزدیک ترین حالت بنده به پروردگار، حالت سجده است » (روضه المتقین / ج۲ / صفحه ۳۸ )
و قطعا این سفر و ملاقات بدون ره آورد نخواهد بود. مهمترین ره آوردش «آرامش» می‌باشد. همان قطعه گمشده پازل که همه به دنبال آن هستند. اما به چه دلیل؟
در سجده، برترین مخلوق پروردگار، بهترین و پاکترین عضوش را بر زمینی می‌نهد که خالقش فرموده : « اَلَمْ نَجْعَلْ الارضَ مِهاداً » (نباء/۶ ) لذا زمین، اگر سجده گاهی است که خداوند منّان برای به آرامش رساندن بندگانش گسترده است؛ می‌تواند در افزایش آرامش ناشی از خود سجده سهیم گردد و اگر این حالت در زمانی اتفاق بیفتد که خود آن زمان جهت آرمیدن انسان خلق شده چگونه خواهد بود؟!
آری سجده بر زمینی که مهد بشر است در «شب» که خود مایه آرامش بشر است، « وَ اللَیلِ اِذا سَجی » برای آنکه ذکرش آرامش دهنده قلب بشر است « اَلا بذکرالله تطمئن القلوب » واقعا زیباست و نظیرش یافت نمی‌شود حتی اگر :
اگر محل ثروت جهان را به انسان هدیه کنند…
اگر پر آوازه ترین فرد در جهان گردد…
اگر بهترین امکانات را صاحب شود…
اگر همه او را به بزرگی یاد کنند و اگر . . .
که هیچکدام نمی‌توانند آرامش مورد نیاز بشر را فراهم کنند.
ره آورد دیگر این سفر و ملاقات، تمرین برای رسیدن به تواضع و درک فقر و حقارت و ذّلت مخلوق در برابر خالق می‌باشد. چراکه حضرت علی (ع) می‌فرماید: « . . . سائیدن گونه ها به خاک نشانه تواضع و گزاردن اعضای شریف بر زمین، دلیل کوچکی و حقارت است» (نهج‌البلاغه/خطبه ۱۹۲ )
و این احساس ذّلت و خواری در برابر خالق حلاوتی ماندگار دارد. حضرت پیامبر (ص) فرمودند: « چه می‌شود که شیرینی عبادت را در شما نمی‌بینم؟ عرض کردند: شیرینی عبادت چیست؟ فرمود: «تواضع». (میزان الحکمه/ج۴/ص۲۱۸۲۵ )
حال چه کسی این ملاقات خصوصی و سفر معنوی را نمی‌پسندد؟ چرا چنین نباید کرد؟ آنکه کائنات به او سجده می‌کنند حتّی شعاع شمس « اَنْتَ الّذی سَجَدَ لَکَ شعاع الشمس»، و چرا بهترین مخلوق این عمل را انجام ندهد، مگر نه اینکه شکر منعم واجب است؟
سجده عامل اتصال به توحید ناب و حقیقت محض است، که آرامش گمشده را بازگردانده و دلتنگی را از دل زدوده و سرکشی و طغیان را مهار کرده و انسان را از آسیب استکبار می رهاند.
یاد نعمتها و الطاف خدا
یاد رازداریهای خدا
یاد گوشمالیهای به موقع خدا، و….
وجود هر صاحب وجدانی را بی اختیار به خاک می اندازد و در برابر آن معبود لایزال به عجز و نیستی و زوال پذیری خود اعتراف می کند، پس رواست با به یادآوردن هر نعمتی در هر لحظه ممکن، مخصوصا بعد از فارغ شدن از نمازهای واجب و مستحب سر بر سجده نهیم و حمد و سپاس و شکر الهی را بجا آوریم که هر شکرش شکری دیگر می طلبد…
  از دست و زبان که برآید/ کز عهده شکرش به در آید…