سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

ربیع الاول ماه آغازها

image_pdfimage_print

ماه صفر با تمام حوادث تلخ و اندوهبار خود به پایان رسید و ماه ربیع با تمام سرسبزیش درزمستان آغاز شد. با نگاهی به جریانات ماه ربیع می توان گفت که اینماه شروع آغازهای عظیمی است که با توجه به اثرات آن ـ بمانند معنای ربیع (: بهار)ـ واقعاحیاتبخش و روح انگیز است. روز اول ربیع آغاز هجرت پیامبر و مبدأ تاریخ قمری، هشت ربیع آغاز امامت دوازدهمین امام، نهم ربیع الاول روز جشن و سرور شیعیان امیر المومنین، دهم ربیع سالروز ازدواج پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) با حضرت خدیجه(س)، که خود شروع آغازهای مهم تاریخی است، هفده ربیع ولادت پیامبرخاتم و آغاز نابودی جهالت و ولادت امام جعفرصادق(ع) آغاز تشکیل دانشگاههای شیعی که همه این موارد با توجه به عمق و فلسفه آنها، برای انسان شروعی بهاری است برای حیات و بقاء و ازدیاد نعمتها و ارزاق معنوی.

از زاویه دیگر «وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ کَالْعُرْجُونِ الْقَدیم» ربیع الاول برجی دیگر برای ماه و سیر ماه در آن برج و قرار گرفتن انسان در منزلی جدید برای حرکت و سیری تازه است، سیر انسان در منزل دنیا تا فراق روح از بدن مستمر است و بی بازگشت و بغیر از مرگ کسی قدرت متوقف ساختنش را ندارد، لذا باید سعی بر حرکتی در جهت مقصد و مقصود خلقت صورت پذیرد تا بجای غُبن و لعن، کَدْح و ملاقات و شهود نصیبش گردد،

« یا أَیُّهَا الْإِنْسانُ‏ إِنَّکَ‏ کادِحٌ‏ إِلى‏ رَبِّکَ‏ کَدْحاً فَمُلاقِیهِ‏ » (الإنشقاق/۶).

امام سجاد(ع) در دعای رویت ماه نو وخطاب به ماه می‌فرماید:

«… جَعَلَکَ مِفْتَاحَ شَهْرٍ حَادِثٍ لِأَمْرٍ حَادِثٍ …»

«…تو کلیدی تازه برای حوادث جدیدی هستی که با ورودت به برج جدید حوادث و پیش آمد های جدیدی اتفاق خواهد افتاد…»

و سپس چنین به درگاه خدا عرضه می نمایند:

«… و اَنْ یَجْعَلَکَ هِلالَ بَرَکَهٍ لا تَمْحَقُهَا الایّام وَ طَهارَهً لا تُدَنِّسُها الاثام…»

«…و ترا ماه برکتی قرار دهد که گذشت روزگاران آن را از بین نبرد و ماه پاکی که گناهان آنرا آلوده ننماید…».

بسیاری از اهل معرفت با پایان و شروع هرماه، با تاسی از امام سجاد(ع) با خواندن دعای رویت ماه نو از خدا و اولیائش طلب ورودی با معرفت بیشتر می نمایند، طلب درک نعمتها و درک قدر و اندازه خود، طلب حرکتی بدون عادت و تکرار، طلب ارزاق و شهودی که انسان را به خود انسان بشناساند و زمینه ساز شناخت و معرفت حقتعالی گردد.

اما این درخواستها از سوی انسان عاجز و مفلوک با چه وسیله ای به اجابت نزدیک خواهد شد؟ سوالی است که جوابش دلیل سفارش تقویت ارتباط با اولیای الهی است. برای هر کاری وسیله ای در خور آن کار نیاز است که باید به آن توسُّل جست و از آن مدد گرفت؛ برای اینکار هم خداوند متعال از روی تفضل، وسایلی در پیش روی انسان نهاده است که نیستند مگر محمّد و آل محمد (صلوات الله علیهم اجمعین) که در دعای توسل خطاب به آن بزرگواران می گوئیم:

« إِنَّا تَوَجَّهْنَا وَ اسْتَشْفَعْنَا وَ تَوَسَّلْنَا بِکَ إِلَى اللَّهِ وَ قَدَّمْنَاکَ بَیْنَ یَدَیْ حَاجَاتِنَا یَا وَجِیهاً عِنْدَ اللَّه اشْفَعْ لَنا عِندَ الله»،

که اگر وسیله ای دیگر که بهتر از این‌ها بود، وجود داشت آن را بر می‌گزیدیم و او را همراه و شفیع خودم قرار می‌دادیم

« اللَّهُمَّ إِنِّی لَوْ وَجَدْتُ شُفَعَاءَ أَقْرَبَ‏ إِلَیْکَ‏ مِنْ‏ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ الْأَخْیَارِ- الْأَئِمَّهِ الْأَبْرَارِ لَجَعَلْتُهُمْ شُفَعَائِی».

پس توسل در همه اوقات مخصوصا در اول و آخر هر ماه برای پایان تاریکیها و سردیها و ضلالتها و آغازدگرگونیها و رویشها امری بس لازم و ضروری است که آغاز هر ماه حرکت و آغازی تازه است حرکت از خود بسوی بخدا و اولیاء محبوبش.