سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

رسم و اسم …

image_pdfimage_print

به نیمه شعبان سالروز ولادت حضرت مهدی(عج) یگانه منجی عالم بشریت در حالی میرسیم که در یاد و فراق و هجران و غم و شادی اش، در مجالس آن بزرگوار گرد هم آمده و گریه شوق و ماتم را از چهره ها جاری ساخته و بجای ترانه ظهور نجوای غمناک دل را آغاز می کنیم.
راستی چرا ولادت و امامت آخرین ذخیره و محبت الهی پنهان و باغیبت و حضورش در این جهان بی ظهور می گردد؟ مگر رسم بر این نیست که امام و ولی و حاکم باید بر کرسی ولایت و حاکمیت و امامت جلوس نموده و پیروان با شرفیابی به حضورش به دست بوسی و بیعت با حضرتش می پردازند و از مجلس حضورش تحفه ها برده و به راه و رسم پیروی آشنا میگردند؟ مگر رسم براین نیست که در ضیافت و میهمانیها مجلس چراغانی و صحنه آرائی گشته و میزبان میهمان نوزی می کند و میهمان میزبان شناسی؟ و رسمهای دیگر که در سالروز ولادتش هیچکدام به منصه ظهور نمیرسد و رسم به اسم و فرهنگ به آهنگ مبدل گشته و این رویه بیش ازیک هزار و یکصد سال و اندی همچنان معمول گشته و تا ظهور ادامه خواهد یافت. آری با ولادت این مولود عظیم و مقدس خوف از تعرض و جسارت دشمن به این وجود شریف، ایشان را در پس پرده تاریک غیبت نگهداشت و خدا آنرا ذخیره و بقیه خود نامید تا روزیکه بشر آمادگی و ظرفیت برای پذیرش ایشان در میان خود را پیدا کنند. که بعد از گذشت اینهمه سال اهل دنیا تنها دقایقی توانسته ظهور ایشان را شاهد گردد، و تا ظرفیت سازی مجدد صورت نگیرد توان و قدرت تکرار ماجرای قتلگاه حسینی را در خود نمی بیند و هرگز خوش ندارد قتلگاه مهدوی حادث شود…. آری این عزیز و فرزند گرانقدر زهرای اطهر غائب شده تا دست بیوفایان بدست مبارکش نرسد و گرمی ظاهری دستها، سردی فاصله آنها از امام خود را نشان ندهد، و این رویه تا زمان اجتماع قلوب و بروز صفا و وفا و سخای منتظران آن یار سفرکرده ادامه خواهد داشت که باید برای این وضعیت و و بر این حال مات و مبهوت و حیرت زده ناله ها سرداده و ندبه ها نمائیم تا خود را آماده ظهورش سازیم. شب نیمه شعبان فرصتی بسیار مناسب برای تغییر حال و زدودن غبار غفلت از یار و تجدید عهد و پیمان طلب ظهور آن امام غریب، فرید، خائف و منتظَر، ومسرور ساختن قلب نازنینش از غم طولانی مدت است …