سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

رفتار”قنبر” و سه نتیجه رضایت، خشم، کیفر!!!

image_pdfimage_print

تاریخ و جریانات آن ثابت کرده است که هر کس ظاهر و باطن خود را در خدمت امام زمانش وقف نماید، امام نیز با قدرت امامتش او را در عملهایش هدایت کرده و او را از خطا واشتباه مصون داشته و نیز نتایج حاصله از اعمالش، درسی برای جویندگان حقیقت می گردد؛ که این دو سویه بودن عشق و علاقه را میان امام و مأموم میرساند. یکی از نمونه‌های برتر اینراه قنبر غلام حضرت علی(ع) می‌باشد؛ ایمان و اخلاص او به خدا و زلالی ارادت او به امام باعث رابطه بسیار تنگانگ ایشان با امام گشته بود. بطوریکه در دل شب سایه به سایه امامش مى رفت تا مبادا آسیبى بر مولایش رسد و در حالیکه او خفته باشد. قنبر هدایت خود توسط امام و رسیدن به مقام شیعه بودن را در زندگی در می یافت، و زمانی به حلاوت این مقام رسید که على (ع) قنبر را شیعه اش نامید.
مواردی بسیار در زیبایی این هدایت و محرز بودن تکلیف قنبر به واسطه عشق و ارادتش به مولا را در زندگی این غلام وفادار،دلباخته و شهید محبت به ولایت میتوان یافت، که هرکدام از آنها امروز برای ما درس و الگوی رفتاری در خود دارد. که برای نمونه روایتی نقل می شود که بیانگرسه نتیجه مهم در سایه یک رفتار اخلاقی است:
از جابر نقل است که روزی مردی به قنبر دشنام داد و قنبر می خواست که جواب وی را بدهد که حضرت از او خواست تا آرام باشد. و سپس به قنبر فرمود:

« دَعْ شاتِمَکَ مُهاناً تُرْضِی الرَّحمن وَ تُسْخُِ الشَْیْطان و تُعاقِبُ عَدُوِّک»

«دشنام گویت را با بی اعتنایی واگذار که با اینکار خدایت را خشنود و شیطان را خشمگین و دشمنت را کیفر می دهی»

و سپس قسم یاد کرد که هرگز شخص با ایمان پروردگار خود را با چیزی مثل “حلم” راضی نساخته و شیطان را مثل “سکوت” خشمگین نکرده و و احمق را همانند “خاموشی” مجازات ننموده است.