سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

رقیه(س)سیلان و فوران شور و عاطفه

image_pdfimage_print

حضرت رقیه (س) نازنین دختر حضرت اباعبدالله (ع) می باشد که در بیش از بیست کتب معتبر نامش ذکر گردیده و در شواهد و قرائن و برخی کتب دیگر هم به نام “فاطمه صغیره” نام برده شده است.
دردانهء امام حسین(ع) در لحظهء تولد مادر خود «خانم حبوه» را از دست داد. حبوه قبلاً همسر امام حسن (ع) بود که امام حسین (ع) بعد از شهادت امام حسن(ع) به سفارش خود حضرت با او ازدواج کرد و ایشان بعد از بر زمین نهادن حمل وجود مقدس رقیه (س)، دنیای فانی را ترک گفت.

 
لذا حضرت اباعبدالله(ع) برای این دختر در کنار نقش پدری، نقش مادری را هم ایفا نمود. بدین ترتیب رقیه این دختر حماسه و شور ساز، سه سال تحت محبت و عاطفه و تربیت امام حسین(ع) قرار گرفت.

 
بانوی سه سالهء کربلا هم در کاروان کربلا و روز عاشورا نقش آفرینی کرد و هم بعد از واقعه و در دوران اسارت و خرابه نشینی شور و غوغایی در شهر انداخت. و هم بعد از شهادتش تاکنون شعاع عاطفه و مهرش پرتو افکن است.

 
در کاروان، مظهر مهر و عاطفه بود و اذهان را به خاطر شرایطی که داشت به خود جلب می کرد، و مهر و عاطفهء افراد را با وجودش به قلیان و جریان می افکند و حال و هوایشان را با نشاط تر می ساخت، زیرا کودک به مقتضای سنش موجب دلخوشی افراد است، حال آنکه این کودک دست پروردهء امام حسین(ع) باشد.

 
نکتهء بسیار جالب اینکه هنگام رفتن امام حسین (ع) به میدان جنگ، با سخنان دلربا و سوزناک و حزینش، حضرت را از اسب پیاده و به درنگ وادار نمود و تا خود را در آغوش حضرت جای نداده بود، از شیرین زبانیش دست نکشید و بدین سان عمق فاجعهء کربلا را آن هم از بُعد انسانی و فرادینی به گوشها رسانید و رسواگر ظالمان و منافق صفتان شد.

 
و بعد از واقعه در جریان اسارت، کودکی نبود که گریه و ناله و بیقراریش با حیله و کلک و فریب کنار گذاشته شده و ساکت و قرار یابد، بلکه با گریه های مداومش کاخ یزید را به هم ریخته و توانست امامش را به خرابه کشاند و از کاخ جور و ظلم، شکایت به امامش برد و در نتیجه وصال امامش را صله گیرد.

 
آری رقیه شور آفرین کربلا و کربلائیان گشت و نماد و مظهر عاطفه به تمام جهان ،خاصه ارادتمندانش شد.
عاطفه و مهری که رقیه از امامش کسب کرده بود، بعد از شهادتش و تاکنون به صورت کراماتی به زائران و متوسلشان سیلان و جریان می یابد و در راستای این انتقال بعد از چندین صد سال، شوری در دلها می افکند که اگر عجین با معرفت گردد لحظه ای ظهور منتقم ظلم های ظالمان به تأخیر نخواهد افتاد.

 
اگر رقیه ای نبود امروز به راحتی می توانستند منکر اسارت و برخورد ضد انسانی دشمنان با اهل بیت امام حسین(ع) گردند…
اگر رقیه ای نبود عَلَمی برای بیان رفتار وحشیانه یزدیان نبود…
و اگر رقیه ای نبود کانون عاطفه و شوری برای حماسه سازان جهت در طبل کوبیدن و بیان مصیبت اعظم شاه کربلا نبود؛

 

لذا بزرگداشت ولادت نازدانه حضرت امام حسین(ع) و بلند کردن نام و آوازه و مقام ایشان نه تنها جهاد علیه دشمنان دین است که قصد دارند با تخریب زیارتگاه های این بزرگان و شبهه افکنی آثار کربلا را که احیا کنندهء دین اسلام است، از بین ببرند، بلکه:
♦شور و حال رقیه در جلب نظر امام

♦عدم سکوت و اعتراض به ظلم

♦فریاد بر سر ظالم

♦و درحقیقت مبارزه با ظلم
درس بزرگی است که در سالروز ولادت این بانوی خردسال و گرانقدر، بایست آموخته شود تا با ظلم ستیزی و رفع انظلام و تقویت عدل، زمینه برای ظهور دولت عدالت گستر جهانی فراهم گردد.

 

۳_۵۳۹ef816882c8