سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

رنج توانبخش

image_pdfimage_print

خوب بودن و ماندگار شدن در تاریخ، مرهون تلاشها و رنجهایی است که نباید این گزاره ها را نادیده انگاشت.


که اتفاقات طول تاریخ برای شخصیتهای بزرگ تاریخی، حاکی از این سخن است.
یکی از این شخصیتهای ماندگار، حضرت ابوالفضل، علمدار کربلا میباشند که با گذشت سالها و قرنها، نام و آوازه شان هر سال بیشتر و ییشتر میگردد.
رمز ماندگاری شأن و مقام حضرت عباس(ع)، کشیدن رنج همراه با عشق و لذت هست، رنجی در حقیقت انرژی زا و توان افزا میباشد. رنجی که او را با ولیّ زمانش همرنج و همدرد ساخت و چنان ابوالفضلی شد که امام حسین (ع) با از دست دادنش عبارت “الان انکسرت ظهری” بکار برد.
داشتن رنج و حمل رنج تا به مقصود رسیدن، عامل ماندگار گشتن یاد و نام حضرت ابوالفضل العبّاس(ع) بود.
دردی که عباس را عباس کرد، درد بیماری بشر از دوری امام عصرش بود.
دردی که ویروسهایی چون شمرها و عمرسعدها که خاص و خاص با استعمار و به ذلت کشاندن خود و دیگران، بخاطر بدست آوردن منافع دنیوی شخصی خویش ایجاد شده بود، از مقام و موقعیت گرفته تا شکم پرستی و شهوت رانی …
آری درد و رنج حضرت ابوالفضل رها ساختن مردم از این مقام و موقعیت و شهوت و شهرت و رساندن آنها به منشأ خیرات و مقامات یعنی ولیّ زمانشان بود، و این عظمت روحی و تقدس، هدف ایشان بود که عاملی شد تا در زیارتنامه به ایشان “عبد صالح” و “ناصح”، خطاب شود.
و چنین است که اهل ولاء و اشخاص منتظم به نظام ولایی، دقیقاً اهل بلاء و رنج و زجر میباشند و در طول تاریخ ماندگار.
نکته ی دوم در رمز ماندگاری چهره ایشان، امید و اطمینان و قدم صدق آن بزرگوار بود که آخرین رمقهای جانشان را هم با این امید در طبق اخلاص گذاشت و با امید و اطمینان و وفاداری به امام زمان عاشقانه در مسیر ولایت آنرا تقدیم نمود.

 

index