سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

روزه دار حقیقی….

image_pdfimage_print

به چند روایت در باب اهمیت روزه توجه فرمائید:
قال الله تعالی:«الصوم لی و انا اجزی به»خدای تعالی فرمود:«روزه برای من است و من پاداش آن را می دهم»؛
حضرت رسول(ص) که فرمودند:«طوبی لمن ظما او جاع لله اولئک الذین یشبعون یوم القیامه»«خوشا به حال کسانی که برای خدا گرسنه و تشنه شده اند اینان در روز قیامت سیر می شوند»؛

و باز ازپیامبر(ص) روایت است که فرمود:

«ان للجنه بابا یدعی الریان لا یدخل منه الا الصائمون»

«برای بهشت دری است به نام (ریان) که از آن فقط روزه داران وارد می شوند»؛

از امام کاظم(ع) یا امام رضا(ع) روایت است که می فرماید: «دعوه الصائم تستجاب عند افطاره»«دعای شخص روزه دار هنگام افطار مستجاب می شود»؛
امیرمومنان (ع) میفرماید: «الصیام اجتناب المحارم کما یمتنع الرجل من الطعام و الشراب»«روزه پرهیز از حرام ها است همچنانکه شخص از خوردن و نوشیدن پرهیز می کند»؛
و نیز آن حضرت میفرماید:«صوم النفس عن لذات الدنیا انفع الصیام»«روزه نفس از لذتهای دنیوی سودمندترین روزه هاست»؛
از حضرت فاطمه (س) نیز روایت است که فرمودند:

«ما یصنع الصائم بصیامه اذا لم یصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه»

«روزه داری که زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نکرده روزه اش به چه کارش خواهد آمد»؛

با توجه به روایات فوق این نکته بدست می آید که روزه ماه رمضان از اهمیت فوق العاده ای برخوردار بوده و روزه حقیقی آن روزه ای است که اعضاء و جوارح و کل وجود انسان روزه دار شود، زیرا انسان اگر تنها از خوردن و نوشیدن دست بردارد، در حالی که توان ترک غیبت و دروغ و ظلم و چشم چرانی و بدگویی و تحقیر و مانند آنها را نداشته باشد، در حقیقت روزه دار نمیباشد؛ امام باقر (ع) افرادی را که روزه آنها روزه محسوب نمی شود، چنین می فرماید:«لا صیام لمن عصی الامام و لا صیام لعبد ابق حتی یرجع و لا صیام لامراه ناشزه حتی تتوب و لاصیام لولد عاق حتی یبرّ»؛ روزه دار نیست کسی که:۱- امام (رهبر) را نافرمانی کند؛ ۲ – بنده فراری تا زمانی که برگردد؛ ۳ – زنی که اطاعت شوهر نکرده تا اینکه توبه کند؛ ۴ – فرزندی که نافرمان شده تا اینکه فرمانبردار شود».
پس روزه دار میبایست در این ماه مبارک فقط و فقط برای خدا روزه گرفته و با مراقبت از تمامی رفتار و کردار و سخن و فکر و نشست و برخاستش ، بتواند صائم حقیقی شود چراکه اگر غیر از این باشد و فقط با بستن دهان از خوردن و آشامیدن قصد روزه داری کند و در اعمال خود دقت نکرده و صرفا به نیت لاغری و بهداشت جسمی و سلامت تن و یا انگیزه های غیر الهی روزه بگیرد، از روزه چیزی جزگرسنگی و تشنگی برایش باقی نخواهد ماند؛ امیرمومنان علی (ع) می‌فرماید:

«کم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و الظما و کم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء»

«چه بسا روزه داری که از روزه اش جز گرسنگی و تشنگی بهره ای ندارد و چه بسا شب زنده داری که از نمازش جز بی خوابی و سختی سودی نمی برد».