سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

سالروزی دیگر رسید… تبریک یا تهدید؟!

image_pdfimage_print

با فرا رسیدن نهم ربیع الاول در کنار شادی وتبریک بر سالروزآغاز امامت حضرت ولیعصر(ارواحنا له الفداء)، “تهدیدی” خودنمائی می کند که حلاوت شادی درکام انسان تلخ میگردد. با نیم نگاهی بر سالهای غیبت که در اثر گفتارهای مکرر و عنوان غیبت کبری دادن خیلی عادی شده و طبیعی جلوه یافته، و با رجوع به تعبیرهایی که در مورد این برهه از زمان ذکر گردیده و وجود فتنه های بسیار خطرناک و از دست دادن ثبات فکری در اثر فتنه ها و بی بند وباری اخلاقی و پیمان شکنی و رواج روابط نامشروع، نشستن نگرانی بر دلها و سرگشتگی انسانها، همّ و غمّ شکم و دِرَم، تلاوت قرآن بدون خشیت، رواج غنا و موسیقی، پیدایش جریان‌هایی مانند عرفان‌های کاذب و شیطان‌پرستی و… علت “تهدید” روشن میگردد.
بیشترین چیزی که در این برهه بگوش میرسد عبارت آخر الزمان است و احوالات تاریک و ظلمانی آن مانند: رواج ستم، جنگ و غارت و قتل، گستاخی جوانان، عمر کوتاه، رواج اتراف و طرب و بطر، مسجدهای بظاهر آباد و از هدایت دور و مسخ ارزشها که امام علی (ع) در این مورد فرمودند: «روزگاری بر مردم خواهد آمد که از قرآن جز نشانی، و از اسلام جز نامی باقی نخواهد ماند، مسجدهای آنان در آن روزگار آبادان، اما از هدایت ویران است…»، که همه اینها یک طرف و از طرف دیگر یوسف زمان و غربت دردناک ایشان!که از آن دردناکتر اینکه چه طعنه ها و نوچ نوچ ها به براداران یوسف بهنگام تماشای فیلم و خواندن داستانش زده نمی شود، اما خود یوسف زمان با موارد فوق به دوردستها تبعید شده و نامش فقط دلخوشی مجالس گشته و یادش در دردهای دنیوی تسکین.
لذا روشن است که امروز با وجود فتنه های عجیب، نداشتن استراتژی راهبردی در برابر انواع حربه های دشمنان داخلی و خارجی و جهت ندادن به حرکتها و تلاشها، اشراف نداشتن به تهاجمات وآسیبهای مهدویت وعدم ترمیم آن، عدم شناخت و معرفت لازم به امام عصر(عج)؛ تمام بهانه ها برای “تهدید” نداستن این سالروز عظیم تاریخی بسته شده و صرف جشن و گل ریزان و تبریک، نمی توان نهم ربیع را سپری کرد.
و از یک زاویه دیگر آیا سالروز آغاز امامت با وجود مدعیانی که:

• می گویند: ندبه هم می خوانیم و قدرش هم می دانیم، اما تا پای جان به میان می آید…
• می گویند: با وفائیم اما تا پای مال به میان می آید…
• می گویند: هر جمعه منتظریم اما تا پای گردش و عروسی به میان می آید…
• می گویند: ما تابع امر مولائیم اما تا پای خمس و زکات و انفاق می آید…

و چندین ادعای بی عمل و شعاری، جدّی بودن” تهدید” را نشان نمی دهد؟ آیا امروز لکنتها و لنگیدنها در عمل، شکل گیری غرایز و عادتها، “تهدید” را در برابر تبریک پررنگ نمیکند؟ تهدیدی که نابودی دین و ایمان و اعتقاد را گوشزد می کند و زنگ خطر را برای منتظران بصدا در می آورد. با قبول این دیدگاه می بایست نهم ربیع آغاز تلاشی مضاعف برای تحکیم ایمان و عقاید و رویش و رشد در مسئولیتها باشد و عاملی برای رسیدن به ثبات قدم در ایمان و ولایت مداری؛ نه صرف گرفتن جشن تاجگزاری امام زمان و تبریک گفتن و شرکت در برنامه های کلیشه ای و دیدن و شنیدن سخنان تکراری که واقعا” تهدید” جدی است و دلخوش شدن به تبریک بس خطرناک!