سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

سالروز شهادت پیامبر (ص) فرصتی برای زدودن غبار از ایمان

image_pdfimage_print

بیست و هشتم صفر روزی است که عالم شاهد وارد شدن مصیبت عظیم بخاطر یعنی  انقطاع وحی و افتراق از حبیب خدا و شهادت رحمت دو جهان، بر خود است و در سوگ و حزن شدیدی فرو رفته است؛ سالروز شهادت پیامبر(ص) در هر سال تلنگری بر مومنان ایشان می باشد تا اگر در اثر مشغله ها و گرفتاریهای زندگی غباری بر روی ایمان آنها نشسته آنرا بزدایند و باورهای لسانی خویش را عمق بخشیده و به حقایق ایمان دست پیدا کنند. این ایام فرصتی برای تفکر در مسائلی است که جزء دغدغه ها و دردهای پیامبر اکرم(ص) بود، که طبق روایت اگر مدیریت زمان بدست گرفته نشود زمان و مقتضیات آن انسان را با خود خواهد برد و خسران او را فرا خواهد گرفت. دردهای پیامبر همه در جهت  منافع بشر و خیر و صلاح دنیا و عقبی برای خود انسان است و اینرا از جمله معروف پیامبر می توان اخذ نمود که بارها فرمودند: «لا اسئلکم علیه اجراً…». پس اگر درسالروز شهادت امین وحی خدا، در خصوص مواردی که به انحای مختلف آنها را طرح می نمودند تامل و درنگی  صورت نگیرد، قطعاً حق ایشان در اینروز ادا نخواهد شد. لذا بجاست با استمداد از خود حضرت در مورد مسائلی که به چند مورد از آنها اشاره میگردد تفکری دوباره صورت گرفته و عملکردهای خود را درجهت کم کردن نگرانیهای پیامبر تصحیح و تحکیم نمائیم، از جمله غصه ها و خوف ایشان:

  •    ارتداد و ضلالت مردم بعد از خود:  در بستر بیماری فرمودند: «أَکْتُبْ لَکُمْ کِتَاباً لَا تَضِلُّوا بَعْدِی» (بحارالأنوار، ج‏۲۲، ص‏۴۹۷)
  •    مودت به اهل بیت(ع): «قُل لا اسئلکُم علیه اَجراً الا الموَدَّه فِی القُربی»
  •    عدم مهجور کردن قرآن:  «وَقَالَ الرَّسُولُ یَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا» (مبارکه فرقان/ ۳۰)
  •    حفظ دو امانت مهم ایشان در کنار هم (قرآن و عترت): «إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی وَ إِنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّى یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ»(وسائل‏الشیعه، ج‏۲۷، ص‏۳۳)
  •     تبعیت از عالم منحرف: «إِنَّمَا الْخَوْفُ عَلَى أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی… یَتَّبِعُوا زَلَّهَ الْعَالِمِ …» (خصال صدوق، ج‏۱، ص‏۱۶۴ )
  •   نفاق و دوروئی: «إِنِّی لَا أَتَخَوَّفُ عَلَى أُمَّتِی موْمِناً وَ لَا مُشْرِکاً فَأَمَّا الْمُۆْمِنُ فَیَحْجُزُهُ إِیمَانُهُ وَ أَمَّا الْمُشْرِکُ فَیَقْمَعُهُ کُفْرُهُ وَ لَکِنْ أَتَخَوَّفُ عَلَیْکُمْ مُنَافِقاً عَلِیمَ اللِّسَانِ یَقُولُ مَا تَعْرِفُونَ وَ یَعْمَلُ مَا تُنْکِرُونَ»« من از مومن و مشرک نمی‌ترسم از دورویی می‌ترسم از منافقینی که زبانشان سحر می‌کند وقتی حرف می زند سخن از معروف است و زمانیکه عمل می کند عمل به منکر».
  •      نگرانی‌های روحی پیامبر از آرزوهای دراز و تبعیت از هوی نفس: «أَلَا إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَیْکُمْ خَلَّتَانِ اتِّبَاعُ الْهَوَى وَ طُولُ الْأَمَلِ أَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَى»(کافی، ج‏۸، ص‏۵۸ ) «تبعیت از هوای نفس و آرزوهای دراز تبعیت از هوای نفس شما را از حق و آرزوهای دراز، شما را از آخرت باز می‌دارد.

بنابراین آنچه از عزاداری صرف و سوگواری بر پیامبر( صلی الله علیه و آله) مهمتر است،‌ تلاش برای زدایش آفتهای ایمانی در سایه ارتباط با آن حضرت و آشنایی با نگرانیهای ایشان در امر رسالت خویش و رفع آن نگرانیها با عمل به اوامر و دوری از نواهی ایشان  می باشد. امید است با تفکر و سنجش در خود که:

  • چقدر در مودت به اهل بیت ایشان موفق بودیم؟
  • چقدر با انس با قرآن در رفع مهجوریت از قرآن قدم برداشتیم؟
  • چقدر آرزوها و خواسته های نفسانی خود را تعدیل نمودیم؟
  • و به چه اندازه صداقت در گفتار و عمل و احساس و عقیده داشتیم و از نفاق دوری گزیدیم؟

و با استغاثه و دعای خالصانه و صادقانه از آن وجود مقدس جهت رفع عیوب ایمانی و شناختن نقاط ضعف خود، ایمان خود را پالایش نموده و با ایفای رسالت خود، حق ایشان را تا حد توان ادا نمائیم.