سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

سرود عرش (۸)

image_pdfimage_print

فراغت از زیارت عاشورا با حمد و دعا

زیارت عاشورا با سلام آغاز و با لعنها اوج گرفته و با حمد به پایان میرسد. و زائر قسمت پایانی زیارت را در حالت سجده به پایان می رساند. سجده نشان دهنده اوج سلم و تسلیم بنده به ارباب است، سجده نزدیکترین حالت عبد به معبود است، نشان دهنده اوج ذلت و بندگی در پیشگاه خالق…:
«اللهم لک الحمد حمد الشاکرین لک على مصابهم الحمد لله على عظیم رزیتی اللهم ارزقنی شفاعه الحسین علیه السلام یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین [و أولاد الحسین‏] و أصحاب الحسین الذین بذلوا مهجهم دون الحسین علیه السلام.»‏

گویا زائر با این سجده و عبارات سرشار شدن خود از تولی و تبری را اقرار می کند و در سجده از خدا حمد شاکرین بر مصیبت را مطالبه می نماید و بر مصیبت اعظم عاشورا حمد می گوید.
حمد بر مصیبت در زیارت و حتی مطالبه حمد شاکرین این دیدگاه را به زائر می دهد که “بلاء” نعمتی است از جانب خداوند که باید بر آن حمد گفت و شکر کرد وصبر نمود تا تدبیر الهی (بلاء) و نوع برخورد انسان ( صبر و شکر) انسان را به مراحل رشد بالاتری برساند و با چنین دیدگاهی است که این سوال مهم: شکر بر مصیبت از دست دادن عزیزان چگونه ممکن است؟ قابل حل و براحتی پاسخ داده میشود. هر چند که حمد شکران و شکر بر مصیبت اعظم معنای فراتری دارد.
زائر در مسیر زیارت عاشورا بحدی میرسد که داغ حسینی و سنگینی مصیبت را حس مینماید و حتی تا آنجائی بر زائر قابل شهود می شود که می خواهد در برابر این مصیبت، حمدش را به حمد شاکرین یعنی آنانکه مصیبت را دیده و در آن فضا زیسته و عمل کرده، تبدیل کند، چون با زیارت عاشورا دیدشان نسبت به بلاء تغییر کرده و در واقع با طلب حمد شاکرین همان مصیبت را از خدا مطالبه می کند تا خدا این فرصت  را در اختیار او نیز قرار دهد و این مصیبت به او نیز اصابت کند.
در ادامه زائر  نیازمندی خود را به شفاعت امام حسین (ع) اعلام میدارد:

«اللهم ارزقنی شفاعه الحسین علیه السلام یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین [و أولاد الحسین‏] و أصحاب الحسین الذین بذلوا مهجهم دون الحسین(ع)»

 و فکر و خواسته دیگر زائر تثبیت قدمش در این مسیر همراه با امام حسین و اصحاب حسین(ع) می باشد. و این سرّ و راز زیارت عاشوراست که با فرازهای بسیار پر محتوا و عاشقانه زائر را نه تنها به مواجهه با مزور می رساند بلکه او را به عمق واقعه برده و حتی صحنه وقایع را به حیات زائر کشانده و سپس به آن آرمان شهری سیرش میدهد که صبر و شکر در آن اسباب قرب محبوب است و انتظار برای خونخواهی، مطلوبش.