سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

شیوه های مهار مصیبت توسط حضرت زینب (س)

image_pdfimage_print

۱٫ سکون و حفظ آرامش: حضرت علی (ع) می فرماید: «چون محنتها بر تو فرودآید، در برابر آنها بنشین که برخاستن تو در برابر آنها، به افزایش آن می انجامد ».
فرد مصیبت دیده چون فرد مختنق است، به مانند کسی که طناب به گردنش پیچیده شده و در حال خفگی است، طبیعی است هر چه این فرد تقلا کند، گره طناب پیچیده تر می شود.
۲٫ بی تابی نکردن: بیتابی یعنی انجام کار اضافی و نیز عدم انجام کار لازم. بیتابی نمودن خود رنج کامل است. ( احوال حضرت زینب در شب عاشورا هنگام خلوت با امام حسین (ع) )
۳٫ سکوت کردن در روزهای سخت مصیبت
۴٫ گفتگو با خدا: “خدایا این قربانی را از ما بپذیر”، “خدایا این حسین توست …” و نیز در هر خطبه حضرت زینب حمد و ثنای الهی را در شروع سخن بجا آوردند.
۵٫ گریه بدون سخن
۶٫ سَلوَت: تلقین تحمل که پیام نزول « سلوت » است.
حضرت علی (ع) می فرماید: « چون مصیبت دور می شود، سلوت نزدیک می گردد »
حضرت زینب خطاب به امام سجاد (ع): « پسر برادرم ناراحت نباش خدا از مردمی از این امت که فراعنه زمان آنها را نمی شناسند پیمان گرفته که این اعضای قطعه قطعه شده را جمع و دفن نمایند ».
۷٫ عبادت و ذکر خداوند: « حضرت علی (ع) در مواجهه با مصیبت هزار رکعت نماز می خواند و به شصت نفر صدقه میداد و ۳ روز، روزه می داشت ».
مومن در برابر مصیبت مانند خوشه گندم رسیده است که همراه با باد خم می شود و سپس به حال خود بر می گردد اما حال کافر چون درخت صنوبر است که در برابر باد می ایستد اما زود می شکند. ذکر انا لله و انا الیه راجعون، لا حول و لا قوه الا بالله ورد حضرت زینب (س) بود. و شاید این باشد رمز سکینه و آرامش زینب (س) در غوغای اسارت.