سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

عاشورا امان مظلومان

image_pdfimage_print

از شب سیزدهم ماه محرم به بعد است که در ظاهر برنامه خیمه های عزاداری اباعبدالله الحسین(ع) به پایان میرسد؛ اما نتایجی که از این برنامه ها باید حاصل شود ادامه دهنده اهداف این مراسمات می باشد. آنچه که انتظار میرود در این دهه برای عزاداران اتفاق بیفتد انقلاب درونی و تثبیت عقاید و یادگیری فرهنگ حسینی در دینداری و دین مداری و ظلم ستیزی است.
اگر در روایات آمده که اشکی به اندازه پرمگس برای امام حسین(ع) برای عزادار مغفرت آور است…
اگر بیان شده که ملائک آسمان بالهای خود را در مجالس عزای حسینی برای عزاداران فرش می کنند…
اگر گفته شده که نشستن گرد و خاک زائران کربلای حسینی بر جسم گنهکاری موجب بخشش او شده است…
اگر امام حسین(ع) حجشان را برای این قیام نا تمام رها ساختند…
اگر اهل بیت و اهل حرم خویش را با خود به میدان جنگ کشیدند…
پس باید عظمت وجود مقدس و مظلومیت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و عمیق بودن جریان عاشورا را درک کرد و وظیفه خود را در قبال آن انجام داد که اینگونه میتوان پناهنده خیمه اباعبدالله گشت و از فتن آخرالزمان نجات یافت.
جان سپاری حضرت حسین(ع) واهل بیت گرامیش در عاشورا امانی برای بی پناهان و مظلومان شد و حماسه آن امام مظلوم نجات دهنده انسان تا ابدالدهرگردید، پس به پاس این همه گذشت، چه باید کرد؟ چه باید کرد که بعد ازعزاداریها و مجالس حسینی حالت نخوت و سستی در انسان دیده نشود و شکرانه این مجالس ادا گردد؟ و چه تلاشی باید نمودکه تمامی ابعاد شخصیتی آن بزرگوار که شکل گرفته بر محور قرآن است شناخته شده تا بتوان غبار مظلومیت را از وجود نورانی امام حسین (ع) پاک کرد و تسلای خاطری برای قلب نازنین امام عصر (ع) گردید؟
مظلومیت واژه ای نیست که بتوان از کنار آن به آسانی گذشت و منطق قرآن و سنت، مبارزه با ظلم و ستم و تعدی به مظلوم در هرجا و هر زمانی است:

«لاَّ یُحِبُّ اللّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوَءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَن ظُلِمَ وَکَانَ اللّهُ سَمِیعًا عَلِیمًا»

«خداوند بدگویى بلند وآشکار (مانند غیبت، بهتان، نکوهش…) را دوست ندارد جز براى کسى که بر اوظلم شده باشد، و خداوند همواره شنوا و داناست»(نساء/۱۴۸)،

و قطعا سکوت و ادامه دادن به زندگی عادی در برابر این ظلم دوسویه یعنی ظلم بر امام شیعیان و ظلم بر خود شیعیان بواسطه از دست دادن پدر معنوی خود، روانیست؛ خود حضرت حسین (ع) نیز این ظلم را در هنگام خروج از مدینه با تلاوت آیه ای اعلام فرمودند:«فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً یَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ»«ترسان و نگران از آن‌جا بیرون رفت (در حالی که) می‌گفت: پروردگارا، مرا از گروه ستم‌کاران نجات بخش» ( قصص/ ۲۱) و برای دفع و ستیز با این ظلم نهایت سعی و تلاش خود را نمودند اما چون حق ایشان ادا نشد “حسین مظلوم” لقب گرفتند. پس نیاز به تحولی عمیق و انقلابی عظیم است؛ و انقلاب، بعد از هر عاشورایی که میگذرد می بایست انقلابی جهت دار و هدفدار بر پایه ی معرفت بر امام حسین(ع) و معرفت بر اهداف قیام ایشان باشد، تا هیچوقت آه هیچ مظلومی در سینه حبس نشود و به یاری مظلوم کربلا و منتقم خونش تا آخرین نفس جهاد نمایند جهاد با نفْس و کفر و نفاق و بدعت بوسیله دَم و قلم و دِرَم و قدم.
و تاریخ هم شاهد انقلابهایی بوده که بعد از جریان عاشورا انجام یافته که با تأملی می توان دید که همگی ریشه در عزاداری بر این واقعه و پیامهای منتشر شده از آن است که هرچند نتوانستند با این قیامها به مظلومیت امام پایان دهند اما حداقل تأثیرش تجزیه و تحلیلهای بعد از قیامها و شفاف شدن راه حق و باطل و روشن شدن چهره پاک مظلوم و چهره پلید ظالم و بلندتر نمودن آوای مظلومیت امام حسین(ع) بود …
حال برماست که چگونه و با چه راهکاری فریاد مظلومیت حسین(ع) را به گوش جهانیان برسانیم وجهت رسیدن به داد مظلوم عالم و قیام و انقلاب جهانیش ایفای نقش کرده و زمینه سازی نمائیم؛ قیامی که مختارها و توّابین در تاریخ نتوانستند آنرا عملی کنند؛ که این چنین درحصن حصین ولایت در امان از فتنه ها خواهیم بود و تسلی بخش قلب جریحه دار آن وجود نازنین…