سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

عواقب شهرت در کلام امام حسین(ع)…

image_pdfimage_print

کلام حضرات معصومین(ع)در تمامی ابعاد زندگی موجب موفقیت و رشد انسان بوده و عمل به فرامین آن بزرگواران سعادت دنیوی و اخروی را نصیب انسان میگرداند، چرا که نواهی و اوامری که برای بشریت عرضه داشتند همگی در راستای بهره مندی انسان از زندگی دنیا و آخرتش می باشد.

آنچه که قصد شده بمناسبت سالروز ولادت حضرت اباعبدالله دراین مطلب گنجانده شود، مساله مهم “شهرت” می باشد.”شهرت” در لغت به معنی معروف شدن و شهرت طلبی یعنی تلاش برای معروف شدن و قدر و منزلت پیدا کردن است.
حبّ ذات، از ریشه های شهرت و شهرات طلبی در انسان است بطوریکه این چنین فردی علاقه دارد که به انحاء مختلف مطرح شده و مورد توجه قرار گیرد. غافل از اینکه این توجهها خود موجب دورشدن انسان از خدا در دنیا و دور گشتن خدا از انسان در روز قیامت می شود.
حضرت امام حسین(ع) در یک بیان نورانی درباره شهرت می فرمایند:

« کسى که لباس شهرت بپوشد، خدا در روز قیامت از او روى مى گرداند».

شهرت طلبی و برتری جویی از مصادیق فساد در زمین است فساد، درمقابل عمل صلاح که به اعتدال درآوردن اموراست می باشد. دو فعلی که در شهرت از انسان شهرت طلب سر میزند اینکه:
• اول نعمتها را از آن خود میداند
• و دوم اینکه فرد شهرت طلب در نشان دادن مواهب الهی است که خداوند متعال همگی را برای امتحان بشر برای او عنایت کرده است زیاده روی می کند.
بکار بردن واژه زیاده روی به این دلیل است که خدا خود دوست دارد اثرات نعمت را بر بنده مشاهده کند حتی در قرآن میفرماید:« و امّا بنعمه ربّکَ فحَدِّث». لذا زیاده روی در اینکار و مغرور شدن به نعمت ، و ظاهر ساختن آن جهت قدر و منزلت یابی، انسان را به رذیله شهرت طلبی دچار می کند.
انسان شهرت طلب از راههای گوناگون می تواند به این خواسته نفسانی پاسخ دهد، روزی با لباس، روزی با امکانات، روزی با علم و….. اما خداوند می‌فرماید:«این منزل آخرت( بهشت) را تنها برای کسانی قرار می‌دهیم که در روی زمین قصد برتری (جاه و شهرت)‌ و قصد فساد ندارند».
خطرات شهرت علاوه بر اینکه به خود فرد شهرت طلب می رسد، دیگران را نیز تحت تاثیر قرار میدهد. بدین نحو که چون شهرت‌¬طلبی مانند ریاست‌-طلبی از قدرت طلبی انسان منشعب می شود، این فرد با محبوبیتی که در میان عوام پیدا می کند موجب اطاعت کورکورانه آنها نیز میگردد و ناخودآگاه آنها را در مسیر و راه انتخابی خود گرفتار می سازد.
از دیگر مضرات این صفت رذل این است که:

• پیوسته در معرض حسادت و آزار مردم قرار می گیرد
• از آرامش درونی انسان کاسته شده می شود.
• باعث رویش نفاق در دل شده و اخلاص از کارها رخت بر می بندد
• حب این صفت مانع یاد خدا و مانع فکر کردن میشود؛ چراکه این فرد، مدام اسیر قضاوتهای مردم بوده و ترس از دست دادن مقام و موقعیت، فکر او را از تفکر در امور صحیح و رشدافزا باز میدارد.

در آخر ذکر این نکته ضروریست که پرهیز از لباس شهرت به منزله پرهیز از استفاده از مواهب الهی نیست، بلکه هرکس متناسب با شان و موقعیت خود می تواند از نعم الهی استفاده نماید. و حضرت اباعبدالله با این انذار و پرهیز دان از شهرت انسان را از رویگردان شدن خدا مطلع میسازد ، زیرا رویگردان خدا از انسان به معنای بی توجهی و خواری انسان در پیشگاه خداوند متعال است و تحمل بی توجهی کاری بسیار سخت و بی توجهی خود، بسیار دلآزار و دلسوز است.