سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

فرار….

image_pdfimage_print

مسلم است که انسان در مواضع مختلف عکس العملها و روحیات مختلف از خود بروز می دهد؛ در فضای شادی، یک حالت، در فضای حزن و اندوه گونه ای خاص، در فضای معنوی حالی دیگر و بدین ترتیب حال انسان در قرار گرفتن در مکان و زمان مختلف متفاوت می باشد،

در میان این همه گونه گونی و حالات مختلف، گاها انسان در مواقع و مواضعی قرار می گیرد، که فرار را بر قرار ترجیح داده و میخواهد ترک آن صحنه را هر چه سریعتر برای خود محیا کند. چرا که در آن موضع، نوعی حزن و مخالفت با طبع و شاید وحشت و ترس، و یا اضطراب و استرس بر وی مستولی می شود، لذا در پی رفتن و به اصطلاح “فرار” افتاده و خود را ناتوان از حضور و یا ادامه حضور درآن موقعیت احساس می کند.
اینکه در آیه قرآنی خداوند متعال فرار بسوی خدا را با عبارت «ففرّوا الی الله…» بیان می فرماید، در حقیقت انسان را از شرک و معصیت و نافرمانی و عصیان انذار داده و با فرمان فرار، شدت انذار و سختی عذاب رابرای انسان گوشزد می کند، اما نکته ظریفی که در این عبارت وجود دارد اینکه، معمولا زمانی دستور فرار صادر می شود که در قبال آن دستور، پایگاه امن و محل پناهی برای فراری متصورشده باشد، چراکه فقط با این حال فرار نجات بخش خواهد بود، لذا خداوند متعال با معرفی پایگاه امن و حصن حصین و پر از رحمت و مغفرت خود، انسان را از ناملایمات و طبایع ناسازگار با فطرت و کرامت انسان، همان حالتهایی که انسان را به بیراهه می کشاند، به فرار به آن مکان امن، امر می فرماید.
ترک محرمات و انجام فرائض خود نوعی فرار از غضب و سخط الهی بسوی رحمت واسعه پروردگار متعال است، اما در کنار این ایمان و اعمال صالح، مکانهای خاصی را نیز خداوند متعال برای فرار انسانها برای او معرفی فرموده است که از جمله این اماکن امن، حرمهای شریف امامان معصوم(ع) است.
نکته قابل توجه در این راستا اینکه اگر عامل حرکت و فرار، ناپسند دانستن و عدم رضایت به وضعیت موجود و درک ناتوانی و افتقار انسان در برابر حوادث تلخ عقیدتی و بینشی روزگار باشد و انسان از سر بیچارگی و تهیدستی، و به نیت دستگیری و توسل و در اختیار گزاردن وجود خود محضر امام معصوم و رسیدن به وضعیت مطلوب باشد، امنیت و پناه گاه بودن این اماکن شریف را مشاهده نموده و در اوقاتی که در محضر امام معصوم(ع) سپری می کند نهایت الطاف آن بزرگوران را نسبت به خود خواهد حس خواهد نمود و با راز و نیاز و مناجات می فهمد که این حرم مقدس متفاوت از سایر مکانها بوده و گویا ملکوت دنیاست، و چقدر زیبا خواهد شد اگر انسان در این فرار از اغیار دل کنده و دائم مشغول نیایش و گفتگو با قطب عالم امکان وامان زمین و زمان باشد و در وادی ولایت خود را رها کند و سبک بار قصد دیدار و مشاهده صاحب مأمن شود:

«…لَا مَلْجَأَ وَ لَا مَنْجَى إِلَّا إِلَیْکَ…»«…

هیچ پناهگاه و امید نجاتى نیست مگر توجه به تو…»،

که به گفته صاحبان این احوالات و تجربه آنها، با این حال تجربه درجات تازه ای از توحید برای انسان حاصل میگردد؛ فرار انسان از شرکهای خفی که حتی گاها مبتلا بودن به چنین شرکهایی را به سببب مخفی و پنهانی بودنش حس هم نمی شود، موانع را از بین برده و پناهندگی انسان را استمرار می بخشد، و آنجاست که برای این فرار و قدم گذاشتن در ولایت اولیای الهی نهایتی را در نظر گرفته نمی شود و هرگونه سختی و طعنه و کنایه و حتی تنهایی، زیبا و لذت آفرین می شود و انانیت و ولایت شیطان در هم شکسته و فرد را به شروع سفر دیگری که همانا هجرت و رحلت به سوی پاکان و اولیای الهی یا بعبارتی« سفر الی الله» رهنمون می سازد؛ خلع قدرت و ترک تعلقات، ابزار این سفر روحانی است.
وجود نازنین حضرت حجت(عج) که برای بشریت امروز تنهاترین ملجا و پناهگاه می باشد، قطعا منتظر چنین فرار و سفری از جانب مشتاقان ظهورش است تا با این حرکت، حماسه ای در جهت فراهم آمدن شرایط و زمینه ظهور آفریده شود و جهان پر از ظلم و ستم و نا امنی، تبدیل به قرارگاه و مهد امنیت و آرامش و عدالت برای جهانیان گردد.

 

مطالعه بیشتر