سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

فضیلت ایام بر همدیگر

image_pdfimage_print

خداوند متعال درمیان تمامی مخلوقاتش اعم از زمین و آسمان و انسان و زمان و مکان و …برخی را بر برخی دیگر فضیلت و برتری بخشیده و با اعطای قداست و حرمت افزونتر به آنها، آنها را دارای خصوصیات ویژه‌ای نموده است، مثل تقدس آسمان هفتم بر سایر آسمانها، تقدس خاک کربلا بر سایر خاکها، فضیلت برخی انسانها بر برخی دیگر و …که در مورد برجهای دوازده‌گانه هم ماههای حرام را که یکی از آنها رجب المرجب می باشد بر بقیه ماهها فضیلت داده و مقدس شمرده است. ماه رجب حاوی ارزشهایی معنوی و فواید ملکوتی است، و به نوعی مقدمه و آمده سازی برای ورود به ماه رمضان است؛ در فضیلت این ماه همین بس که در میان دل نگرانی روز قیامت، ندای این الرجیون بر دلهای اهلش شادی بخشیده و آنانکه توانستند در دنیا از فیوضات این ماه بهره‌مند گردند در آن روز سخت، از مجرمان جدا شده و در سایه رحمت الهی خواهند آرمید.
در این ماهها چنانکه به سبب لطف خداوند اعمال حسنه پاداشی دو برابر برای صاحبش دارد و سیئات نیز مجازاتی شدید برای فاعلشان خواهد داشت. این ماهها، موسم خیرات برای بندگان خداست که میتوان با پیوستن به خیل و قافله پرهیزگاران، از غفلت رهیده و به فلاح و رستگاری رسید و شایستگی دریافت موهبات الهی را در خود بوجود آورد.
بنابه فر مایش حضرت علی(ع)«…رَجَبُ شَهْری» رجب ماه امیرالمومنین نیز نام گرفته است. و برای جامعه ولایتمدار این نام، یادآور تجدید عهد و پیمانها و نیز تقویت پیوند با ولایت و تثبیت جایگاه خود در نظام ولوی است. و این تحکیم و تثبیت محقق نمی شود مگر با ملازمت بر اعمال خیر و دقت در حفظ و نگهداری آنها و دوری از رذایل و منیتها و کبر و غرورها. خدا در این ماه سایه رحمت خویش را بر بندگانش سرازیر نموده است که با توسل بر مولودهای این ماه و طلب دستگیری از آنها میتوان از نعمت بزرگ ولایت بیش از پیش بهره مند شد و در سایه سار آن بزرگواران به بندگی و اطاعت حق دل و جان سپرد.
از رسول گرامی اسلام(ص) روایت شده است: خداوند را در آسمان هفتم فرشته ای به نام «داعی » است، هرگاه ماه رجب فرا برسد در تمامی لیالی آن از آغاز تا بامداد این ملک چنین ندا می دهد:

«… طُوبَى لِلذَّاکِرِینَ طُوبَى لِلطَّائِعِینَ وَ یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى أَنَا جَلِیسُ مَنْ جَالَسَنِی وَ مُطِیعُ مَنْ أَطَاعَنِی وَ غَافِرُ مَنِ تَغْفَرَنِی الشَّهْرُ شَهْرِی وَ الْعَبْدُ عَبْدِی وَ الرَّحْمَهُ رَحْمَتِی فَمَنْ دَعَانِی فِی هَذَا الشَّهْرِ أَجَبْتُهُ وَ مَنْ سَأَلَنِی أَعْطَیْتُهُ وَ مَنِ اسْتَهْدَانِی هَدَیْتُهُ وَ جَعَلْتُ هَذَا الشَّهْرَ حَبْلًا بَیْنِی وَ بَیْنَ عِبَادِی فَمَنِ اعْتَصَمَ بِهِ وَصَلَ إِلَیَّ».

مستدرک‏الوسائل، ج ۷ ، ص ۵۳۵ «…ذاکران، مطیعان، مستغفران، توبه جویان، مژده، مژده، بشارت، بشارت، من مانوس با کسی هستم که با من همنشین شود و مطیع کسی هستم که از من پیروی کند، بخشنده آنم که از من طلب بخشش کند، ماه من است و بنده، بنده من و رحمت، رحمت من است، هر کس مرا در این ماه بخواند او را اجابت می کنم و هر فردی که از من چیزی بخواهد خواسته اش را برآورده می نمایم، هر کس از من راه بخواهد، هدایتش می نمایم، این ماه را رشته پیوند میان خود و بندگانم قرار داده ام، هر که بدان دست یازد، به من رسد».