سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

قرآن عهد نامه خدا

image_pdfimage_print

تمام زندگانی امامان معصوم(ع) با حقیقت قرآن پیوند خورده است و این بزرگواران الگو و اسوه مومنان در فهم قرآن و عمل به آن می باشند و همگان را به روی آوردن و ارتباط با این حقیقت شیرین و جذاب و متعالی فرا می خوانند که در اینجا به چند روایت از آن بزرگواران اشاره میگردد:
 امام صادق(ع) درباره انس با قرآن می فرمایند:

«به دنبال مونسی بودم که در پناه آن، آرامش پیدا کنم، آن را در قرائت قرآن یافتم».

 همچنین آن حضرت فرمودند:«الْقُرْآنُ‏ عَهْدُ اللَّهِ إِلَى خَلْقِهِ فَقَدْ یَنْبَغِی لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ أَنْ یَنْظُرَ فِی عَهْدِهِ وَ أَنْ یَقْرَأَ مِنْهُ فِی کُلِّ یَوْمٍ خَمْسِینَ آیَهً » (الکافی ج‏۲ ۶۰۹ باب فی قراءته ….. ص : ۶۰۹) «قرآن عهد خداى با خلقش مى‏باشد شایسته است که مسلمان در عهد خدا نگاه کند و هر روز پنجاه آیه بخواند»
 امام حسن مجتبی (ع) می فرماید:

«أَنَّ هَذَا الْقُرْآنَ فِیهِ مَصَابِیحُ النُّورِ- وَ شِفَاءُ الصُّدُورِ- فَلْیَجْلُ جَالٍ بِضَوْئِهِ وَ لْیُلْجِمِ الصِّفَهَ- فَإِنَّ التَّلْقِینَ‏ حَیَاهُ الْقَلْبِ الْبَصِیرِ- کَمَا یَمْشِی الْمُسْتَنِیرُ فِی الظُّلُمَاتِ بِالنُّور» (بحار الأنوار الجامعه لدرر /ج‏۷۵ / ص ۱۰۱)

«این قرآن داراى چراغهاى نورانى است و شفاى دلها. در پرتو قرآن جولان دهید و صفات قرآن‏داران را بر خود لازم شمارید، زیرا تلقین (تفهیم) موجب حیات دل بینا است همان طورى که چراغ‏دار در تاریکیها با نور حرکت میکند.»

در روایات آمده که امام جعفر صادق (ع) قبل از قرائت قرآن، وقتی که آن را در دست می گرفتند چنین می گفتند:
« اللهم إنّی أشهد أنّ هذا کتابک المنزل من عندک على رسولک، محمد بن عبد اللَّه، و کلامک الناطق على لسان نبیّک، جعلته هادیا منک الى خلقک، و حبلا متصلا فیما بینک و بین عبادک.اللهمَّ انی نشرْتَ عهْدکَ و کتابک، اللهم فاجعل نظری فیه عباده، و قراءتی فیه فکرا، و فکری فیه اعتبارا؛ و اجعلنی ممّن اتّعظ ببیان مواعظک‏ فیه، و اجتنب معاصیک و لا تطبع عند قراءتی علی سمعی و لا تجعل على بصری غشاوه و لا تجعل قراءتی قراءه لا تدبّر فیها، بل اجعلنی أتدبّر آیاته و أحکامه، آخذا بشرائع دینک! و لا تجعل نظری فیه غفله، و لا قراءتی هذرا؛ إنک انت الرّؤوف الرحیم» (الحیاه /ج‏۲ /ص ۲۴۱)
«خدایا! گواهى مى‏دهم که این کتاب فرو فرستاده از سوى توست بر پیامبرت محمد بن عبد الله، و کلام ناطق تو بر زبان پیامبر است، که آن را راهنمایى از خود براى آفریدگانت قرار دادى، و ریسمانى که میان تو و بندگانت پیوسته است، خدایا! من عهد نامه تو و کتاب تو را باز کردم. خدایا! نگاه کردن مرا در آن عبادت، و خواندنم را اندیشیدن، و اندیشیدنم را مایه عبرت گرفتن ساز، و مرا از کسانى قرار ده که از اندرزهاى تو در آن پند گیرم، و از نافرمانى تو دورى گزینم. و هنگام خواندن آن بر گوش من مهر مزن، و بر چشمانم پرده میفکن. و خواندنم را خواندنى بدون تدبیر و اندیشیدن مساز؛ بلکه چنان کن که در آیات و احکام آن بیندیشم، و شرایع دین تو را بپذیرم. و نگریستن مرا در آن غفلت و خواندنم را بیهوده خوانى مکن، که تو مهربان و بخشنده‏اى».
همچنین آن بزرگوار در مورد حق تلاوت قرآن می فرماید:«من قرأ القرآن و لم یخضع للَّه و لم یرقّ قلبه، و لا یکتسی حزنا و وجلا فی سرّه، فقد استهان بعظیم شأن اللَّه تعالى .. فَانْظُرْ کَیْفَ تَقْرَأُ کِتابَ رَبِّکَ وَ مَنشُورَ وَلایَتِکَ، وَ کَیْفَ تُجیبُ أوامِرَهُ وَ نَواهِیَهُ وَ کَیْفَ تَمْتَثِلُ حُدُودَهُ، فَإِنَّهُ کِتابٌ عَزِیزٌ لایَأْتیهِ الْباطِلُ مِنْ بَینِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِیلٌ مِنْ حَکیمٍ حَمیدٍ، فَرَتِّلْهُ تَرْتیلاً وَ قِفْ عِندَ وَعْدِهِ وَ وَعیدِهِ، وَ تَفَکَّرْ فِی أَمْثالِهِ وَ مَواعِظِهِ وَاحْذَرْ أَنْ تَقَعَ مِنْ إقامَتِکَ حُرُوفَهُ فی إِضاعَهِ حُدُودِهِ»

«هر کس قرآن بخواند و نسبت به خدا خاضع نباشد و قلبش‏ رقت پیدا نکند، و در سرّ ضمیر گرفتار حزن و وجل نشود، عظمت شأن خداى متعال را سبک شمرده است .. پس بنگر که چگونه کتاب خدا و منشور ولایت خود را مى‏خوانى، و چگونه اوامر و نواهى او را اجابت مى‏کنى، و از حدود او فرمان مى‏برى . در آنجا که با وعد و وعید او رو به رو مى‏شوى درنگ کن، و در مثلها و پندهاى آن بیندیش، و از آن بپرهیز که در عین خوب ادا کردن حروف آن، سبب تباه شدن حدود آن شوى».

چه تعبیر عجیبی است، که امروزه گرفتاری و دغدغه و توجه ودقت بیشتر مردم در رابطه با قرآن ، تنها به ادای صحیح حروف و رعایت قواعد تجوید و لحن و صوت خلاصه شده است، امّا هزاران افسوس که روح قرآن مورد بی مهری و بی اعتنایی قرار گرفته است و این یعنی پرداخت به ظاهر و غفلت از باطن کتاب آسمانی.
و این کلام را با ذکر دعای آن امام همام به هنگام ختم قرآن به پایان می رسانیم:

«أللّهمَّ انّی قَدْ قَرَأْتُ ماقَضَیتَ مِنْ کِتابِکَ الَّذی أَنْزَلْتَهُ عَلی نَبِیِّکَ الصّادِقِ صلی الله علیه وآله وسلم، فَلَکَ الحمدُ رَبَّنا، اللّهمَّ اجْعَلْنی مِمَّنْ یُحِلُّ حَلالَهُ وَ یُحَرِّمُ حَرامَهُ وَ یُؤْمِنُ بِمُحْکْمِهِ وَ مُتَشابِهِه، وَاجْعَلْهُ لی اُنْسا فی قَبْری وَ اُنسا فی حَشْری، وَاجْعَلْنی مِمَّنْ تُرْقیهِ بِکُلِّ آیَهٍ قَرَأَها دَرَجَهً فی أَعْلی عِلِّیینَ، بِرَحْمَتِکَیا أَرْحَمَ الرَّاحِمین»

«خدایا! همانا من آنچه را که از کتابت بیان نموده ای، تلاوت کردم؛ همان کتابی که بر پیامبر راستگویت فرو فرستادی. پروردگارا! سپاس و ستایش، سزاوار توست. خداوندا! مرا جزو گروهی قرار بده که حلال قرآن را، حلال و حرامش را، حرام شمرده و به محکم و متشابه آن، معتقد هستند. و قرآن را در قبرم و هنگام حشر و زنده شدنم، انیس و مونسم ساز، و نیز مرا جزو کسانی قرار بده که به سبب تلاوت هر آیه ای، آنها را به والاترین مقامات (بهشتی) می رسانی و بر درجه آنان می افزایی. به رحمتت ای مهربان ترین مهربانان».