سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

معنویت در فراغت بهاری

image_pdfimage_print

“فراغت” از موضوعات بسیار قابل اعتنایی است که جهت پیشرفت مادی و معنوی لازمست روی آن بیش از پیش پرداخت شود.
در فرهنگ ایرانی با تغییر فصل از زمستان به بهار، اوقات فراغتی بوجود می آید که بدلیل اهمیت ویژه اش میتوان به نحو احسن از آن بهره برد: حضرت علی(ع) میفرمایند:

«… الْفُرْصَهُ تَمُر ُّمَر َّالسَّحَاب ِفَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَیْرِ» «فرصت مثل ابر میگذرد پس غنیمت شمارید فرصتهای نیک را».


یکی از موارد استفاده از اوقات فراغت، رسیدن به خودشناسی از طریق این اوقات است.
انسان برای شناخت خود از سه ابزار میتواند استفاده کند: محاسبه نفس، لحظات سختی، و اوقات فراغت.
اما در اینکه اوقات فراغت چگونه عامل خودشناسی است، چنین است که، هر گونه کششهای درونی که در این فرصتها انسان را بسمت خود می کشاند، بیانگر و نشان دهنده خواسته های درونی و شاید پنهان انسانهاست، بعبارتی نوع تمایلات انسان در این برهه زمانی، نشان دهنده نوع علایق و خواهشهای اوست، لذا با دقت در این تمایلات و خواسته ها، انسان بهتر میتواند از خود شناخت حاصل نماید.
گرایش به هر گونه کار و لذاتی، تا حدودی بروز خصلتهای درونی انسان است، حال این کارها و لذتها، لهو و لعبی باشد یا مفید فایده برای خود و دیگران. که فرد میتواند پس از این شناخت به اصلاح و یا تقویت و تغییر خواسته های خود اقدام کند تا فراغتی معنوی برای خود رقم زند.
اهمیت دوم و کارکرد دیگر اوقات فراغت، در نوع استفاده از آن است، متأسفانه تاکنون چندان اهمیتی به اوقات فراغت داده نشده و به تبع وقع ننهادن، برای صرف این مقطع زمانی، حساسیتی نیز بوجود نیامده و معمولا این زمان پر بهاء، با کارهای بی ارزش صرف شده و به اتمام میرسد.
در بهار و عید، همزمان با بیداری طبیعت، میباید بیداری لازم نیز در انسان بوجود آید، اما حاکمیت تکنولوژی و ادوات آن و عدم استفاده صحیح از آنها، انسانها را برخلاف طبیعت موجود، بسمتی میکشد که بجای بصیرت و نشاط در معنای حقیقی، بر نخوت و غفلت و عافیت طلبی منفی اش افزوده میشود، و این زنگ خطری برای مومنین منتظری که در انتظار “بهار دلها” بسر میبرند، میباشد که امیدست با همفکریها و همدلیها در بهترین فصل سال و با یافتن راهکارهای استفاده مطلوب از اوقات فراغت، به زیباترین و پر فایده ترین شکل سپری گردد و منتظران را به صاحب بهار و زمان برساند.