سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

من برای دین یا دین برای من؟!

image_pdfimage_print

یکی از نام های خداوند متعال غیور می باشد، یک معنا از غیور یعنی عدم بی اعتنایی و بی تفاوتی در قبال نادیده گرفتن حکم و عمل و خواسته ای باارزش، که واژه ی غیرت هم منعبث از این اسم می باشد و از آنجایی که خداوند متعال نسبت به دینی که به عنوان دین کامل برای مخلوقش فرستاده است،بسیارغیوراست،هرکس که در راه این دین و اولیای دین و گسترش و تبلیغ دین،سعی و حرکتی نداشته باشد،طبق صریح قرآنی کنارکشیده و جای آن کس دیگری را جایگزین می کند:

«یَأَیهُّاالَّذِینَ ءَامَنُواْ مَن یَرْتَدَّ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَسَوْفَ یَأْتی اللَّهُ بِقَوْمٍ یحُِبهُّمْ وَ یحُِبُّونَهُ أَذِلَّهٍ عَلی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّهٍ عَلی الْکَافِرِینَ یجَُاهِدُونَ فی سَبِیلِ اللَّهِ ولَا یخََافُونَ لَوْمَهَ لَائمٍ…»

سوره مبارکه مائده آیه ۵۴

درامردینداری و تثبیت در این مسیر توجه به این نکته ضروریست که در ابتدا بایست نگاه ها تغییریافته و دید صحیح در این جریان حاکم باشد،بدین معنی که برخلاف پندار اکثریت مردم،دینداری اینگونه نیست که همیشه دین در استخدام دیندار باشد و به فرد دیندار خدمات رایگان ارائه دهد،بلکه بالاتر از این ها از یک دیندار توقع و انتظار می رود، اصل این است که دیندار باید به درد دین بخورد و دین از آن بهره ببرد و از آن نصرت بیاید، مانند حضرت خدیجه که ثروتش را در اختیار دین قرار داد و یکی از دو عامل برپایی دین اسلام شد،که اگر این اصل جریان یابد تمامی دینداران در عرصه ی تبلیغ و ترویج و جهانی نمودن دین نقش داشته و کار نبوی خواهند نمود.

دیندارانی که خود را وقف دین کرده و در خدمت رسانی روز و شب نمی شناسند، در واقع “درد دین” داشته و همیشه در پی اصلاح خود و جامعه بر می آیند که همین دینداران در ظهور و دولت کریمه حضرت اباصالح المهدی(عج) نیز پرچمداران و طلایه داران بوده و در ردیف اول و از نزدیکان ایشان خواهند بود.

در این موضوع آنچه حایز اهمیت است اینکه درد دین با درد احکام، درد بی نمازی، درد اخلاق و درد عدالت تفاوت دارد، درد دین یعنی:
 دنبال حکومت دینی بودن
 دین را به صورت کامل به مردم شناساندن
 درصدد حاکمیت جهانی یافتن دین بودن
 مردم را به ولی دین رساندن
 برای ولی دین یار و یاور جمع کردن
 و ولی دین را رأس امور و حکومت قرار دادن

در مورد نوع ارتباط با امام معصوم نیز عده ای همین برخورد را اتخاذ می کنند، یعنی همیشه امام را به استخدام خود درآورده و از آن بزرگواران انتظار برآورده کردن تمامی حوائج خود را دارند، در حالی که این اتفاق باید برعکس شده و انسان در استخدام و خدمت امام معصوم باشد که اگر چنین شد سرور عالمیان شده و فضل و رحمت خاص خدا شامل حالشان خواهند شد خدا آنان را دوست داشته و آنها نیز خدا را دوست خواهند داشت، در نتیجه خود آرام یافته و آرامش را به دیگران هدیه می کنند و یاد و نام و آوازه شان به علت وصال با اهل بقاء همیشه باقی خواهد ماند، اینان در برابر مؤمنان متواضع و بر کافران سختگیر و از سرزنش هیچ سرزنش گری نهراسیده و و چون کوه پابرجا و با استقامت در مسیر یاری دین حماسه خواهند آفرید، و ناگفته نماند که همه ی این حالات و روحیات و سکنات را دین برای فرد دیندار به ارمغان می آورد، لذا اینگونه هم می توان گفت:

هم دین برای من و هم من برای دین…..