سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

من دختر تازه به سن تکلیف رسیده هستم

image_pdfimage_print

تازه به سن تکلیف رسیده بودم و در جسم و روان و روح خود تغییرات تازه ای را احساس می کردم و بایستی احکام و واجباتم را انجام می دادم . به راحتی نماز و حجاب را برای خود واجب کرده ولی روزه داری برایم معما شده بود!
پیش خود فکر میکردم که نمیتوانم بیش از یک سوم ایام طولانی و گرم و سوزان فصل تابستان را لب تشنه و شکم گرسنه بمانم و فکر امساک از آب سرد و گوارا و تگری در ظهر گرم و سوزان تیر ماه و مرداد ماه به بهانه و مناسبت روزه داری سخت دل مشغولم کرده بود.
به خدا، خود، تن، طاقت، تکلیف و تغییرات جسم و تن خود و وجوب روزه ی ماه مبارک رمضان اندیشه میکردم و به حرف والدین خود که میگفتند بایستی روزه بگیری وگرنه کار حرامی انجام داده ای فقط گوش میکردم و در مقابل اصرار آنها برای روزه داری هیچگونه واکنشی از خود نشان نمیدادم.
مانده بودم چه کنم، از روی حیرت و سر گردانی “وب گردی” کرده و گاهی اوراق کتب مذهبی را یکی پس از دیگری از مقابل چشمانم میگذراندم و نمیتوانستم روزه داری در این سن و توان جسمی خود- آنهم در فصل تابستان – را برای خود حل و آسان نمایم تا اینکه …
روزی نگاهم به سوی قرآن که در طاقچه اطاق بود افتاد و زود برداشته و از روی عمد و به طور تصادفی اوایل قرآن را باز کرده و به آیه ی ۱۸۲ سوره ی بقره برخورد کردم وبه صفحه ی مقابل آن که ترجمه ی آیات بود نگاه کرده و چنین خواندم :

“ای اهل ایمان بر شما هم روزه واجب گردید چنانچه امم گذشته را واجب شده بود و این دستور برای آن است که پرهیزگار و پاک شوید، روز هایی به شمار معین روزه دارید و هرکس از شما مریض باشد یا مسافر، به شمار آن از روزهای غیر ماه رمضان روزه دارد و کسانی که روزه را به زحمت میتوانند نگه دارند عوض هر روزه فدا دهند آنقدر که فقیر گرسنه ای سیر شود و هرکس بر نیکی بیافزاید آن برای او بهتر است و روزه داشتن برای شما بهتر خواهد بود ،اگر فواید آنرا بدانید”

با خواندن این آیات متوجه شدم که که چقدر خدای رئوف و مهربانی دارم، خدایی که از سر رحمت و عطوفت استثنائات حکم روزه داری را مطرح و حکم روزه داری را از کسانی که توان روزه داری ندارند برداشته و تشخیص این توان را به عهده خود بنده گذاشته است و با این بیان سختی و تکلف عبادت را از دوش مکلفان برداشته است.
با این برداشت قرآنی دغدغه ی ذهنی خود را حل و دریافتم که من توان روزه داری ندارم، حکم روزه بر من واجب نیست ولی تحت تاثیر رحمت و رأفت پروردگار خود قرار گرفته و به عنوان امتحان اولین روز ماه مبارک رمضان را به عنوان نیت روزه داری آغاز و با گذر ساعاتی، هیچگونه حال ضعف و تشنگی در خود ندیدم و با حالت سرور و شادمانی یکدفعه خود را در لحظات ملکوتی افطار دیدم و با شکر و سپاس افطار کرده و روز بعد مثل روز گذشته روزه گرفتم .