سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

مکانیسم عبادت در امامت امام سجاد(ع)

image_pdfimage_print

بررسی حیات ائمه اطهار و نقش آن در حیات دینی بشر و کسب معرفت به اهداف و مدلهای مختلف آن بزرگواران در رسیدن به آن اهداف، از برداشت سخیف و عقیم و نارس و ناقص از عملکردهای پیشوایان دینی در حیات شریفشان جلوگیری کرده و قدمی مناسب برای مقابله با تعرض افکار منحط و تفسیر به رأی و درنتیجه درک و فهم ناقص از مساله امامت امامان (ع)خواهد بود.
دوران امام سجاد(ع) از پر اختناق ترین دورانهای حیات امامان شیعه (ع) است دورانی است که به فرموده خود امام سجاد(ع) شیعه گری اتهام محسوب شده و دوستداران حضرات دراقلیت محض بودند. در این دوران امام سجاد(ع) عبادت محوری و گریه و زاری و نیایش را شیوه احیای دین جدشان حضرت پیامبر(ص) برگزیدند.
اگر عبادت به عنوان سجیه ی لاینفک امامت، فقط درامامت امام سجاد(ع) به این صورت بچشم می خورد و پررنگ قلمداد می شود، باید با منطق شیعی اینگونه عبادت را مکانیسم حرکت اصولی امام برای تحقق بخشیدن به اهداف عمیق امامت برشمرد. و تناقضی در روش ایشان با دیگر امامان فرض نکرد. قطعا عواملی در اتخاذ چنین رویه ای نقش قابل ملاحظه ای داشت که تاثیر سیاسی این حرکت و عدم حساسیت حکومت به این نوع حرکت در چنان زمانی رامیتوان از عوامل مهم انتخاب این شیوه برشمرد. و نیز اگر این نوع حرکت و اقدام را نتوان بالاتر از به خاک و خون تپیدن و با شمشیر در راه اسلام جان سپردن فرض کرد اما قطع یقین در برابری با آن، چون و چرایی نیست. چراکه نوشیدن جرعه جرعه ی زهر جور ستمگران و بازگویی دردهای نهانی در قالب نیایش، خود کار عظیمی است که شاید درکش ثقیل و تصورش سخت باشد؛ اما اثرات مهم این شیوه راهبردی امام سجاد(ع) مانند:

 

  • کاهش تاثیر فرهنگهای خداستیز با فرهنگ دعاهای امام
  • جلوگیری از افول انوار وحی
  • تقویت نیروهای شیعی بازمانده و حفظ پیوند معنوی آنها با امام
  • جرات بخشیدن به دلها و استوارشدن قلبها در سایه دعاهای امام
  • مراقبت و مدیریت بحرانهای داخلی
  • آماده سازی شرایط برای فعالیتهای علمی امام باقر(ع) و امام صادق(ع)

از تجلیات عینی و قابل درک و غیر قابل انکارمی باشند. و توجه به این نکته نیز بسیار اهمیت دارد که عبادتهای مستمر و شبانه روزی امام در تمامی ابعاد زندگی ایشان وهمراه دیگر مظاهر انسانی آن بزرگوارحاکم بود و با هر دوران از حیات ایشان ملازمت داشت چه هنگام عزلت و چه هنگام رهبری و این مرهون چگونگی به کارگیری این ابزار توسط امام (ع)است که علیرغم علایق مردم به این حد از راز و نیاز و عبادت، هیچ تاثیر سوء و ناگواری برای مردم جامعه به بارنمی آورد.
آری زندگی دنیایی آن بزرگوار گویای عابدانه زیستن و مجاهدانه سپری کردن وزاهدانه نگریستن به حیات مادی است،که با چنین احوالی هر که با ایشان انس گیرد خشنود گردد و بشاشت یقین و ایمان با گریه بر گناهان و تقصیرات، در وجودش پدیدارشود.