سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

ندبه و جمعه

image_pdfimage_print

هرصبح جمعه، مجالس ندبه میعادگاه یاران و منتظران حقیقی فرزند زهرای اطهر(س) می باشد؛ بی شک صرف ندبه و خواندن فرازهای آن عملی نیست که برایش ثوابی مترتب شده باشد، بلکه ندبه، سرودها و آوازهای نالان و غمگین و دسته جمعی عده ای داغدیده از غیبت محبوب و فراق معشوق است که جهت تسکین هم و افزایش قدرت روحی و صبر و شکر، باهم جمع شده و حال همدیگر را با آن فرازها به صحنه کشیده و هرکدام در گروه های پنجگانه ندبه قرار می یابند، هر یک در گروهی، گروهی در بکائین، گروهی در نادبین، گروهی در ضاجّین، گروهی در عاجّین و گروهی در صارخین، و هریک بی شک در این ندبه نقش آفرینی می نمایند.

 
انتظار مقوله ای نیست که بتوان در آن به تن آسائی و راحت طلبی و آنچه دلم می خواهد ها جایگاهی باز کرد، بلکه، انتظار با ندبه عجین است، ندبه بیانگر رفتار هدفدارانی هست که هدفشان اتمام غیبت و رفع غربت از ولیّ زمانشان است.
و منتظر:
یعنی ندبه گر، ناله و مویه زن و بیقرار و جستجوگر و مطالبه گر…
ندبه نه این است که فرازهایش از روی نوشته ها خوانده و عبور شود در پایان آرزوی قبولی به همدیگر گفته شود، بلکه ندبه ذکر حال منتظران برای هم و شناخت بیشتر از هم و نصرت طلبی و محل یارگیری است.
ندبه اجتماعیست از دوستداران که قبل از ندبه ها جمع قلوب در میانشان رخ داده و در مجالس ندبه هر کدام در پی کمکی و معینی برای گریه و ندبه جمع می گردند، بعبارتی شناسایی قلوب هم هدف و هم صف در ندبه اتفاق می افتد.
اما همین مجالس زمانیکه به محل قرابت جسم های به ظاهر منتظر و اما باطناً دور از هم می شود به عوض نالیدن به بالیدن های خود فریبانه تبدیل شده و در دل ها به جای تقویت و تقریب، تبعید از هم شده و به مجلس نمایشی و تعارفی و التماس دعایی صرف تبدیل می شود، که باید بر این ندبه ها ندبه کرد و نالید و زار زار گریست.
برای ندبه ای که جمعیتش ندبه را همراه با خمیازه خوانده و گریه کنی برای تباکی یافت نشود و هرکس درد و اندوه و غصه های زمانه اش را به خودش ریخته و لب از لب نمی گشاید و ندبه سرپوشی بر کوتاهی ها و کفرهای فرد می شود و خود و دیگران را به اشتباه می اندازد، تحولی اساسی لازم است.
و دلگیرتر از تمامی مجالس ندبه آن ندبه ایست که در جوار مضجع شریفی خوانده شود اما بعد از ندبه، از میان آن همه جمعیت، هم صف ها ناشناس بمانند و هم هدف ها رخ به هم نشان ندهند، و بطور کلی بعد از ندبه هیچ اقدامی برای ظهور رخ ندهد، و این است داستان بسیاری از مجالس ندبه و هیئات مذهبی که در آنجا بسیار کمتر منتظران نمود و نقش داشته و بسیار بسیار اندک به کسی که در موردش ندبه گرفته شده پرداخت می شود…
اما قطعاً هر وضعیت نامطلوبی قابل تغییر به وضعیت مطلوب است، و از چنین مجالسی هم اگر تماشاگری رخت بربندد و شفافیت و صداقت و در راس آنها معرفت حاکم شود، یقیناً ندبه ای خواهد شد که به دنبالش ظهور را در پی اش خواهد آورد،

چون معتقدیم امام زمان آوردنیست نه آمدنی..