سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

نوجوانی حضرت ابراهیم

image_pdfimage_print

یکی از مصادیق غیرت دینی، خشم مقدس در برابر کفار و متجاوزان به حدود الهی و دین خداوندی است. اینگونه خشم نوعی کمال محسوب شده و بسیار پسندیده است، بطوریکه قرآن در سوره توبه، انفال، ممتحنه، مجادله، کافرون، محمد، پیروان خود را به برائت از مشرکین فراخوانده و سمبل این خشم مقدس، انبیاء و امامان می باشند، بطوریکه حضرت ابراهیم در قرآن سمبل برائت از مشرکان است و به مسلمانان دستور داده شده که در این جهت او را الگوی خویش سازند، که اینک به موضع ابراهیم در نوجوانی در قبال کفر و شرک اشاره می کنیم:
ابراهیم از سنین نوجوانی از بت تراشی و بت پرستی عموی خود “آذر” که منجم مخصوص دربار نمرود بود، رنج میبرد و عذاب می کشید و تمام سعی و کوشش خود را در جهت از بین بردن بت پرستی و ریشه کن کردن جهالت مردم صرف می کرد، بطوریکه وقتی آذر، خروش بت های ساخته شده دست خود را به ابراهیم واگذار کرد آن نوجوان خداشناس بت ها را به گِل و لای آلوده می کرد و یا آنها را می شکست و مردم نادان بابل بارها نزد آذر از جهت بی احترامی به بتها توسط ابراهیم شکایت می کردند و آذر هم ابراهیم را شماتت و تنبیه میکرد، اما او دست از کار خدایی خود نمی کشید، ابراهیم از نوجوانی به جوانی می رسید و همچنان به مبارزه خود ادامه می داد تا اینکه موسم عید مخصوص بابلیان فرا رسید، رسم بابلیان این بود که همگی از شهر خارج شوند و روز خود را بیرون از شهر بگذرانند، در آنروز همه از شهر خارج شدند اما ابراهیم همراه آنان نرفت و تبری را برداشت و به بت خانه بزرگ شهر رفت و تمام بت خانه را خراب نمود سپس تبر را در کنار بت بزرگ گذاشت و خارج شد. بابلیان از بیرون شهر برگشته و وضعیت بت خانه را این چنین دیدند، فهمیدند که کار ابراهیم است، به سراغ او رفته و دستگیرش کرده و به محاکمه کشیدند، قاضی هم رأی اعدام صادر نمود که بابلیان یکصدا فریاد زدند او را بسوزانید. قاضی هم گفت: ابراهیم باید سوزانده شود، ابراهیم وسط آتش پرتاب شد، اما در آن لحظه معجزه ای بزرگ اتفاق افتاد و به اراده حق آتش بر ابراهیم سرد و سلامت شد، نمرودیان پس از مشاهده این معجزه بزرگ جلسه مشورتی تشکیل داده تصمیم گرفتند ابراهیم را از سرزمینش تبعید کنند.